Sąsiadka wykradała mi obornik całymi worami po nocach. Wczoraj hojnie dosypałam jej tam drożdży.
Ty znowu chodziłaś do mojej kupy z wiadrami? nie pytałam, tylko stwierdzałam fakt jak spiker w TVP.
Lidka sąsiadka zza płotu nawet brwią nie mrugnęła. Stała pośrodku swojego ogródka, oparta o motykę, i patrzyła na mnie takim wzrokiem, jakby to ją niesłusznie oskarżali o sabotaż na PKP.
Grażynka, no co ty się tak unosisz? Tego tam u ciebie jest cała góra! Naprawdę ci żal dla sąsiadki, drużki z przedszkola?
To nie dobre, Lidka. To dwadzieścia pięćset za całą wywrotkę plus transport kiwnęłam głową w stronę wyraźnie uszczuplonej sterty za domem. I generalnie to jest moja własność, jakbyś nie wiedziała.
Eee tam, jeszcze się udław! przewróciła oczami. Wielka mi rzecz, dwa wiadra pod ogórki. Wiesz, że mam emeryturę z gatunku żeby tylko na sól starczyło, nie każdego stać na luksusowe zakupy ciężarówką, moje złoto.
Lidka dobrze wiedziała, na której strunie mi zagrać. Zawsze umiała zrobić z siebie ofiarę winni byli politycy, pogoda, faza księżyca i oczywiście ja, bo u mnie pomidory czerwienią się pół sierpnia wcześniej niż u niej.
Wracając do domu czułam, jak mnie w gardle dusi chodziło nie o pieniądze, nie o te dwa wiadra, tylko o bezczelność. O to wrażenie, że ktoś cię ma za naiwniaka.
Każdej nocy, mniej więcej około drugiej, słychać było charakterystyczny szelest. Tylko że to nie było cichutkie wiadereczko. Lidka działała z rozmachem: ładowała wielkie czarne worki po cemencie i znosiła zapasy strategiczne jak milicja za PRL-u.
Tadek siedział w kuchni, gryząc leniwie kanapę i rozwiązując krzyżówkę.
Znowu targała? zapytał bez podnoszenia wzroku.
Znowu. I jeszcze mnie nazwała chytruską.
To załóż pułapkę.
Tak, a potem tłumacz, dlaczego sąsiadka straciła nogę. Tu trzeba sprytu a nie brutalności.
Podeszłam do okna i rzuciłam okiem na jej szklarnię obiekt wiejskiej zawiści. Lidka uwielbiała chwalić się, że ma szczęśliwą rękę i specjalny szczep ogórka od wujka z Torunia. Ręka rzeczywiście lekka, zwłaszcza przy cudzych kupkach.
Tej nocy nie mogłam usnąć. Słuchałam gdzieś szczekał pies, cykały świerszcze, aż tu nagle znów: szur szur. Łopata z trzaskiem wgryzała się w zbitą pryzmę. Ja się tym obornikiem opiekowałam, przykrywałam folią, pilnowałam, a ona brała jak swoje.
Rano wyszłam na ganek Lidka już śmigała po grządkach.
Dzień dobry, Grażynko! zaświergotała, udając niewiniątko. Coś widzę, ci cukinie zażółkły. Choróbka?
A w śladach na trawie widać było, że w nocy zleciało nie mniej niż trzy worki.
Cześć, Lidka. Doczekasz się jeszcze.
Szłam do szopki i wzrok padł mi na półkę z ogrodniczymi cudami: nasiona, nawozy i wielka żółta paczka suchych drożdży do truskawek. Plan pojawił się w głowie od razu.
Lidka pakowała łup w grube budowlane worki, wiązała je na supeł i kisiła w szklarni żeby dobre grzało się i dojrzewało w cieple. A w szklarni teraz sauna i tropiki idealne dla fermentacji.
Do wiadra nalałam ciepłej wody, wsypałam resztkę cukru z szafki i paczkę drożdży na górę. Mieszanina zabulgotała, zaczęła puszczać bańki, zapachniało bimbrem i słodką zemstą.
Gdy wieczorem jeszcze nie wyszła na kolejną akcję, po cichu obeszłam podwórko naokoło. Wiedziałam, gdzie zwykle przełazi przez rozprucie w siatce. Tam wylałam całą zakwaszoną miksturę, starannie mieszając wierzch. Lubisz cudze? Masz z serca.
Wróciwszy do domu umyłam ręce, położyłam się spać ze świeżym poczuciem sprawiedliwości.
Czemu się szczerzysz? zapytał sennie Tadek.
Będą dobre sny odpowiedziałam i zakryłam się kołdrą.
Noc cisza. Nie obudził mnie ani znajomy szelest, ani trzaśnięcie łopaty Lidka pewnie kombinowała ostrożnie, po cichu.
Za to poranek był wyjątkowy. Zamiast kawy, ptasi chór przebił się ryk, jakby na grządce złapali borsuka w amoku.
Z Tadkiem zerwaliśmy się na równe nogi. Mąż, jeszcze w samych slipkach, podbiegł do okna.
Co tam się odwaliło?! krzyknął, przecierając oczy.
