Tajemnica
W niewielkim miasteczku na Mazowszu, bardziej przypominającym wieś niż miasto, mieszkała dziewczyna o imieniu Bronisława. Jej mama, przywiązana do wszelkiego rodzaju przesądów i wróżb, pewnego dnia zabrała córkę do lokalnej wróżki.
Stara kobieta rozłożyła karty i powiedziała:
Bronka będzie miała szczęście. Ułoży jej się dobrze, tylko faceta przy niej nie widzę.
Bronisława miała wtedy może dziesięć lat. Słowa tajemniczej staruszki na długo zapadły jej w pamięć, choć wtedy nie miała pojęcia, o co właściwie chodzi.
Lata mijały. Bronka wyrosła na dziewczynę wysoką, piękną, ułożoną. Chłopcy z okolicy tracili dla niej głowę, ale ona nigdy nie wskazała żadnego na wyłączność. Raz spotykała się z jednym, raz z drugim.
Po maturze nie wyjechała na studia, choć oceny miała znakomite. Została pracować w miejscowej mleczarni. Plotkowano, że ma romans z którymś z kierowników, chociaż nikt nigdy nie widział ich razem.
Kobiety w zakładzie ostrzegały nową:
Uważaj, Bronka, bo jak się u nas zasiedzisz, życie ci przeleci! Powinnaś jechać do Warszawy. Tam tobą się wszyscy zachwycą!
Bronka słuchała, uśmiechała się i nie odpowiadała.
Nagle wieść rozeszła się błyskawicznie po miasteczku: Bronka w ciąży!
Zaraz zaczęły się dywagacje: kto był tym szczęściarzem, który usidlił najpiękniejszą dziewczynę w okolicy? Rozmyślali, plotkowali, ale odpowiedzi nikt nie znał.
Mama Bronki nie przebierała w słowach:
Doczekałaś się? Wstydu narobiłaś! Radź sobie sama. Na mnie nie licz. Skoro umiałaś zrobić, umiej i wychować. Zobacz, gdzie się podziejesz. Miesiąc ci daję.
Dobrze, mamo odpowiedziała spokojnie Bronka wyprowadzę się. Ale potem nie wołaj mnie z powrotem.
Po dwóch tygodniach kupiła nieduży domek na obrzeżach, już z całym wyposażeniem. Sąsiedzi uznali, że miała szczęście dzieci właścicielki zabrały staruszkę do miasta, a dom poszedł za grosze. Skąd młoda, ciężarna Bronka miała nawet te niewielkie pieniądze pozostało zagadką.
A potem zaczęły dziać się cuda. Domek wyremontowany w tempie błyskawicznym, nowy płot, studnia na podwórku. Przyjeżdżali ludzie, zrobili wszystko w okamgnieniu.
Niebawem pojawiła się dostawa sprzęty AGD, nowa kanapa. Bronka chodziła szczęśliwa, wszystkim życzliwie się uśmiechała. Wcale nie wyglądała na nieszczęśliwą i porzuconą.
Jesienią urodziła się Bronce syn, Staś. Na podwórku stanął nowy, błękitny wózek. Bronka szybko wróciła do formy, z dnia na dzień stawała się piękniejsza. Zawsze schludnie ubrana, wyprostowana, przechodziła przez miasteczko z uśmiechem na ustach i głową uniesioną do góry.
W domu pracy jej nie brakowało: małe dziecko, warzywniak, piec do ogrzania, zakupy, sterta prania. Przyzwyczajona od dziecka do obowiązków, ze wszystkim dawała sobie radę. Nikomu się nie skarżyła.
Sąsiadki, widząc jej pracowitość i dobre serce, powoli się z nią zaprzyjaźniły. Pomagały z warzywniakiem, czasem podrzucały mężów do przekopania grządek lub, gdy trzeba było, popilnowały Stasia. Ale w większości Bronka radziła sobie sama.
Gdy Staś miał dwa lata, nagle przyszła sąsiadka do drugiej z wielkimi oczami:
Widzisz?
Co się stało?
Bronka znowu w ciąży!
Ty chyba żartujesz!
Sama popatrz!
I znów zaczęło się gadanie. Pytali, zgadywali, ale nikt nie widział Bronki z żadnym mężczyzną. Tajemnica tylko się pogłębiała.
Bronka zupełnie nie przejmowała się plotkami. W tym czasie na podwórku stanęła nowa sauna, a gazownia, chociaż nie miała w planach, pociągnęła jej rurę z gazem. W ogrodzie wyrósł nowoczesny tunel foliowy z poliwęglanu. Skąd samotna matka miała tyle pieniędzy? Pytano, szeptano, domysły były różne że to pewnie żona jakiegoś dyrektora, ale nikt niczego nie wiedział na pewno.
Wkrótce pojawił się na podwórku ten sam niebieski wózek. Staś doczekał się brata Janka.
A dwa lata później dołączył do nich brat Michał.
Bronka urodziła trzech synów i nikt nie wiedział, kto był ich ojcem.
Jedni ją wyśmiewali, inni byli pod wrażeniem jej odwagi, widząc, jak pracuje i jak dba o dzieci. Nie brakowało też tych, którzy krytykowali ją, pokazując własnym córkom, “jak nie żyć”.
Mama Bronki nie potrafiła jej zrozumieć, wstydziła się córki i nie próbowała nawet poznać wnuków.
Bronka nie uważała się za gorszą. Chodziła z podniesioną głową, nie przejmując się ludzkimi opiniami.
Czas płynął. Pewnego dnia pod jej dom podjechała luksusowa limuzyna. Wysiadł z niej dyrektor mleczarni, pan Jerzy Nowak, z wielkim bukietem kwiatów. Wszedł do domu, a za płotem zbierało się coraz więcej ciekawskich sąsiadów.
Wszyscy byli zaskoczeni po co tak szanowany człowiek przyszedł do Bronki w biały dzień z kwiatami? Wiedziano, że rok wcześniej zmarła mu żona, którą przez lata troskliwie pielęgnował.
Kiedy Bronka odprowadzała gościa, wokół było tylu ludzi, że aż się zmieszała. Pan Jerzy objął ją i przy wszystkich pocałował. Potem głośno, żeby każdy usłyszał, powiedział:
Bronisława zgodziła się zostać moją żoną. Razem z naszymi synami zapraszamy wszystkich na wesele.
Nastała cisza, po której rozległy się gratulacje dziś już nikt nie miał wątpliwości, do kogo podobni byli Bronkini chłopcy.
Po hucznej, licznej uroczystości Jerzy zabrał Bronkę z dziećmi do swojego domu, a z przeprowadzką pomogła cała okolica.
Rok później urodziła się im wyczekana córeczka.
I jak tu wierzyć wróżkom?
Życie Bronki pokazało, że nie plotki, a własna siła i odwaga pozwalają iść przez życie z podniesioną głową. A szczęście przychodzi wtedy, gdy się go nie spodziewasz i masz odwagę być sobą.
