Wybacz mi, synku.
To opowieść o zwyczajnej polskiej rodzinie, którą niektórzy nazwaliby “rozbitą”. Matka samotnie wychowuje syna, bez ojca rozwiodła się, gdy chłopiec nie miał jeszcze roku. Teraz jej syn, Michał, ma już czternaście lat, ona trzydzieści cztery, a pracuje jako księgowa w małej firmie w Radomiu.
Ostatni rok zamienił ich życie w koszmar. Michał uczył się całkiem dobrze do piątej klasy, później pojawiły się tróje. Potem było jeszcze gorzej. Marzyła tylko o tym, by ukończył chociaż podstawówkę, dostał się do jakiejś szkoły branżowej, złapał jakiś fach
Nieustanne telefony ze szkoły: wychowawczyni nigdy nie szczędziła jej przykrych słów podczas spotkań, zwłaszcza gdy przy nauczycielach wytykała jej synowi przewinienia i coraz gorsze oceny. Wychodziła z tych rozmów przybita i rozdrażniona, czując niemoc. Jej własne upomnienia Michał wysłuchiwał w milczeniu, z ponurą miną. Nadal nie odrabiał lekcji, w domu nie pomagał.
I dzisiaj znów wróciła do mieszkania, a w pokoju jak zwykle bałagan. Przecież rano, wychodząc do pracy, wyraźnie nakazała: Po szkole posprzątaj w domu!
Zaparzyła herbatę i z niechęcią zaczęła ogarniać mieszkanie. Ścierając kurz, nagle zauważyła brak wazonu jedynej kryształowej wazy, którą kiedyś dostała w prezencie urodzinowym od przyjaciółek (bo sama w życiu by sobie takiej nie sprawiła!). To była jej jedyna naprawdę cenna rzecz w mieszkaniu. Zamarła. Zabrał? Sprzedał?
Przez głowę przemykały jej najgorsze scenariusze. Ostatnio widziała Michała z jakimiś podejrzanymi chłopakami. Na pytanie: Kim są? odburknął coś pod nosem, z twarzy można było wyczytać: Nie wtrącaj się!. To na pewno zła paczka! przeszył ją strach. O Boże! Co jeśli namówili go na coś złego? Czy on też już pali? A może coś więcej?
Wybiegła na klatkę schodową. Na dworze było już ciemno, ulicą przechodzili pojedynczy ludzie. Wróciła do domu powoli, ciągle obwiniając się w myślach. Wiadomo, sama winna! W domu już od dawna nie miał spokoju! Nawet rano budzę go krzykiem, wieczorem znowu na niego krzyczę, jaką ja matką jestem? Syna mam cudownego, a sama sobie nie radzę! długo płakała, później jeszcze dokładniej zaczęła sprzątać, nie miała siły po prostu usiąść i czekać.
Myjąc za lodówką, natrafiła na zrolowaną gazetę. Sięgnęła zadźwięczało szkło. Wyciągnęła zawinięte fragmenty rozbitej kryształowej wazy
Rozbił rozbił! pojęła nagle i znowu się rozpłakała, tym razem ze szczęścia. Rozbił, schował nigdzie nie wyniósł. Teraz nie wraca do domu, bo się boi! A przecież gdyby zobaczyła tę rozbitą wazę, to tylko by się wściekła westchnęła ciężko, wróciła do przygotowywania kolacji, starannie nakrywając do stołu, rozkładając serwetki i talerze.
Syn wrócił w okolicach północy. Wszedł i przystanął niepewnie w progu. Ona podeszła do niego: Michałku! Gdzie ty tak długo byłeś? Czekałam na ciebie, martwiłam się! Zmarzłeś?. Wzięła jego zimne ręce w swoje, ogrzała i dała mu buziaka w policzek. Idź, umyj ręce. Przygotowałam coś, co lubisz.
Zdezorientowany, poszedł umyć ręce. Gdy usiadł przy stole, gdzie wyjątkowo panował porządek i przytulna atmosfera, usłyszał ciepły głos mamy: Jedz, synku! słowa, których już dawno nie słyszał. Siedział z pochyloną głową, nie mogąc się przełamać.
Czemu nie jesz, synku?
Podniósł głowę, z drżącym głosem powiedział:
Zbiłem wazę.
Wiem, Michałku odpowiedziała spokojnie. Nic się nie stało. Wszystko kiedyś się tłucze.
Nagle Michał schylił się nad stołem i rozpłakał się. Przytuliła go do ramienia i sama zaczęła cicho szlochać. Kiedy się uspokoił, wyszeptała:
Przepraszam cię, synku. Krzyczę na ciebie, złoszczę się. Jest mi ciężko, Michałku. Myślisz, że nie zauważam, że nie masz tego, co inni chłopcy, że ubrania już nie takie jak rówieśnicy? Padam z sił, nawet robotę do domu przynoszę. Wybacz mi, już nigdy cię nie skrzywdzę!
Zjedli kolację w milczeniu i razem poszli spać. Rano nie trzeba go było budzić sam wstał. Żegnając go przed szkołą, po raz pierwszy zamiast tylko uważaj tam pocałowała go w policzek i powiedziała: Do wieczora!
Wieczorem, wracając z pracy, zauważyła, że podłoga jest umyta, a Michał przygotował kolację usmażył ziemniaki.
Od tamtej pory postanowiła nie wspominać mu więcej o szkole, ocenach. Skoro ją męczyły nawet rzadkie wywiadówki, jak musiały obciążać jego?
Kiedy pewnego dnia Michał powiedział, że po ósmej klasie chce pójść do liceum, nie zdradziła swoich wątpliwości. Kiedy raz zerknęła ukradkiem w dzienniczek, nie było tam już żadnej jedynki.
Ale najważniejszym dniem było dla niej to, gdy wieczorem po kolacji zaczęła rozkładać faktury, a on usiadł obok i zaoferował pomoc przy liczeniu. Po godzinie pracy poczuła, że opiera głowę na jej ramieniu.
Zamarła. Gdy był mały, często tak siadał obok niej i, zmęczony, zasypiał na jej ręku. Zrozumiała, że odzyskała syna.
