Odkąd nasz syn ożenił się z Jagodą, przestał odwiedzać nasz dom. Śniło mi się to tak wyraźnie wszędzie wokół krążyła jego teściowa, jakby była cieniem za każdym rogiem. Ona zawsze czegoś nagle potrzebowała, a ja zastanawiałam się w tym sennym świecie, jak ona żyła wcześniej, zanim córka wydała się za naszego syna.
Nasz syn Michał jest żonaty już ponad dwa lata. Kiedy stanęli na ślubnym kobiercu, dzieci nasze zaczęły mieszkać osobno, w mieszkaniu, które kupiliśmy Michałowi jeszcze gdy zaczynał studia na Politechnice Warszawskiej. Michał od dzieciństwa miał w nas oparcie i zrozumienie śnił mi się, jak samodzielnie urządza pokój, w którym ściany porastały dzikie winnice, a szafa zamieniała się w tramwaj jadący w stronę Placu Zbawiciela.
Nie powiem, że nie lubiłam Jagody była jednak wtedy dla mnie kimś, kto nie dorósł do życia w małżeństwie. Miała w sobie coś z nieodgadnionego dziecka, raz śmiesznego, raz dziwnego; była łaskotliwa w marzeniach i grymasach, a mój syn zawsze taki poważny, aż trudno mi było pojąć, jak to się pogodzi.
Po poznaniu Jagody i jej matki, pani Wandy, zrozumiałam, skąd ten dziwny dziecięcy cień nad ich rodziną. Choć Wanda była w moim wieku, potrafiła z dziecinną bezradnością rozkładać ręce nad wszystkim. Miała za sobą nieprzeciętny sen rozwodów, sześciokrotnie; może i wy to znacie, że czasem ludzie dojrzewają tylko wiekiem, a nie sercem. Nasze rozmowy z Wandą były dziwnie urywane, jakby każde słowo topiło się w malinowej galaretce spotykałyśmy się tylko, by wymienić kurtuazyjne życzenia z okazji ich ślubu.
Już przed weselem sny pełzały wokół mnie Jagoda ciągle przeciągała Michała do Wandy: cieknący kran, przepalona gniazdko, strącony regał w kuchni. Myślałam, że to normalne w końcu w ich domu nie było męskiej ręki, może rzeczywiście pomoc była im niezbędna
Ale z czasem dom pani Wandy wydawał się rozpadać coraz bardziej i więcej rzeczy wymagało nagłej naprawy. Michał stawał się dla nas coraz bardziej nieuchwytny tłumaczył, że jego miejsce jest przy żonie i teściowej. A potem wszystkie święta zaczęli spędzać tam, jakby pani Wanda zamieniła mieszkanie w magiczną chatkę, a nasze odwiedziny stały się snem zapomnianym. Nasza rodzinna Wigilia wyglądała osobliwie: ja, mąż i babcia Irena, zupy leciały w powietrzu i spadały na pusty talerz syna.
Prawdziwy sen-zaniepokojenie ogarnął mnie, gdy syn zaczął przymykać oko na nasze prośby o drobną pomoc. Gdy kupiliśmy nową lodówkę, poprosiliśmy, by nas wsparł w jej wniesieniu Michał zgodził się, ale potem zadzwonił, mówiąc, że pralka u Wandy zalewa łazienkę. Gdy mąż do niego zadzwonił, sennym echem usłyszał głos Jagody: A nie mogliście wynająć ekipy przeprowadzkowej?. Ostatecznie Michał przyszedł, lecz był wzburzony.
Tato, naprawdę nie mogliście wynająć kogoś za parę złotych? Teraz muszę cały ten klamot dźwigać!.
Poczułam się dziwnie nie na miejscu, pytając, czemu Wanda nie poprosiła o fachowca może w jej świecie nie ma hydraulików? Michał niby tłumaczył, że wśród majstrów to sami naciągacze, a Wanda ciągle pada ich ofiarą.
W końcu mój mąż, Włodzimierz, nie wytrzymał i powiedział, że może i Wanda nie zna się na sprzętach AGD, ale na prowadzaniu owiec to zna się wybitnie, bo doskonale dyryguje naszą Jagodą i Michałem. Syn zdenerwował się bardzo, zabrał kurtkę i wyszedł jak przez mgłę, zostawiając za sobą ciche echo przekleństwa. Ja nie wtrącałam się, bo szczerze czułam, że mąż ma trochę racji, choć może powinien powiedzieć to mniej sarkastycznie. Coraz częściej wyglądało na to, że rodzina Wandy przejęła naszego syna dla nich był hydraulikiem, złotą rączką, a dla nas wciąż brakowało mu czasu nawet na herbatę.
Po tej kłótni przez dwa tygodnie panowała cisza senna, gęsta jak barszcz z uszkami. Mąż nie chciał pierwszy wyciągać ręki na zgodę, Michał również trwał w swoim uporze, czekając na przeprosiny ze strony ojca. A ja byłam rozszarpana, jak płatek maku pomiędzy kamieniami wiedziałam, że mąż miał słuszność, lecz i że mógłby być łagodniejszy. Michał nie chce rozmawiać z ojcem, a ja boję się utracić syna przez taki sen i taką bzdurę.
Mąż uparcie nie dzwoni, Michał, zacięty jak los na loterii, też nie chce pierwszy iść na kompromis. Nad tym snem czuwa spokojnie tylko pani Wanda: w jej świecie wszystko zawsze działa według jej własnych, zupełnie nieziemskich reguł.
