Wyrzuć go na dwór. Znalazła pod śniegiem przydomowego kota sąsiadki, a właścicielka odmówiła mu pomocy
Justyna od zawsze patrzyła z nieufnością na kota sąsiadki. Nie miała nic do kotów jako takich, ale ten ogromny, pręgowany łobuz kiedyś porządnie wyprowadził ją z równowagi.
To opowieść o tym, jak ważne jest zachować człowieczeństwo niezależnie od sytuacji.
Tego lata kot sąsiadki, Filemon, upodobał sobie grządki Justyny jako swoją osobistą toaletę. Kilka razy nakryła go na malutkiej działce: mozolnie rozkopywał ziemię, jakby prowadził wykopaliska archeologiczne. Z okrzykiem rzucała się za nim, a on spokojnie czmychał. Działka Justyny była malutka, ale solidna domek odziedziczyła po babci, a położony był w idealnym miejscu, na przedmieściach, całkiem blisko Krakowa.
Wystarczyło przejść kawałek ulicą, by znaleźć się we wsi. A do przystanku autobusowego przy ruchliwej trasie było kilka minut spacerem, więc dojazd do miasta był szybki. Za życia babci Justyna uwielbiała tu przyjeżdżać. Po jej śmierci też często wpadała na weekendy brała ze sobą przyjaciółki, rozgrzewały razem saunę, grillowały szaszłyki, zbierały jagody. W pobliskim lesie w godzinę można było nazbierać maślaków na patelnię. Spokój, powietrze, przestrzeń odpoczynek jak trzeba. W tej samej wsi mieszkała jej kuzynka, córka wujka Staszka, brata mamy. Najlepsza towarzyszka zabaw, od dzieciństwa blisko. Ogródek, rzeka nudy nie było.
Na swojej działce Justyna wysiewała kilka rządków rzodkiewki i koperku, jeszcze gdzieś szczypiorek. Maleńko, ale po swojemu. I właśnie na te uprawy strasznie upodobał sobie Filemon. Justyna skarżyła się właścicielce kota, pani Grażynie. Ta, wywracając oczami, tylko prychała: No i co ja mam zrobić? Co mam go pilnować?! Rzuć w niego kijkiem, jak nie możesz złapać!.
Ten twardy stosunek miał prostą przyczynę: Filemon był kotem jej zmarłego męża, pana Kazimierza. Sama pani Grażyna zawsze powtarzała: Kotów to ja nie chcę nawet za darmo!, bo uważała się za wielką miłośniczkę psów. Ale kilka lat temu mąż odszedł, a kot został z nią z przymusu.
Filemon nie potrzebował opieki. Doskonale łapał myszy, ponoć i rybę potrafił podebrać. W dawnych czasach wszędzie towarzyszył panu Kazimierzowi na rybach. Potrzebował jedynie dachu nad głową i ciepłej kuchni, by przetrwać burze i mróz.
Justyna prowadziła z kotem prawdziwą wojnę. Próbowała z nim rozmawiać, przemawiać mu do rozumu, nawet dokarmiać. Ale Filemon gardził przysmakami miejskimi. Patrzył na nią z pode łba, nieufnie mrużąc oczy, zawsze trzymał dystans.
Raz Justyna oblała go zimną wodą z węża ogrodowego. Innym razem, wyszła odchwaszczać ogród ze swoim gwizdkiem i widząc łobuza, pognała za nim między grządkami jak sędzia piłkarski, gwiżdżąc jak szalona. Potem leżała na ziemi i śmiała się z tego, jak kot przeskoczył płot, spojrzał na nią z wyrzutem, jakby mówił: Tego nie było w umowie! To nie fair! i dumnie, z ogonem do góry, zniknął w krzakach.
Pani Grażyna obserwowała te zmagania zza płotu i tylko się śmiała. Tym bardziej, że w końcu spełniło się jej marzenie została prawdziwą psiarą. Córka przywiozła na wakacje malutką suczkę rasy york Polę i sąsiadka miała, czym się zajmować. Problem z rabatkami rozwiązała Justyna po swojemu: przywiozła kilka worków trocin i wysypała je w kąciku, gdzie rosła pokrzywa.
