Fryderyk w pracy nie jest nienawidzony po prostu koledzy trzymają się na uboczu. To człowiek rozgarnięty, doświadczony kierowca, solidny i sumienny, ale absolutnie nie towarzyski.
Nikt nie chce z nim jeździć w duecie, a on właśnie tego się cieszy. Jeden szef w końcu poddał się i po prostu go odsunął. Reszta kierowców zaczęła go nazywać Ponury. Tak przyjęło się, że nawet przyzywają go tym przydomkiem, a imię czasem pomijają.
Dzisiejszy kurs nie zapowiada nic nadzwyczajnego. Trasa znana, ładunek typowy. Kieruję kierownicą, patrzę na drogę
Nagle przy poboczu, w trawie, coś się pełznie. Chcę przejechać, bo nie wiem, co może tam być, ale serce podpowiada mi zatrzymać się i sprawdzić, co się stało.
Wysoki, pasiasty kot wydaje przeraźliwy syk, jakby zaraz miał oddać życie w ofierze. Mówią, że koty mają dziewięć żyć widać, że ten już niejedno stracił, ledwo oddycha. Ma zakrwawioną łapę, jest cały brudny, w krwi.
Co ci się stało, kocie? pytam, pochylając się nad zwierzęciem.
Kot szczerzy zęby i chrypliwie miauczy, jakby mówił, że nie potrzebuje pomocy i że lepiej, żebym pojechał dalej.
Rozumiem, dumny panie przyjmuję, że przypomina mi mojego młodzieńczego kota babci, z którym w dzieciństwie dzieliłem rozgrzaną piec. Było cudownie zasypiać przy jego mruczeniu. Teraz ani kota, ani babci a wspomnienia wciąż żywe.
Nie jestem weterynarzem, ale widzę, że nie da się tego zostawić tak. Nie ma tu żadnego schroniska, więc pozwól, że zawiozłę cię do kliniki.
Podnoszę rannego zwierzaka i wkładam go na tylną kanapę. Kot szarpa się, po chwili uspokaja, najwyraźniej uznaje, że sytuacja nie jest najgorsza.
Zjeżdżam z trasy i wjeżdżam do małego miasteczka Sieradz, szukam weterynarza. Gdy widzą Fryderyka z kotem w rękach, jedyni pacjenci przepuszczają go przed kolejką.
Szczęśliwy los, kocie mówi starszy lekarz. Zdezynfekujemy, nałożymy opatrunek i będziesz mógł kontynuować jazdę.
A ja mam jeszcze kurs! protestuje Fryderyk. Nie mogę zwlekać!
Nie mamy tu schroniska, nie ma kogo przygarnąć, a ten kociak nie jest już kiciakiem, tylko prawdziwym dorosłym odparł lekarz. Więc zabierz go ze sobą.
Kot patrzy na nich zielonymi oczami, zdaje się rozumieć, co się dzieje. Fryderyk czuje wyrzuty sumienia. Czy zostawić go teraz, czy zabrać?
Dobrze, mruknie i rusza w korytarz.
Tam dwie starsze panie rozmawiają żywiołowo:
Jadwiga z córką wpadła do mnie wczoraj, bo ukrywa się przed mężem mówi jedna.
Łał, jaka bieda! odpowiada druga z współczuciem. Ona jest jak złoto, a mąż to już wcale nie człowiek. Mówią, że go nawet z podłogi wciąga!
Dlatego nie wyszła do pracy, bo wciąż w siniakach dodaje pierwsza. Dziś przychodzi pan Nikodem z kolejnej kontroli!
Fryderyk nie zagłębia się w ich prywatne dramy. Każdy ma jakieś kłopoty. On sam Jego narzeczona przysięgła czekać, kochać do grobu. A skończyło się to tak, że ona pożegnała go po kilku miesiącach, a on poślubił inną. Tak już bywa.
Weźcie go podaje lekarz powoli ruszającego kota. Mam nadzieję, że się zagoi, jak u psa. Za trzy tygodnie przyjdą, zdejmą opatrunek.
Dziękuję podnoszę kota i kieruję się do drzwi.
Sam nie wie, co zrobić z prezentem, który spadł mu na kolana. Czas leci, a on już wyprzedza grafik. Najpierw trzeba dostarczyć ładunek, potem zobaczymy.
Układając kota na miejscu do spania, ruszam w drogę
Kilka kilometrów dalej dostrzegam przy drodze dwie postaci kobietę machającą ręką i dziewczynkę, która się przy niej chowa.
