Prawdziwa kobieta
Weroniko, gdzie ty jesteś? Przynieś ogórki! Ile można na ciebie czekać?!
Mąż Weroniki, Artur, wyraźnie stracił już cierpliwość, bo podniósł głos, ale ona była akurat zajęta sobą. Malowała właśnie lewy oko, zawzięcie tuszując rzęsy nowiutkim, szalenie drogim tuszem do rzęs i od czasu do czasu podziwiając efekt w lusterku. Prawe oko, już wykończone nową kredką i cieniami, które poleciła jej przyjaciółka Grażynka z pracy, wyglądało teraz dwa razy większe niż powinno i nawet trochę straszyło. Jednak Weronika nie zamierzała poprzestać na tym.
Nie miała więc czasu myśleć o ogórkach moczonych w wannie.
A wszystko to zaczęło się tydzień temu, gdy jej mąż Artur, obecnie szalejący w kuchni i zakręcający słoiki z ogórkami na zimę, obwieścił niespodziewanie swoją wolę:
Chcę, żebyś była prawdziwą kobietą!
I wręczył jej swoją kartę z odłożonymi przez rok oszczędnościami w złotówkach.
Było to dla Weroniki szokujące do granic możliwości.
Pierwsza myśl: awantura! Jak to? Skoro Arturowi udało się zebrać takie pieniądze, nawet nie mówiąc jej o tym, to pewnie coś ukrywał a może i nie przekazywał całej wypłaty. No i kto tu się połapie, w czym jeszcze kręcił?! Myśli tłoczyły się jedna za drugą. Jak tak można?!
Ale zaraz przyszła druga myśl. Zanim zdążyła się wydrzeć na męża, usiadła ciężko na stołku w kuchni, zapominając kompletnie o zupie ogórkowej kipiącej na kuchence.
Co to znaczy, być prawdziwą kobietą?!
To było Och, to było coś! Miała ochotę rozbić nowiutki serwis, który teściowa, pani Irena, podarowała jej kilka dni wcześniej, a o którym marzyła latami. Serwis był tak drogi, że nawet w snach jej się nie śniło, że będzie go mieć. Teściowa po prostu go wręczyła! Gdy Weronika, szczęśliwa, zaczęła płakać z radości, teściowa tylko się roześmiała:
Oj, Weronisiu! Jaka ty jeszcze dziecinna! Ja ci wszystko dam, byleście byli szczęśliwi.
Dlaczego to zrobiła Weronika nie wiedziała. Irena nie lubiła długo bywać na gościnie, zawsze tłumaczyła, że w domu czeka gospodarstwo i nikt za nią nie przypilnuje. Weronika nie protestowała. Woziła dzieci do babci na weekendy i wymyślała, jak jeszcze ucieszyć tę kobietę, która od początku ją zaakceptowała.
A Weronika nie była święta. Nawet rodzina nie szczędziła jej słów krytyki to cóż dopiero teściowa, która znała ją tylko z widzenia przed ślubem. Gdy Artur przywiózł Weronikę z jej synkiem, długo bała się nawet wysiąść z samochodu:
Może to jednak zły pomysł? Co jej powiem? Jeszcze nas wyprosi!
Skąd ci to przyszło do głowy? dziwił się Artur.
Jak urodziłam Olka, rodzona ciotka wyrzuciła mnie z domu twierdziła Weronika. Powiedziała, że ich zawstydziłam i już nie jestem rodziną. Myślisz, że twoja mama mnie przygarnie? Z dzieckiem na ręku? Oj naiwny ty jesteś, Artur
Przestań się zamartwiać! Może cię pozytywnie zaskoczy.
Zaskoczyć się Weronika nie chciała, ale nie wracać, skoro przeżegnała już próg, wypadało jak trzeba. Wzięła śpiącego Olka i ruszyła za narzeczonym.
Pani Irena, matka Artura, rzeczywiście ją zaskoczyła. Popatrzyła uważnie, powitała spokojnie i wyciągnęła ręce.