Filemon docenił ten prezent i zaczął kopać tylko tam. Justyna poczuła ulgę. Szybko jednak zauważyła, że kot często ją obserwuje: spod krzaków, z dachu, przez szpary w ogrodzeniu. Pewnego wieczoru wyszła na podwórko i niemal zemdlała, gdy z ciemności zamigotały na nią dwa fosforyzujące oczy. Jej krzyk chyba słychać było w całej wsi. Z Filemonem była na pan, nigdy nie wiedziała, skąd nagle wyskoczy.
Do jesieni mieszkała w domku po babci, potem wróciła na studia do Krakowa i zjawiała się rzadziej przeważnie na weekendy.
Aż pewnego listopadowego ranka, wychodząc na podwórko, Justyna zobaczyła na tylnym ganku coś przysypanego śniegiem. To był Filemon. Siedział skulony, pokryty równą warstwą białego puchu, z soplami lodu na wąsach. Nie drgnął, nie poruszył ogonem, tylko jeszcze bardziej się zwinął. Gdy Justyna strąciła z niego śnieg, nawet nie zareagował. Pogłaskała go, a on tylko bezgłośnie otworzył pyszczek, próbując miauknąć nawet pary nie było mu już stać wypuścić.
Złapała go i zaniosła do domu. Owinęła w koc, ogrzała pyszczek, roztopiła lód z wąsów ciepłym ręcznikiem. Filemon nie stawiał oporu nie miał siły. Obłożywszy go butelkami z ciepłą wodą, Justyna ruszyła do pani Grażyny.
Ale ta była stanowcza: On mieszka teraz w stodole! Cały dom mi nasikał, bydlę jedno! I więcej na próg nie wchodzi!. Latem po pojawieniu się Poli Filemon zaczął atakować pieska i znaczyć teren. By zachować spokój, właścicielka wygnała go do stodoły.
Lato przeżył. Ale zimą w nieocieplonej stodole zaczął się dla niego koszmar. Justyna próbowała przekonać sąsiadkę: przecież on kiedyś polował na myszy, a teraz śnieg, lód, mrozy Ale usłyszała tylko: Wsypałam mu suche chrupki do miski niech je, a popija sobie śniegiem! Z głodu nie zdechnie… Wyrzuć kota na dwór!.
Wróciwszy do domu, Justyna nagle zrozumiała, że Filemon przyszedł pod jej drzwi nieprzypadkowo. Szukał ratunku. Straciwszy nadzieję na łaskę właścicielki, skierował się do tej, z którą walczył całe lato.
Justyna obdzwoniła znajomych może ktoś przygarnie kota. Ale nikt nie chciał. Kuzynka zaproponowała przenieść go do stodoły z krową i świnią, tam cieplej niż na zewnątrz, ale do domu nie mogła mieli już swoją kotkę i kocura.
W tym czasie rozgrzany Filemon wypełzł z koca, przeszedł się po pokoju, ocierając się o jej nogę, i usiadł naprzeciwko, patrząc jej prosto w oczy. Jakby rozumiał, że ważą się jego losy. Justyna westchnęła i zadzwoniła do mamy. Ta zawsze była przeciwna zwierzętom w mieszkaniu, ale przypomniawszy sobie, jak dobry był pan Kazimierz i jak pomagał babci, nagle się wzruszyła. Przypomniała, jak częstował wszystkich rybą, a kot chodził za nim jak pies. Nawet łza jej się zakręciła na myśl o losie starego, nikomu niepotrzebnego zwierzęcia.
Decyzja przyszła sama.
Justyna kupiła w sklepie plastikowy transporter, wygodnie ułożyła Filemona w środku i zawiozła go do Krakowa. Zaczyna się dla niego nowe życie.
