Cała rodzina żegnała starą babcię. Nikt nawet nie próbował ukryć, jak bardzo przykrzyła im się jej obecność. Mówili to prosto z mostu, bez cienia zażenowania. Cieszyli się, że wreszcie przyszła wiosna to znaczyła, że pojedzie do swojego wiejskiego domu i długo tu nie wróci.
Wnuczki patrzyły na nią obojętnie, synowa otwarcie okazywała niechęć. Syn prawie ciągle bywał w delegacjach, a kiedy przyjeżdżał do domu zachowywał się równie chłodno, jak cała reszta. Dla nich babcia była tylko niepotrzebnym ciężarem. Ona dobrze to czuła. Znosiła to w milczeniu, odliczając dni do wiosny jedynej nadziei, małej iskierki radości.
Tej zimy cieplejszy powiew przyszedł szybciej. Babcia często przesiadywała na klatce koło wejścia, grzała zgrabiałe dłonie w słońcu i patrzyła w przejrzyste, polskie niebo. Maleńka, żylasta, w starym płaszczu i znoszonych butach, wyglądała jak przemokła wróbliczka.
Bliscy nie umieli jej dać ciepła ale sąsiedzi już tak. Pozdrawiali ją na schodach, pytali, czy wszystko w porządku, pomagali wdrapać się na czwarte piętro w bloku na Pradze. Chłopcy z sąsiedztwa czasem nawet nieśli jej torbę z zakupami, jeśli spotkali ją wracającą z bazaru.
Mimo wieku, babcia nie siedziała bezczynnie. Gotowała, prała, sprzątała była zawsze zajęta domem. A synowa, wracając z urzędu, rzucała sucho:
Siedź cały dzień w domu, to wszystko rób sama.
Wnukowie prawie z nią nie rozmawiali. A kiedy prowadzili kolegów do mieszkania, babcia cichutko zamykała się w swoim pokoiku, bo kiedyś usłyszała bolesne zdanie:
Babciu, przynosisz nam wstyd.
Nie kłóciła się, nie podnosiła głosu. Po prostu milczała. A nocą, kiedy wszyscy spali, cicho płakała z samotności i ukrytej urazy.
W dzień odjazdu zawieźli ją na dworzec Warszawa Wschodnia taksówką. Miała jeden stary neseser i małą paczuszkę z ubraniem. Powoli, opierając się na lasce, szła po peronie. Usiadła na ławce, chwilę odpoczęła. Gdy podjechał pociąg do Lublina, podniosła się cicho i weszła do wagonu.
Babcia siedziała przy oknie i patrzyła pogodnym, dobrym wzrokiem w dal. Gdy pociąg ruszył, wyciągnęła z torby pogniecione zdjęcie: syn, synowa i wnuki. Wszyscy się uśmiechają. Teraz widywała ich uśmiechy już tylko na tej fotografii. Staruszka delikatnie pocałowała zdjęcie i schowała je.
Na swojej stacji wysiadła i powoli ruszyła znajomą wiejską drogą. Ktoś podwiózł ją prawie pod sam płotek. Skrzypnęła stara furtka, weszła na wydeptaną ścieżkę. Tu wszystko było bliskie i własne. Tu czuła, że jest potrzebna może nie ludziom, ale przynajmniej tym ścianom, starym drzewom, wykrzywionej werandzie.
Ta wieś znaczyła dla niej wszystko. Tu urodziła się, tu rosły jej dzieci, tu pożegnała męża. Tutaj upłynęło niemal całe jej życie z radościami i smutkami.
W chacie rozwarła okiennice, rozpaliła w piecu i usiadła na ławie. Patrzyła w dal i wspominała. Kiedyś na tej ławie siadały jej dzieci. Przy tym stole jadły domowy chleb. Po tej podłodze biegały bose nóżki. W pamięci odżywały dźwięczne dziecięce głosy. Wtedy była mamą najbardziej potrzebną, najbliższą.
Słońce jak dawniej zaglądało w okno. Wiosna była ciepła, bliska sercu. I wtedy babcia cicho się uśmiechnęła.
Rano już nie wstała. Została tam, gdzie zawsze chciała być w swoim domu, na swojej ziemi.
Na stole leżały stare fotografie. A na wierzchu nowa, trochę pognieciona. Ta sama, na której uśmiechali się jej najdrożsi.
Dopóki żyjemy, mamy czas. By powiedzieć: dziękuję. Przeprosić. Powiedzieć bliskim, że ich kochamy.
Bo kiedy człowiek odejdzie już nie wraca. A w sercu może zostać ból, którego długo się nie wyzbędziemy.
Żyjmy więc z wiarą. Bądźmy uczciwi. Czyńmy dobro z głębi serca. Kochajmy i szanujmy tych, którzy są obok.
I nie odkładajmy ciepłych słów na jutro bo jutro może nigdy nie nadejść.