Dasz się przytulić? Położę go do siebie do sypialni, zmęczony z drogi, biedaczek
I tak po prostu, Weronika podała jej syna. Chłopiec tylko przymknął oczy, mruknął coś i mocniej objął babcię za szyję, a ona zaczęła nucić kołysankę. Tak zdobyła serce Weroniki od razu i na zawsze.
Weronika urodziła syna wcześnie, ledwo skończywszy osiemnaście lat. Kim był biologiczny ojciec, wiedział cały wiejski świat. Plotkowano, czy Romek Buczyński się z nią ożeni, czy tylko jak innym dziewczynom zrobi krzywdę. Romek miał najgorszą opinię w okolicy, o czym Weronika doskonale wiedziała, więc trzymała się od niego z daleka.
Ale Romek był lisem. Znał słowa, które wchodzą prosto do duszy. Jak nie po dobroci, to nachalnością, aż dziewczyna nie miała wyjścia, tylko milczeć i gasić wstyd.
Jedna Weronika nie zamilczała.
Wracając pewnego wieczoru z miasta, gdzie odwiedziła ciotkę, została na polu, bo kierowca busa nie chciał już podwieźć dalej.
Dla jednej nie będę tracić benzyny! burknął.
Musiała wracać piechotą do wsi. Samochód Romka dogonił ją tuż pod lasem.
Werka, co ty taka późna sama? Wsiadaj, podrzucę cię.
Nie trzeba, Romek, dzięki! Sama dojdę! próbowała uciec w bok, ale było już za późno
Wróciła do domu w podartym ubraniu i łzach. Nie wchodziła do domu, tylko prosto do łazienki, gdzie do rana próbowała zmyć z siebie ślady brutalności i pocałunków. Wściekała się, płakała, przeklinała, że była zbyt naiwna. Cały czas martwiła się, by matka się o niczym nie dowiedziała lekarz jasno jej powiedział, że serce mamy jest bardzo słabe i nie wolno jej denerwować.
Z rozpaczy może się wydarzyć wszystko tłumaczył lekarz.
Werka to rozumiała, bo mama była jej jedyną bliską osobą. Ciotka się tu nie liczyła, choć Weronika wtedy jeszcze o tym nie wiedziała. Myślała, że rodzina jest od pomocy nosiła torby z jajkami i mlekiem do miasta, żeby pomóc matce.
Mama Weroniki nigdy nie dowiedziała się, co spotkało jej córkę. Zmarła cicho, we śnie, gdy Weronika była w piątym miesiącu ciąży.
Ciotka, która z początku miała pomóc, natychmiast umyła ręce.
Sama sobie sprawiłaś dziecko, sama je wychowuj! O mnie nie myśl! Czemu nie poszłaś na policję? Przecież już byłabyś mężatką! A teraz się martw, ja mam swoje kłopoty!
Załamana Weronika długo nie rozumiała, o co ciotce chodzi, aż w końcu uświadomiła sobie, że nie ma co liczyć na wsparcie. Zebrała się w sobie i poszła na posterunek.
Werka, czemu nie przyszłaś od razu?! złapał się za głowę dzielnicowy. Oj, ja mu pokażę!
Romka zamknęli.
Przy przesłuchaniu okazało się, że to nie pierwsza ofiara w okolicy. Dzieciaków narobił po wsiach aż siedmioro! Matki ukrywały prawdę, ale w końcu zaczęły mówić.
Matka Romka publicznie przeklęła Weronikę na oczach całej wsi plując pod nogi, życzyła, by dziecko się nie urodziło zdrowe.
Ale mieszkańcy nie pozwolili skrzywdzić Weroniki już tej samej nocy drzwi Buczyńskich pomazano smarem, a kilka miesięcy potem wyjechali sprzedając dom.
A Weronika urodziła zdrowego, głośnego synka, w którym nie było ani śladu genów Romka. Synek cały w rodzinę Weroniki nos i uszy po dziadku, którego Werka ledwo pamiętała, ciemne loki i oczy jak wiśnie miała po babci.
Sąsiedzi pomogli i w gospodarstwie, i z ubrankami dla malca. Ktoś przyniósł kołyskę Weronika była szczęśliwa. Oszczędności po matce wydawała rozważnie, wiedząc, że samodzielne wychowanie dziecka to wyzwanie.
