Seweryn przywiózł narzeczoną, Jadwigę, do podkarpackiej wsi. Tam odziedziczył po babci mały domek. Młodzi szybko się zaaklimatyzowali, zaczęli gospodarzyć, powoli zadomawiali się Aż pewnego dnia Seweryna odwiedziła jego siostra Ludmiła. Przyjechała z miasta razem ze swoimi trzema pociechami.
Przecież ja też tutaj dawniej mieszkałam! oznajmiła Ludmiła bratu. Do babci przyjeżdżałam. Teraz postanowiłam nad Bałtyk pojechać, odpocząć! A dzieciaki chyba zostawię u was na wsi.
Kto będzie je pilnował?! zdziwił się Seweryn. Przecież oboje pracujemy
W tym momencie na podwórku rozległ się harmider. Seweryn zerknął za okno i aż zaniemówił.
Seweryn przywiózł Jadwigę do rodzinnej wsi, gdzie odziedziczył dom po babci.
No widzisz, Jadziu, tutaj możemy mieszkać, albo wynajmiemy coś w Rzeszowie zaproponował ukochanej.
Wybór był oczywisty. W mieście nie miał nic swojego, dzielił maleńki pokój z najstarszym bratankiem u siostry Ludmiły.
Siostra zawsze była niezadowolona z jego obecności.
Czasem, gdy przekazywał jej całą pensję za mieszkanie, miała lepszy humor, ale przez resztę dni wytykała mu byle drobiazg.
Do tego na głowie miał sporo obowiązków.
W soboty trzeba było trzepać dywany i kołdry, wyprowadzać na spacery dzieciaki całą trójkę: roczny, trzyletni i sześcioletni chłopiec.
Mąż Ludmiły zwykle studiował w innym mieście albo bawił się z kolegami.
Zdarzało się, że po prostu wyjeżdżał do teściów, żeby odpocząć od rodziny.
Jadwiga o tym wszystkim wiedziała.
Wiedziała też, że Seweryn, mimo dobrej pracy i pensji, niewiele pieniędzy miał dla siebie wszystko oddawał siostrze.
Gdy zaczęli się spotykać i pozwolił sobie zostawić trochę na własne wydatki, Ludmiła niemal go wyrzuciła.
Musiał przez dwa tygodnie odpracowywać wypowiedzenie w pracy.
Siostra napsuła mu sporo nerwów i przy okazji jego narzeczonej.
Wygodny był dla niej taki brat: gotówka, sprzątanie, pomoc przy dzieciach.
Przez tydzień narzekała, a gdy Seweryn odmówił oddawania pensji, po prostu kazała mu się wynieść.
Seweryn zwiózł rzeczy do pokoju Jadwigi w akademiku
Wieś przyjęła ich całkiem serdecznie. Chociaż rodziny w pobliżu nie mieli, to Seweryn znał większość sąsiadów. W końcu dzieciństwo spędzał u babci.
Mama Seweryna mieszkała również na wsi, ale w zupełnie innym województwie, a rodzice Jadwigi jeszcze dalej. Nie mieli więc na co liczyć znikąd.
Po cichu wzięli ślub cywilny, zaczęli własne życie. Jadwiga dostała pracę jako przedszkolanka, Seweryn zatrudnił się w tartaku.
Życzliwa sąsiadka oddała im kozę sama już nie miała siły nad nią czuwać.
Koza była “za darmo”, jeśli nie liczyć pół litra mleka dziennie dla babci. Z czasem pojawiły się kury i owce.
Pensja była umiarkowana, ale własne gospodarstwo i zamówienia na drobne szycie, które podejmowała Jadwiga, pozwalały im godnie żyć.
Mieli już trzyletniego synka Mikołaja. Jadwiga wróciła do pracy po urlopie wychowawczym. Najgorszy czas mieli już za sobą
I wtedy zjawia się siostra Seweryna, Ludmiła.
Odkąd brat się wyprowadził, ani razu go nie odwiedziła.
Dzieci podrosły. Jej mąż został w domu, jak zwykle wolał odpoczynek u własnych rodziców.
Przecież ja się tu wychowałam! mówi siostra. U babci spędzałam wakacje.
Krótko, bo po tygodniu płakałaś za rodzicami odparł Seweryn. Przyjeżdżali po ciebie niemal od razu. A ja tu tkwiłem przez całe lato
Co tu można robić? Nuda straszna. Wolę morze i już!
Morze zawsze lubiłaś tylko ciebie rodzice zabierali.
Jadę nad Bałtyk, a dzieci może zostawię u was!
Kto będzie się nimi opiekował? zdziwił się Seweryn. My w pracy, czasem mnie parę dni nie ma.
Przecież wieś, co im się stanie? Same dadzą sobie radę!
To zostań i sama pilnuj dzieci. Jadwiga na pewno się nie zgodzi.
