Świetny pomysł z rozdzielnością finansową. W takim razie po prostu zostawiam dla siebie wszystko, co moje.
Podczas kolacji, gdy mąż odsunął talerz z miną, jakbym zaserwowała mu nie schabowego, tylko wezwanie do sądu, wiedziałam, że nadciąga manifest. Szymon poprawił serwetkę, chrząknął i patrząc gdzieś obok mnie pewnie w tę wymarzoną kapitalistyczną przyszłość wygłosił:
Cecylio, wszystko policzyłem. Nasz budżet pęka, bo nie umiesz ogarniać kasą. Przechodzimy na rozdzielność finansową. Od jutra.
Tajemnica umarła, zanim się urodziła, ale idiotyzm unoszący się w powietrzu był wyrazisty jak woń smażonej makreli. Odłożyłam widelec z godnością.
Świetny pomysł, Szymonku uśmiechnęłam się wilczym uśmiechem kobry, patrząc na królika. Zostawiam więc wszystko sobie.
Mrugnął. To zdanie nie mieściło mu się w głowie, w której myśli odbijają się jak kule bilardowe, kolizyjnie i rzadko. Spodziewał się łez, wyrzutów, dramatu. Nie spokojnej zgody.
No, rozumna z Ciebie kobieta skinął niecierpliwie głową, już licząc te zaoszczędzone przeze mnie złotówki. Odłożę na prestiż. Mężczyzna potrzebuje prestiżu, Cecylio. Ty starczy Ci na rajstopy.
Mój mąż, Szymon Janusz, był jednostką osobliwą. Uważał się za rekina biznesu, choć był tylko kierownikiem w firmie sprzedającej okna PCV. Jego prestiż oznaczał zakup drogich gadżetów, których używał do trzech procent możliwości, i czytanie złotych myśli w sieci.
Umowa stoi przytaknęłam. Dokończesz schabowego? Czy już nie mieści się w Twoim bilansie?
Zjadł. Gratis. Po raz ostatni.
Pierwszy tydzień rozdzielnego budżetu upłynął pod znakiem dumy. Szymon chodził po mieszkaniu jak paw, ostentacyjnie nie pytając, ile kosztuje proszek do prania. Kupił sobie luksusowy organizer ze sztucznej skóry i zapisywał tam wydatki.
W środę przyniósł do domu reklamówkę, w której brzęczały samotnie dwie puszki taniego piwa i paczka mrożonych pierogów z mięsem z kategorii super okazja. W tym samym czasie otwierałam dostawę z delikatesów: pstrąg, awokado, dobre sery, świeże warzywa, butelka porządnego rieslinga.
Szymon stał w progu kuchni z miną bohatera po bitwie.
No, rozrzutna jesteś, rzucił na rybę. Przez takie zachcianki nie mamy oszczędności. Nie my, Szymonie, tylko ja, odparłam, krojąc cytrynę. Przecież Ty gromadzisz na prestiż. Przypisałam Ci dolną półkę w lodówce, w szufladce na warzywa. Tam klimat na Twoje aktywa.
Parsknął, wyjął pierogi i wrzucił do mojego garnka.
Gaz, powiedziałam spokojnie. Co? Gaz, woda, zużycie garnka i płynu dzielimy wszystko, prawda? Nie przesadzaj! machnął ręką, jak dziedzic na muchę. Chyba trochę popadasz w drobiazgowość. To nie drobiazgowość, to rynkowe realia, Szymon.
Próbował się uśmiechnąć, ale gorący pieróg przywarł mu do podniebienia i wyszła mu gęba jak mopsa, który zlizał cytrynę.
Jesteś zła, bo odciąłem Ci kartę? wymamrotał, próbując odkleić ciasto z zębów. Kobiety zawsze wariują, gdy tracą kontrolę.
W sobotę wpadła do nas moja teściowa, Zofia Mikołajewna. Kobieta wyjątkowa kochała mnie tak samo, jak gardziła głupotą syna. Przez dekady pracowała jako główna księgowa w dużej fabryce i szanowała cyfry bardziej niż ludzi.
Piłyśmy herbatę z ciastkami. Szymon żuł sucharka (kupił go, bo była promocja) i wyglądał jak ofiara systemu.
Mamo, wyobraź sobie, Cecylia chowa nawet papier toaletowy! żalił się, szukając sojuszu w rodzicielce. W łazience jeden, szorstki jak pakuły, a u niej w szafce trójwarstwowy z zapachem brzoskwini! Segregacja!
Pani Zofia postawiła delikatnie filiżankę na spodku.
Szymonku zaczęła łagodnie. Ogłaszając segregację, myślałeś tym, do czego papier służy? Mamo! Ja tylko optymalizuję wydatki! Chcę auto kupić! Samochód? Teściowa uniosła brwi tak wysoko, że aż zniknęły pod grzywką. Za te kilka groszy, które chowasz przed żoną? Na papierze będziesz wyglądał jak król szosy? To inwestycja! zapiszczał Szymon. Inwestycją jest Cecylia, która cię znosi w swoim mieszkaniu, matołku odparła Zofia. Cecylko, ciasto wyborne.