Ledwo się uspokoiła, zjawili się zamyślani wujowie bracia zmarłej matki, których nie znała do tej pory:
Słuchaj Weronika musisz się wyprowadzić. Dom rodzinny, a my będziemy go sprzedawać. Dopóki twoja mama żyła, nie było tematu, ale teraz potrzebujemy pieniędzy. Dajemy ci jej część, potem radź sobie sama.
Było tego niewiele nie starczyłoby nawet na ruderę we wsi. Chciała nie chciała musiała rozważyć przeprowadzkę do miasta, gdzie nie miała nikogo.
Na szczęście odwiedziny dzielnicowego były jak wybawienie:
Werka, w sąsiedniej wsi wdowa jedna sprzedaje pół domu. Porządna kobieta. Sam cię tam zawiozę.
Dziękuję! aż rzuciła mu się na szyję.
To dobrze! A Olek?
Rośnie!
Dzielnicowy pogłaskał główkę Olka i poszedł, a Weronika objęła zdjęcie mamy.
Damy radę, mamo! Będziemy szczęśliwi!
Z Tatianą, właścicielką domu, Weronika od razu złapała wspólny język.
Nie bój się mnie, Weroniko. Jestem spokojna, tylko bałaganu nie toleruję. Wychodź do pracy chętnie popilnuję małego. Ale jak na imprezkę beze mnie! A praca jest w sklepie mojej koleżanki, właśnie kogoś szuka.
Tak trafiła do sklepu, gdzie poznała Artura. Przyjechał z miasta pomóc matce, a ta wygnała go po zakupy.
Weronika pakując mu rzeczy do reklamówki, sama nie wiedziała, jak sporo o sobie opowiedziała. Opowiadała o Olku, o Tatianie, która stała się babcią dla malca, o sobie…
Artur jej nie przerywał. Słuchał w milczeniu, a potem pożegnał się, już wiedząc, że nie zapomni jej oczu i tego spokojnego głosu, który odtąd miał w sercu.
Nie pojawił się jednak z powrotem od razu. Trudno mu było coś powiedzieć bo jak tu wytłumaczyć, że żona zostawiła go z dwójką dzieci i zniknęła, że on sam wychowuje synków, a matka opiekuje się chorym ojcem, nie mogąc mu pomóc.
Długo chodził pod sklepem, nie wpadając do środka.
Ale i Weronika nie siedziała bezczynnie. Zasięgnęła języka u Tatiany o Arturze. Więc gdy po jakimś czasie wrócił, ona już wszystko wiedziała.
Ile lat ma starszy twój syn? zapytała na wejściu.
Za trzy dni skończy trzy lata.
A młodszy?
Rok jak mój Olek.
Przedstaw mnie dzieciom. Zobaczymy, co będzie dalej.
Tak się zaczęło.
Ślub wzięli cicho, bez wesela, tylko najbliżsi. Po ślubie pojechali całą gromadką nad Bałtyk, na co Weronika cieszyła się bardziej niż dzieci. Była szczęśliwa w końcu miała rodzinę i spokój.
Choć spokój ten musiała jeszcze wywalczyć. Najpierw, gdy starszy syn poważnie zachorował i dwa miesiące Weronika spędziła z nim w szpitalu, a młodszych zostawiła pod opieką teściowej.
Potem nagle pojawiła się biologiczna matka chłopców, żądając ich zwrotu ale Weronika się nie dała. Pojechała aż do rodzinnej wsi do dzielnicowego po radę i po wszystkich formalnościach, po sądach, została oficjalnie matką chłopców.
Prawdziwa matka zniknęła tak nagle, jak się pojawiła, nie czekając na decyzję sądu. Teściowa przytuliła Weronikę po wyroku:
Teraz jestem spokojna o dzieci!
Czas płynął, dzieci rosły, a Weronika została tą samą cichą, trochę nieśmiałą, zawsze z uśmiechem do czasu. Cała wieś wiedziała, że choć miauczy jak kotka grzejąca się w słońcu, w razie potrzeby zamieni się w tygrysicę, gdy szło o rodzinę.
I oto teraz ona niby nie jest kobietą?!
