Marysiu, pamiętasz, że w niedzielę mamy urodziny u mamy? zapytał mąż przy śniadaniu.
Tego się przecież nie zapomina Cały tydzień tylko o tym słyszę. Teściowa już mi chyba z cztery razy przypomniała, jak nie więcej Nawet jakbym chciała, to bym nie zapomniała takie myśli przemknęły Maryli przez głowę, ale tylko się uśmiechnęła i odpowiedziała:
Pamiętam, Stasiu, pamiętam westchnęła cicho, ledwo zauważalnie. Ostatnio spotkania z teściową stały się dla niej prawdziwą męką. Zofia Antonina zawsze miała srogą minę, jakby nigdy nie była zadowolona. Maryla zupełnie nie mogła pojąć, co teściowej nie odpowiada. Kochała Stasia, urodziła im dzieci, potrafiła być dobrą gospodynią. Ale widać, każdemu nie dogodzisz…
Poznali się z Stasiem bardzo zwyczajnie i jak na tamte czasy nowocześnie przez internet. W grupie poświęconej zdrowemu żywieniu na portalu Nasza-Klasa. Maryla zamawiała tam witaminy, a Stasiu jakieś proteinowe batony. Chwila rozmowy przeniosła się do prywatnych wiadomości. On klikał lubię to przy jej zdjęciach i tak się zaczęło Ich znajomość szybko przerodziła się w coś więcej. Wzięli ślub po siedmiu miesiącach.
Marylko, będę świetnym tatą! Słowo daję! I chcę mieć mnóstwo dzieci. Czwórkę! Dwóch chłopców, dwie dziewczynki. Uważam, że jedno dziecko to niedobrze, robi się z niego egoista. A jak jest gromadka, stają się prawdziwą rodziną i wyrastają na porządnych ludzi.
Daj spokój uśmiechnęła się Maryla. Ty przecież sam jeden w domu byłeś, a żadnym egoistą nie jesteś
A ja to w ogóle jestem wyjątkowy! mrugnął do niej Staszek i pocałował ją w policzek.
Mama Stasia, Zofia Antonina, podczas pierwszego spotkania patrzyła na Marylę czujnie, spod mocno zarysowanych, ciemnych brwi. Przy stole wypytywała o rodzinę i wykształcenie. Gdy dowiedziała się, że Maryla nie pochodzi z Warszawy, że jest studentką z wielodzietnej rodziny i mieszka z matką w dwupokojowym mieszkaniu w Łodzi, wyraźnie posmutniała i resztę obiadu niemal nie odzywała się, patrząc żałośnie w swój talerz
Na weselu bawili się porządnie wynajęli znaną restaurację. Z Łodzi przyjechała mamusia Maryli, dwie siostry i trzech braci. Wszyscy młodzi, weseli, pełni życia. Zabawa była na całego, sala pełna śmiechu i muzyki. Maryla i Staszek byli wtedy tacy szczęśliwi, że nie dało się tego nie zauważyć ciągle razem, jakby sami na świecie
Dwa miesiące po ślubie ogłosili rodzinie, że już niedługo zostaną rodzicami. Staszek był szczęśliwy aż do niepohamowanego śmiechu. Rodzeństwo Maryli zarzuciło ich najlepszymi życzeniami, a mama Maryli uroniła łzę wzruszenia, gdy zadzwonili z tą wieścią. Zofia Antonina tylko westchnęła i jeszcze mocniej zacisnęła usta.
Co się tak spieszycie? Moglibyście jeszcze trochę pożyć dla siebie, pooddychać wolnością Na rodziców to jesteście jeszcze za młodzi mruknęła.
Mamusiu, będziesz babcią! To przecież cud! A ja zostanę ojcem! Staszek uśmiechnął się szeroko, porwał matkę w wir tańca po pokoju. Ta tylko się irytowała, zbywając go machnięciem ręki.
W swoim czasie urodziła się im śliczna, zdrowa dziewczynka bardzo podobna do Maryli. Staszek tryskał radością, Maryla zanurzyła się w macierzyństwie i urządzaniu nowego gniazdka. Staszek dobrze zarabiał, mogli zatrudnić pomoc domową i nianię, ale Maryla chciała robić wszystko sama. Była wspaniałą mamą i gospodynią. Staszek, trzeba przyznać, chętnie jej pomagał po pracy chwytał córeczkę, karmił, wychodził z nią na spacer, nawet przewijał.
Na pierwsze urodziny ich córeczki, Zosi, akurat tego dnia Maryla dowiedziała się, że znów spodziewają się dziecka. Staszek marzył o synu i spełniło się jego pragnienie. Po dziewięciu miesiącach Maryla urodziła chłopca Janka.
Maryli zrobiło się trudniej, więc zatrudnili pomocną panią do sprzątania, by mogła poświęcić się dzieciom. Była szczęśliwa wszystko jej się układało. Mąż troskliwy, dzieci kochane, bezpieczeństwo materialne. Mogło się wydawać żyć, nie umierać. Ale zawsze znajdzie się łyżka dziegciu w beczce miodu, a u nich była nią Zofia Antonina.
Stasiu, powiedz mi: czemu twoja mama mnie tak nie lubi? Przecież ja nie widzę, żeby nawet wnuków szczególnie kochała… Co jej we mnie nie pasuje, wytłumaczysz mi?