Po co ją pytać, ty jesteś moim bratem! Powiedz żonie i już.
A twój mąż? Może byś go zostawiła z dziećmi?
Nie, odpoczywa od nas w domu.
Całe życie odpoczywacie osobno
Podczas tej rozmowy dzieci Ludmiły rozrabiały, gdzie popadnie.
Nagle na podwórku rozległ się rwetes. Seweryn wyjrzał i zaniemówił.
Dzieci wypuściły prosiaka, który biegał za nimi po całym ogrodzie.
Ledwo udało mu się zapędzić zwierzaka z powrotem. Grządki zniszczone. Potem dzieci dobrały się do kozy z koźlętami połowa kapusty była stracona.
Seweryn się wściekał, Jadwiga przeżywała, dzieci zaś znowu wybiegły na zewnątrz.
Przecież to dzieci, a to tylko wieś! Niech się bawią z kózkami, co z tego?
Nasz trzyletni syn tak nie robi!
Jeszcze ma czas.
Ale wie, że nie wolno.
Znowu słychać było hałas dzieci poszły do kurnika.
Bardzo ładne kurki różnych ras, znosiły kolorowe jajka.
Kogut natychmiast rzucił się na maluchy, gdy tylko otwarły drzwi.
Co to za wieś! Nikt tu nie pilnuje porządku!
To nie kogut winny może lepiej powiedz dzieciom, by nigdzie nie wchodziły.
Niech twoja żona weźmie wolne i ma na nich oko! Jak coś się stanie to twoja wina!
One jeszcze nie znalazły psa. A u sąsiada byk niebezpieczny strasznie! Codziennie krowy przechodzą obok. Psy biegają luzem po wsi, a gęsi od sąsiadów bardziej bojowe niż nasz kogut. Po zmroku lepiej w ogóle nie wychodzić!
Straszyć mnie chcesz?
Uprzedzam.
W tym momencie sąsiad przyprowadził najstarszego syna Ludmiły złapany za garażem, jak próbował podpalać papierosa.
A jakby coś się zapaliło? Sucho, od miesiąca deszczu nie było oburzył się sąsiad. Kim wy jesteście, skoro nie pilnujecie dzieci?
Nie, Ludka, ja sobie kłopotów nie chcę. Zamieszanie wokół sama widzisz. Lepiej weź je na to morze i pilnuj, żeby nie przestraszyły fok.
Wy tu dziwaki jesteście! Cała ta wieś! Przecież ja ci pomagałam, u mnie mieszkałeś!
Mieszkałem tylko rok, innego wyjścia nie miałem. Oddawałem całą pensję, resztę pamiętasz.
Wracamy. Zabiorę was do dziadków! powiedziała dzieciom.
Nie chcemy do dziadków, z tobą wolimy!
Koniec dyskusji!
Następnego ranka goście odjechali, a Seweryn z Jadwigą jeszcze długo wspominali wizytę bezczelnej siostrySeweryn odetchnął, patrząc jak Ludmiła pakuje dzieci do auta, a one wbrew zapowiedziom machają do Mikołaja, który stoi w drzwiach z Jadwigą. Ogarnęła go ulga, ale i smutek. Rodzina na odległość chyba miała się najlepiej.
Wieczorem, gdy dom znów zatonął w ciszy, Seweryn wyszedł na ganek. Ciepły wiatr pachniał sianem. Nad czarnym niebem świecił księżyc, a w oddali pohukiwała sowa.
Jadwiga usiadła obok, oparła głowę na jego ramieniu.
Trochę szkoda mi tych dzieciaków szepnęła.
Seweryn kiwnął głową.
Czasem najłatwiej winić innych. Ale nie chcę już wracać do tamtego życia. Tutaj mamy własny kawałek świata objął ją mocniej.
Mikołaj dobiegł, przytulił się do nich śpiącym jeszcze snem.
Gdzieś w głębi ogrodu koza chrapnęła cicho, reszta zwierząt szykowała się na noc.
Za płotem ktoś przeszedł starsza sąsiadka, jak zwykle wracała z wieczornego pacierza. Pomachała z uśmiechem, idąc powolnym krokiem.
I nagle Seweryn zrozumiał: tej spokojnej codzienności, własnoręcznie zapracowanego chleba i wspólnych wieczorów nie zamieniłby na żadne morze ani wygody miasta.
Pomyślał, że szczęście ma czasem smak prostoty, a rodzinny dom bywa nie tam, gdzie każe tradycja tylko tam, gdzie można zamknąć drzwi i być razem naprawdę.
Objął mocniej syna i żonę. W oddali rozległo się pianie koguta. Cicho, z żartobliwym przekomarzaniem, weszli do domu i wiedzieli już, że tu, pośród wrzawy wsi, odnaleźli własny spokój.