Nie biorę pasażerów! warczy Fryczek. To jego zasada.
Miau! donośnie słyszę z tyłu.
Co ty tu robisz? pytam. I czego chcesz?
Miau! powtarza kot, jakby nalegał.
Może potrzebujecie pomocy? przypominam sobie, że mogę ich uratować. Lepiej, że mnie ostrzegliście, bo inaczej mogłoby się skończyć inaczej.
Zatrzymuję auto i wyciągam kota na trawę. Natychmiast podnosi ogon, potwierdzając moje przypuszczenia.
Hej, dokąd zmierzacie? widzę, jak dwie osoby rzucają się w moją stronę.
Nie mam czasu na odjazd, więc po pięciu minutach podbiega zdyszana kobieta, wciągając małą dziewczynkę za rękę.
Proszę, weźcie nas! Jest jeszcze trzydzieści kilometrów do naszej wsi! błaga.
Dziewczynka patrzy na mnie mokrymi łzami, wyraźnie już zmęczona płaczem.
Nie jestem taksówkarzem, tylko kierowcą ciężarówki! tłumaczę jej. Jedźcie autobusem!
Nasz jedyny kurs się spóźnił! wyjaśnia kobieta. Przejedźcie nas, będziemy za wami modlić się o drogi!
Kot, skończywszy swoje obowiązki, kłapiąc się i ogryzając się, podchodzi do dziewczynki, ociera się o jej nogę. Dziewczynka siada, głaszcze go i kot mruczy.
A może odprowadzę was, a wy zabierzecie kota? proponuję. On od razu przytuli się do was!
Łzy spływają po policzkach kobiety.
Weźmiemy go, kocham zwierzęta, pracuję w przychodni weterynaryjnej! Tylko nie wiem jeszcze, gdzie go przygarnąć. W pobliskim mieście mieszka moja ciotka, zapytam ją.
Co się stało? mamroczę, obserwując dziewczynkę głaszczącą kota.
Dziewczynka ma jasne, kręcone włosy, wygląda na bardzo przestraszoną. Kot po prostu przyjmuje pieszczoty.
Kobieta westchnęła, zniżyła wzrok, a ja przypominam sobie rozmowę w przychodni. To chyba ta sama Elżbieta, której mąż jest awanturnikiem. Nie wchodzę w jej sprawy, tylko skinę głową:
Dobra, odprowadzę.
Chodźmy, Grażynko! rozpromienia się kobieta.
Podnoszę kota, a cała trójka wsiada do mojego auta. Dziewczynka siedzi z tyłu, matka przybija się do przedniego siedzenia.
Zapłacę, nie martw się! zaczyna tłumaczyć, ale ja tylko przewracam oczami:
Nie chcę kłopotów. Kot wam się spodobał, więc ludzie dobrzy. Podziękujcie mu!
Dziękujemy, kocie! mówi kobieta szczerze. A jak się nazywa?
Kot i kot wzruszam ramionami. Nie poznaliśmy go jeszcze, po drodze go spotkałem.
Jesteś naprawdę dobrym człowiekiem! mówi z podziwem. A jak cię zwą?
Fryderyk jęczącym głosem odpowiadam.
Ja jestem Elżbieta, a córkę Mam na imię Grażynka przedstawia się matka.
Czy twoja ciotka przyjmie? pytam, nieśmiało.
Mam nadzieję wzdycha.
Zadzwoń, zapytaj przechodzę na ty.
Elżbieta rumieni się i szepcze:
Nie mam telefonu Mąż go rozbił
Masz numer? wyciągam telefon ze schowka i podaję mu.
Kobieta szepcze coś ciotce, a ja słyszę jedynie mąż, uciekli i kot.
Ciotka nas przyjmie. Kota nie da się przygarnąć przeprasza Elżbieta.
Grażynka szlocha.
Kotku, przyjedź do nas, proszę mówią oboje. Jesteś dobry!
Już się z nim dogadaliśmy mruczę.
Ona jest bardzo czuła uspokaja matka.
Nie udaje mi się znaleźć domu dla kota, więc odwożę przypadkowe pasażerki pod wskazany adres i przekazuję go cioci.
Grażynka nie rozstaje się z kotem, przytula go, całuje w wąsy. Nagle podbiega do mnie i obejmuje oburą rękoma.
Grażynko, tak się nie robi! przerywa Elżbieta.