Całą noc po tym, jak Artur dał jej kartę i zarzucił, że nie jest prawdziwą kobietą, Weronika nie mogła zasnąć. Chodziła w kółko, przyglądała się sobie w lustrze z każdej strony i nie rozumiała, co jest z nią nie tak. O męża była już obrażona, więc rano, odprowadzając dzieci do przedszkola i szkoły, poszła do przyjaciółki Grażyny.
Grażka, co robić?!
Grażyna, podobna do Weroniki, zamiast wymyślać sama, sięgnęła po kobiece czasopisma. Przecież nie piszą tego bez powodu! Po pół godziny obie już wiedziały: prawdziwa kobieta ma się zdrowo odżywiać, dobrze ubierać, malować z klasą i w ogóle robić wszystko jak trzeba, bo inaczej nie jest kobietą, tylko przypadkiem losowym. I to dobrze, jeśli przypadek nosi kokardkę, a nie jak Weronika zupełnie bez.
Kokardki Weronika nie kupiła, ale do miasta z Grażynką pojechała. Kupiła sobie porządną kosmetykę, śliczną nocną koszulę i fantastyczne szpilki, których zresztą bała się nawet rozpakować w domu, by dzieci nie zniszczyły.
Tyle że Artur zupełnie nie docenił jej starań.
Gdy właśnie domalowywała ostatni cień, drzwi łazienki się otworzyły i Weronika pacnęła się pędzelkiem w oko! Aż stwierdziła, że bycie prawdziwą kobietą nie jest jej pisane.
Werka, co się stało?! Artur wpadł przerażony, widząc żonę skaczącą na jednej nodze, z łzami w oczach i rozmazanym makijażem.
To wszystko przez ciebie! syknęła przez zęby, uznając, że musi się zmyć, zamiast mazać się dalej po buzi i kaflach. Kobiety ci potrzeba?! A ja co, jestem?!
Artur, zrozumiawszy, o co poszło, przytulił ją i przytulając do siebie, mruknął:
Poczekaj, pomogę ci!
Myjąc jej twarz delikatnie, ledwo dotykając policzków, mówił cicho:
Jestem głupi, ale ty też nie lepsza! Przecież wiesz, że nie umiem się wysłowić, a ty sobie sama wszystko wymyśliłaś i jeszcze na mnie się obrazisz!
To po co dałeś mi tę kasę i zasugerowałeś, że nie jestem kobietą? próbowała się wykręcić Weronika, ale on natychmiast ją zgasił.
Bo ile razem żyjemy, nigdy nic dla siebie nie kupiłaś! Wszystko dla dzieci, dla mnie, dla mamy mojej siebie pomijasz. To nie w porządku! Chciałem, żebyś raz w życiu kupiła sobie wszystko, czego zapragniesz. Tak po prostu, jak robią inne kobiety.
Teraz kolej na Weronikę, by wybuchnąć śmiechem.
Śmiała się tak, że aż dzieciaki wpadły, myśląc najpierw, że mama płacze, więc zrobiły hałas, który trudno było ukojenie.
Wieczorem, gdy już ułożyła dzieci, Weronika wyjdzie na ganek, podniesie całkiem już czystą twarz do nieba i uśmiechnie się, przypominając sobie zabawną i tragiczną zarazem sytuację z tego dnia.
No, koniec! Ostatnie słoiki już schowałem! Artur wyjdzie do niej i usiądzie na schodku.
Dobrze zakręciłeś?
Myślisz! Będą ogórki na poziomie!
To dobrze! Oj, bardzo mi się przydadzą! Weronika się uśmiechnie i położy jego dłoń na brzuchu.
No nie gadaj! I ty mi to ukrywałaś?! Artur zaniemówi patrząc na nią.
A jak miałam powiedzieć? Ciągle tylko ogórki i prawdziwe kobiety. Kiedy niby znalazłbyś na mnie czas?!
Spróbuje coś jeszcze powiedzieć, ale mąż nie pozwoli najpierw ją pocałuje, żeby pamiętała, że kobiecie nie wolno zapominać o sobie, a potem mocno do siebie przytuli.
Tuż pod sercem, lekko na ukos. Tam, gdzie oddycha dusza.