Narzuciłam szlafrok, wyszłam na ganek, wdychając rześkie powietrze, które miało taki lekko kwaśny posmak, jakby ktoś piekł chleb w szklarni. Lidka stała przy nowej szklarni z poliwęglanu, szeroko otwartej.
Wyglądała nietuzinkowo. Cała, od stóp do głów w brązowe plamy, jakby ktoś potraktował ją wałkiem z farbą sadzy. Podeszłam do płota, udając zatroskanie.
Lidka, co u ciebie?! Rury ci pękły?
Odwróciła się powoli. Twarz: groza i zdradzony rozkładający się natural.
To to wybuchło! wyszeptała chrapliwie. Grażyna! To żyje!
Zerknęłam przez siatkę i ledwo się powstrzymałam od gwizdu pod nosem. W szklarni pobojowisko lokalnego kalibru. Tam, gdzie wieczorem leżały paskudnie ułożone worki, wybuchła prawdziwa fermentacyjna fuzja.
Drożdże w ciepłym, wilgotnym środowisku, szczelnie zapakowane, zaczęły żyć własnym życiem. Gaz uciekał, ciśnienie rosło, worki pęczniały jak balony na odpust, aż fizyka zrobiła swoje.
Plastik nie wytrzymał zawartość rozbryznęła się po całej szklarni. Szyby i dach wszystko w grubym brązowym sosie. Ładnie wypielęgnowana grządka z jej ulubionymi paprykami wyglądała jak po bitwie pod Grunwaldem. Pośrodku stała Lidka bohaterka narodowego rankingu poranków.
To co ci tam huknęło? zapytałam, udając zatroskaną spokój.
Worki! zapiszczała. Chciałam sprawdzić i jeden nagle ŁUP! Potem drugi! Grażyna, co tam namieszałaś?!
Ja? zdziwiłam się absolutnie szczerze. Lidka, to mój obornik na mojej ziemi. Tam nie dodaję nic oprócz tego, co wyda krowa.
A jak się znalazł u ciebie w szklarni, ładnie zapakowany to się robi fascynujące.
Lidka zamarła widać, jak w jej głowie przekładają się trybiki. Przyznasz, że mój złodziejstwo. Przyznasz, że twój to wybuchł. Stała w tej swojej polewie dosłownie i w przenośni z miną nie mam pojęcia, skąd u mnie ta kukurydza.
To sabotaż! wydusiła w końcu. Chciałaś mnie otruć!
Czym? Naturalnym nawozem? wzruszyłam ramionami. Może masz w szklarni jakieś złe fluidy? Albo ktoś rzucił urok? Sama mówiłaś, że masz lekką rękę.
Tadek wyszedł na ganek, ogarnął całość, prychnął w pięść i dał nogę do kuchni, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Lidka chwyciła wąż ogrodowy i zaczęła szorować siebie, szklarnię i papiery na emeryturę.
Woda spływała po szlafroku, ale zapach został. To był aromat nie tylko obornika to był niezatarty zapach klęski.
Całą wieś obiegała tego dnia fama o dziwnych wybuchach u Lidki. Teorie były różne od bimbrowni po upadek ufoludka. Sama poszkodowana milczała jak skała i całe popołudnie czyściła szklarnię z zapałem śledczego z 997.
Wszystkie sadzonki wynosiła, ziemię z wierzchu musiała wymienić. Podkarmienie była aż za mocne nawet dla jej upartych chwaściorów. Wieczorem nie przyszła pod płot na zwyczajowy wieczorny herbacik wydarzenie historyczne.
Po tygodniu znów zamówiłam wywrotkę obornika. Kupa wylądowała na swoim miejscu. Noc znowu cisza. Ani szelestu, ani dźwięku łopaty.
Wyszłam późno księżyc świecił na nietkniętą pryzmę.
Rano Lidka minęła mój płot, odwracając się demonstracyjnie. Teraz kupowała nawozy tylko w sklepie kolorowe, w folii, za gotówkę.
Dzień dobry, sąsiadko! zawołałam. Jak tam papryka, rośnie?
Zatrzymała się, popatrzyła z ukosa. W oczach zamiast skruchy wyłącznie lęk przed nieznanym działaniem chemii.
Rośnie burknęła. Sama sobie radzę, bez twojej łaski.
Świetnie. Jakby co receptę na unikatową podkarmkę już znasz!
Splunęła z wściekłością i poszła do siebie szybkim krokiem. Wróciłam do kuchni i zaparzyłam sobie solidną, mocną herbatę.
Na sercu lekko, równo, spokojnie. Ani satysfakcji, ani tryumfu po prostu porządek. Co moje, to moje. Co cudze, niech zostało cudze.
Granice się ustala nie wysokością płotu, ale mądrym doświadczeniem. I nie warto wchodzić na cudzą kupkę, jeśli nie jesteś gotów na konsekwencje.
A suche drożdże zawsze mam na górnej półce. Tak na wszelki wypadek. Jakby się jeszcze jakiś kolorowy chrząszcz znalazł, co przetestuje moją hojność z każdym trzeba umieć pogadać po polsku.