Szymon próbował sięgnąć po kawałek. Moja ręka z nożem do masła gładko odcięła mu drogę.
Dwadzieścia złotych, Szymon. Albo sucharek. Serio? Dla męża? Przy matce? Rynki są okrutne, kochanie. Widelec jeszcze pięć złotych.
Cofnął się obrażony i wybiegł z kuchni, trzaskając sucharem.
Histeryk orzekła teściowa. Cały po ojcu. Ten też kapitał liczył, póki go nie wysłałam z walizką gaci do matki. Trzymaj się, córko. Teraz będzie faza jestem obrażony i zamarznę na złość.
Po dwóch tygodniach eksperyment wchodził w fazę krytyczną. Szymon schudł, poszarzał, nie zginała go jednak duma. Paradował w pogniecionych koszulach (proszek był mój, swojego szarego mydła nie znosił), pachniał tanim dezodorantem i patrzył na mnie oczami psa, który nadal śni, że jest wilkiem.
Punkt kulminacyjny nadszedł w piątkowy wieczór. Wróciłam z pracy, zmęczona, ale zadowolona dostałam premię. Na stole czekał na mnie prezent: wiązanka zwiędłych goździków i flaszka Szampana Sowietów.
Szymon siedział szkląc się jak wypolerowany grosz.
Cecylio, musimy pogadać. Możemy trochę złagodzić warunki. Rzucę do wspólnego budżetu teatralna pauza dwieście złotych. Na jedzenie.
Spojrzałam na niego. Na goździki z epoki Gierka. Szampan na zgagę.
Dwieście złotych? powtórzyłam. Akt miłosierdzia, Szymonku. Ale jest mały szczegół.
Wyjęłam z torebki wydrukowany plik Excela.
Co to jest? zapytał z rezerwą.
Rachunek, kochany. Za mieszkanie. Popatrz: wynajem pokoju w centrum (z uwzględnieniem salonu i kuchni) 1000 zł. Media (kąpiesz się po czterdzieści minut) 200 zł. Sprzątanie (ja sprzątam, ty nie) 120 zł. Razem: 1320 zł miesięcznie. Za dwa tygodnie 660 zł. Do tego dług za zużycie sprzętu.
Szymon pobladł.
To bierzesz ode mnie kasę za to, że mieszkam w żony mieszkaniu?!
W mieszkaniu kobiety, z którą masz rozdzielny budżet poprawiłam cicho. Sam mówiłeś: Co moje to moje. Mieszkanie moje. Ty wynajmujący. Umowy najmu brak, więc mogę Cię eksmitować w ciągu 24 godzin.
To wyrachowanie! Słabo! Jestem mężczyzną! zerwał się, przewracając krzesło. Jesteś mężczyzną, który oszczędzał na żonie, zapomniawszy, że sam na jej garnuszku siedzi, mówiłam szeptem, choć moje słowa uderzały jak ołów. Chciałeś być partnerem? Zachowuj się. Płać. Albo szukaj prestiżu tam, gdzie taniej.
Zatkało go. Złapał powietrze, otwierał i zamykał usta, wymachiwał rękoma.
Pożałujesz! wykrztusił w końcu. Odejdę! Znajdę kobietę, która doceni, a nie metry kwadratowe! Powodzenia, Szymonku. Weź z zamrażarki pierogi. To Twój majątek, cudzych nie ruszam.
Miotał się po mieszkaniu, rzucał rzeczy do torby, wrzeszczał, że materialistka, że zabiłam miłość, że wychodzi w nachy powietrze
Zadzwoń do mamy, żeby przygotowała łóżko doradziłam, nalewając sobie jeszcze kieliszek tego dobrego rieslinga. Wezwij Tanie Taxi, dbaj o prestiż.
Trzaskał drzwiami tak, jakby miał nadzieję, że od huku ruszy się moja sumienie. Obudziła się jednak tylko sąsiadka z dołu.
Cisza smakowała jak miód. Siedziałam w fotelu, patrzyłam na nocną Warszawę i czułam niezwykłą lekkość. Telefon zabrzęczał. Wiadomość od Zofii: Przyjechał. Głodny, zły, chce sprawiedliwości. Powiedziałam, że sprawiedliwość kosztuje, a on nie ma. Wystawiłam rachunek za kolację i nocleg. Niech przywyka do rynku. Ty, jak się trzymasz?
Uśmiechnęłam się. Dobrze mamo. Planuję nowe firanki. Z oszczędności.
Nigdy nie tłumacz człowiekowi, czemu jest głupi. Pozwól mu zapłacić za własną głupotę całą cenę. Jeśli chce wolności, upewnij się, że wytrzyma, gdy ją dostanie.