Marylko, nie przejmuj się. Mama zawsze miała trudny charakter. Ma swój świat, my tam chyba nie pasujemy objął ją Staszek, całując w czoło. Najważniejsze, że ja cię bardzo, bardzo kocham
Dzieci rosły, interes Stasia kwitł, wszystko się układało. Maryla coraz częściej z wdzięcznością myślała o tym dawnym pierwszym, trochę niepewnym spotkaniu z nieznajomym z internetu Dziś był to jej najbliższy człowiek, jej ukochany mąż
Pewnego dnia, zostawiwszy dzieci pod opieką niani, poszli razem do teatru, bo teatr był dla Maryli prawdziwą pasją. Siedząc wygodnie w fotelu, z lornetką w dłoni, już miała oddać się atmosferze, gdy nagle poczuła się słabo
Stasiek, niedobrze mi To pewnie ten sałatka z kawiarni. Jakaś była podejrzana
Starała się opanować, piła wodę, ale nie przechodziło. Musieli wyjść z teatru i wrócili do domu. Po pół godzinie Maryla poczuła się lepiej. Po godzinie, dla pewności, zrobiła test ciążowy. Dwukolorowe kreski nie pozostawiły wątpliwości!
Maryla! To cud! Troje dzieci! Tak, jak sobie wymarzyłem! szczęśliwy Staszek aż ją uniósł wysoko.
Troje Cudownie, ale trochę za szybko? Janek z Zosią jeszcze tacy mali
Co to znaczy za szybko? To nasze dzieci, dasz radę, dasz! Zobacz jak się matka zdziwi Powiemy jej prosto na urodzinach będzie niespodzianka!
Teściowa się pewnie ucieszy, prędzej uzna nas za króliki, które tylko się mnożą A może powie coś jeszcze gorszego taka gorzka myśl przemknęła Maryli, lecz uśmiechnęła się tylko do męża. Co ma być, to będzie!
W piękne, słoneczne, niedzielne popołudnie, całą rodziną ruszyli do Zofii Antoniny, zaopatrzeni w kwiaty i tort. Za bramą byli nieco spóźnieni.
Zofia Antonina powitała ich z uśmiechem i zapachem drogiej wody toaletowej. Ucałowała syna, synową i wnuki, zapraszając do zastawionego stołu.
Goście już siedzieli, atmosfera wesoła. Spóźnionych przywitali toastem za zdrowie Zofii. Staszek wstał pierwszy:
Kochana nasza mamo i babciu! Niech Ci Pan Bóg błogosławi, bądź zdrówka i szczęśliwa. My, twoje dzieci, będziemy się starać, by tak było A teraz prezent i niespodzianka! wręczył matce eleganckie pudełko z bransoletką ze złota i diamentów. Na wierzchu położył biały kopertę. Ucałował matkę i usiadł obok, czekając na jej reakcję.
Nie kazała długo czekać. Głaskała pudełeczko, otworzyła, zerknęła na błyskotkę, po czym sięgnęła po kopertę. Wyciągnęła karteczkę z dwiema kreskami i wyraz jej twarzy zaczął się wyraźnie zmieniać. Z niesmakiem, jakby dostała do ręki ropuchę, rzuciła test na podłogę i spojrzała na Marylę.
To twój prezent? Można się było spodziewać. Nic innego przecież nie potrafisz dać! Tylko rodzić, rodzić, jak jakaś kotka I nie masz dość? Wiecznie w ciąży Żyć, nie umierać mąż haruje, dzieci gromada, pomoc domowa, niania Dobrze ci się powodzi, a sama w domu siedzisz jak pasożytka
W salonie zapadła nagła cisza, wszyscy analizowali swoje talerze, rzucając Maryli ukradkowe spojrzenia.
Staszek pobladł, a usta zadrżały mu z żalu, gdy przemówił do matki:
Jak możesz tak mówić Nawet sobie nie wyobrażałem, że kiedyś to usłyszę. Myślałem, że mnie kochasz, że kochasz tę rodzinę Ale ty Ty kochasz tylko siebie, mamo.
Wstał od stołu, Maryla powstrzymując łzy pospieszyła za nim, łapiąc szybko dzieci i wychodząc z mieszkania. Zofia Antonina nawet nie spojrzała w ich stronę. Goście przy stole zamilkli oniemiali ze wstydu i współczucia.
W samochodzie Maryla rozryczała się bezgłośnie, żeby nie przestraszyć dzieci. Łzy lały się strumieniem, Staszek tylko ciężko wzdychał, ocierając ukradkiem łzę z policzka.
W domu panowała cisza, dopiero wieczorem usiedli w kuchni przy herbacie, próbując jakoś zmierzyć się z tym, co się wydarzyło
Wiesz, Marylko, myślałem dziś dużo I doszedłem do wniosku, że to nie twoja wina Maryla spojrzała na niego zaskoczona. Gdyby była tu Kasia, Hania, Basia czy Ela byłoby to samo. Zawsze by coś znalazła. Jeśli nie dzieci, to obiady, jeśli nie porządek, to coś jeszcze Ona mnie po prostu nigdy nie odpuściła, zazdrości. Zostałem z nią sam ojciec nas zostawił, uciekł nawet od alimentów. Matka harowała, żeby nas utrzymać. Teraz widzi rodzinę, szczęście, dom dostatni i nie potrafi tego znieść. Pewnie zazdrości. Wybacz jej, jeśli możesz Wykaż się wielkodusznością W głębi duszy wybacz, a potem zobaczymy.
Siedzieli długo w objęciach, przy przytłumionym świetle kuchennej lampy, każde z myślami o swoim własnym losie. Staszek o tym, jak mało znał swoją matkę i jak bardzo było mu wstyd przed ludźmi. Maryla że może i przebaczy teściowej, ale póki co nie chce jej widywać A co będzie dalej, pokaże czas
Ich myśli szły różnymi ścieżkami, każde niosło własne ciężary Ale łączył ich dom, miłość i ich dzieci. I to było, jest i będzie najważniejsze.
