Tato, nie masz nic przeciwko temu, żebyśmy na kilka miesięcy wstali u Ciebie? niepewnie zapytał Jarek swojego ojca.
Nie mam krótko odpowiedział mężczyzna.
Rodzice Jarka rozwiedli się ponad dziesięć lat temu. Matka po dwóch latach poślubiła ponownie, a ojciec pozostał samotny. Jego charakter był surowy, niemal nie do zniesienia. Dlatego kobiety pojawiały się w jego życiu, lecz nigdy nie pozostawały długo. Syn nigdy nie był przez to opuszczony. Oprócz alimentów ojciec kupował mu wszystko, co potrzebne, i uczestniczył w jego wychowaniu surowo, po męsku, bez czułości, ale z ojcowską troską.
Jarek wcześnie zaczął samodzielne życie. Po ukończeniu klasy 11 podjął pracę i od razu wyprowadził się od matki, wynajmując pokój w akademiku. Kilka lat później poślubił Bognę, przyjaciółkę ze szkoły. Planując zakup mieszkania na kredyt, zbierali na wkład własny, kiedy właściciel wynajmowanego pokoju ogłosił, że wystawia go na sprzedaż. Musieli poczekać, aż transakcja się sfinalizuje. Jarek postanowił poprosić ojca, by móc na jakiś czas zamieszkać u niego przecież mieszkał sam w trzypokojowym mieszkaniu. Odrzucenie ojca zszokowało Jarka i już miał zakończyć rozmowę, gdy ojciec dodał:
Możecie tu zostać. Tylko po cichu.
Dziękuję z ulgą westchnął Jarek.
Wiedział, że ojciec jest zamknięty w sobie, ceni ciszę i jest skąpy w słowa oraz emocje. Żądanie ciszy nie wydało mu się dziwne. Bogna, będąca w piątym miesiącu ciąży, również potrzebowała spokoju. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że w rozumieniu ojca cicho obowiązuje tylko on.
Stanisław Wojciechowski wstawał o piątej rano, bucząc w klapki po domu i odbywając swoje poranne rytuały: toaleta, łazienka, kuchnia, znowu toaleta, łazienka, kuchnia. W porannej ciszy słychać było jedynie stukot, stukot, stukot Huk! (coś spadło) Kurde! I znów stukot, stukot, stukot. Huk! Nie przejmowało go fakt, że w domu jeszcze spalią się ludzie on był w swoim własnym domu. Kto nie lubi takiej sytuacji, niech sobie odchodzi; nie zapraszał nikogo.
Poza porannym hałasem ojciec pilnował każdego ruchu syna i synowej. Telewizor po dziewiątej wieczorem? Nie wolno hałas go męczy. Smażenie? Zapachy go drażnią. Oszczędzanie wody i prądu? Musi, bo nie ma pieniędzy.
Tak trwało tydzień, aż Bogna trafiła do szpitala. Ku jej zdumieniu, po dwóch dniach przybył teść z koszem owoców.
Dziecko potrzebuje witamin surowo wyciągnął torbę.
Dziękuję, Panie Stanisławie podziękowała Bogna.
Nie ma sprawy skinął głową. Muszę już iść. Słuchaj się lekarza.
Dobrze uśmiechnęła się Bogna. Do widzenia.
Po wypisaniu ze szpitala teść nadal wstawał o piątej, ale starał się hałasować ciszej, próbuje okazywać troskę, na ile potrafi. Nazywał do śniadania w surowy sposób lub po cichu zabierał ścierkę i sam mył podłogi, bo w jej stanie trzeba było odpoczywać.
Mieszkanie kupili dopiero po trzech miesiącach. Ojciec nalegał, by przed wprowadzeniem się wyremontowano nowe lokum. Bogna urodziła, gdy remont szedł pełną parą, i musiała powrócić do domu teścia. Teściowa i jej rodzice odwiedzili ich kilka razy po wypisie, ale Stanisław zawsze udawał, że goście go nie cieszą. Jedynie wnuczka wywoływała w nim uśmiech. Patrząc na małą Wiktorię, surowa twarz rozpływała się w ciepłym uśmiechu. Był gotów bronić jej przed światem, w którym wyczuwał niebezpieczeństwa dla swojej małej dziewczynki.
Każdego ranka zabierał małą Wiktorię, dając Bogni możliwość drzemki po bezsennych nocach. Nauczył się nawet przewijać pieluchy. Gdy nadszedł czas przeprowadzki do własnego mieszkania, Stanisław, ocierając skąpą, męską łzę, powiedział surowym tonem:
Jesteście jeszcze młodzi, by mieszkać sami z małym dzieckiem. Niech zostaniecie u mnie jeszcze trochę. Nie długo, dopóki Wiktoria nie wyjdzie za mąż.
Jarek i Bogna spojrzeli na siebie zdumieni, a teść, odwracając się, dodał:
To tylko starcza sentymentalność, niech Was nie zwodzi. Co tam, chodźcie tu z Wiktorią i rozpakowujcie rzeczy. Zmienicie się jeszcze, wy, łobuzie nieba.
Myśleli, że ojciec czeka, aż w końcu wyprowadzą się, a on wciąż miał inne plany Zostało im tylko zastanawiać się nad przemianami surowego, zamkniętego w sobie ojca. Postanowili zostać. W końcu dobrze mieć dziadka.
A Stanisław, z czułością głaszcząc wnuczkę, był szczęśliwy, że w jego życiu pojawił się najdroższy i najkochany człowiek.