Brakuje jej ojca, więc szuka czułości mruczy ciotka.
Serce mi tłoczy. Myślałem o spokojnym życiu z żoną, dziećmi a tu ta mała, kręcona dziewczynka wywołuje w mnie zamieszanie.
Dziś wrócisz do nas? pyta Grażynka, spoglądając w górę ogromnymi oczami. Z kotkiem?
Postaram się nie mogę odmówić.
Grażynka odchodzi do domu, a ja wracam do auta i ruszam dalej. Przed oczami mam małą dziewczynkę i przerażoną matkę.
Skąd biorą się tacy faceci, co drażnią słabych? pytam kota. On mruga przymrużonymi oczami, jakby się zgadzał.
Mógłbym mu wyjaśnić, dlaczego nie wolno podnosić ręki na kobiety i dzieci! nie mogę się uspokoić.
Miau! potwierdza kot, sugerując, że sam dodałby zębów i pazurów do argumentacji.
Kiedy jesteśmy w drodze, zauważam przy poboczu auto, wokół którego kręcą się dwaj mężczyźni. Jeden wyskakuje na drogę i macha rękami. Wygląda, że potrzebują pomocy.
Co się stało? pytam, otwierając drzwi.
Jednocześnie jeden z nich wyciąga pistolet, a obok leci przelatująca ogonowa kometa!
Kot chwyta napastnika wszystkimi łapami i ryczy. Mężczyzna upuszcza broń i próbuje się uwolnić, a ja skaczę na ziemię, chwytam pistolet i celuję w agresora:
Ręce w górę!
Zdejmij kota! krzyczy napastnik. Zabrze mi oczy!
Nie ma sprawy! zauważam drugiego bandytę, wpadam w twarz i zaciągam kota, nie puszczając broni, i wpadam do samochodu:
Jedźmy!
Zapisuję tablice, dzwonię na posterunek policji zajmuje to kilka sekund. Po pół godzinzie złapią przestępców, a gaci informują mnie, kiedy mijam ich patrol.
Okazuje się, że to znajomi, którzy już nie raz wpakowali się w kłopoty. Jeden mówi, że przyjeżdża z kotem, tłumacząc:
Kraj musi znać swoich bohaterów!
Ja nie jestem bohaterem odrzuca się. Zabiłbym ich na miejscu, ale uciekłem!
Ten facet ma już kilku kierowców w torcie, jest zimny zauważa policjant. Nie musisz się brudzić, a i tak przewozisz rannego wskazuje na kota. Twój kot?
Patrzę na kota. Kot patrzy na mnie.
Mój mówię stanowczo. Nazywam się Kierowca. Partner mój.
Masz szczęście z partnerem uśmiecha się gliniarz. Rozwaliłem przestępcy, broniąc cię!
Szczęście! odpowiadam poważnie.
Historia o kierowcy i jego dzielnym kocie rozchodzi się po internecie. Ludzie rozpoznają ich, machają, dziękują. Fryderyk czuje, że z kotem coś w nim się zmienia. Lód topi się, a oddech staje się lżejszy.
Trzy tygodnie krążymy po drogach, a gdy przychodzi czas zdjąć opatrunek, wjeżdżam do małego miasteczka, gdzie kiedyś zostawiłem Elżbietę i Grażynkę.
Otwieram drzwi kliniki i natrafiam na nią przy wejściu.
Och, to ty mówi Elżbieta, nie odrywając oczu. Miałam sen, że przyjedziesz!
Chyba sen się spełnił odpowiadam, nie wiedząc, co dalej. Nie miałeś kłopotów z Grażynką?
Nie kiwa głową. Ciotka nas kocha, a ja właśnie złożyłam pozew o rozwód mówi cicho, spuszczając wzrok.
Rozumiem mówię, po czym nieświadomie dodaję: Czy pójdziesz ze mną?
Oczy Elżbiety rozszerzają się, otwiera usta, zamyka Kot Drogi, widząc scenę, miauczy stanowczo.
Mam córkę mruczy Elżbieta.
A ja mam kota! odpowiadam i dorzucam: Lena, nie potrafię pięknie mówić, ale wiem, że to spotkanie nie jest przypadkiem. Nie odmawiaj od razu, przemyśl. Będę o was dbałOd tej chwili Fryderyk, Elżbieta, Grażynka i ich odważny kot podróżowali razem, tworząc niezwykłą rodzinę, której losy splecione były z szlakami polskich dróg.
