Ostatni pasażer autobusu
Latarka była mała, nie dłuższa niż palec wskazujący, zawieszona na plecionym sznurku. Wypatrzyłam ją dopiero po chwili. Najpierw dostrzegłam człowieka.
Marcowa noc, linia numer jedenaście, pętla Zakładowa do Dworcowej i z powrotem. Pusty autobus, lampy uliczne za oknem, zapach ropy, gumy i trochę kawy z termosu. Jeździłam na tej trasie już czwarty rok i czwarty rok bardziej lubiłam noce niż dnie.
W nocy autobus był prawie pusty. Po klubie na Mokotowie zawsze wsiadały pijane grupki, darły się, przewracały butelki, po czym wysiadały ledwie po dwóch przystankach. Pielęgniarki po drugiej zmianie wsiadały cichutko, zamykały oczy i drzemały do swojej pętli. Ochroniarze, czasem jacyś taksówkarze z popsutą furą. Ludzie wchodzili, wychodzili, nie zostawiali po sobie śladu.
Ale ten został w głowie.
Facet po sześćdziesiątce. Niski, krępy, w ciemnej kurtce z kapturem. Prawa noga stawiana szerzej, jakby przyzwyczajony do nierównego chodnika. Zawsze siadał w tym samym miejscu trzeci rząd po prawej, przy oknie. Płacił gotówką, zawsze odliczone. Jechał do końca trasy i wracał. I nie wysiadał.
Zwróciłam na niego uwagę na początku marca. Marcowe niebo ciążyło nisko i miasto wyglądało szaroburo nawet w środku nocy. A on w środku tej szarości żółta kropka, kręcąca coś w dłoniach.
Potem zaczęłam liczyć. Pięć nocy z rzędu. Dwie przerwy. I znów pięć. Jak według jakiegoś planu, jakby jeżdżenie nocnym autobusem było jego etatem.
Nie spał, nie czytał, nie oglądał telefonu. Nie wyciągał słuchawek, nie rozwijał gazety. Siedział, patrzył przez okno i kręcił w dłoniach czymś małym lśniącym na żółto, raz po raz gasnącym. Jakby świetlik wpadł do autobusu i nie mógł znaleźć wyjścia.
Miałam czterdzieści cztery lata. Do czterdziestu pięciu jeszcze trochę brakowało, ale dawno przywykłam, że nikt o wiek nie pyta wystarczy spojrzeć i widać wszystko. Szerokie dłonie, z grubą skórą od kierownicy, krótkie, równo przycięte paznokcie. Plecy lekko skrzywione w prawo nawyk od sięgania do drzwi i wciskania guzika na przystankach. Z zawodową deformacją nawet w domu: łapię się na tym, że prawe ramię niżej.
Dwanaście lat sama. Syn Kamil dorósł, ma dwadzieścia dwa, mieszka z dziewczyną na drugim końcu miasta. Dzwoni w niedzielę, jak nie zapomni. Ja nie przypominam. Nie, że nie chcę po prostu jak sama zadzwonię, on zawsze: Mamo, coś się stało? Tak jakby mój telefon = problem. Ot, nauczyliśmy się nie dzwonić.
Były mąż odszedł, gdy Kamil miał dziesięć lat. Poszedł do Haliny z księgowości, zabrał kurtki i czajnik czemuś akurat czajnik. Mieszkanie podzieliliśmy: jemu dwa pokoje, mi kawalerka na Grochowie, trzecie piętro bez windy. Powiedziałam sobie: trudno, wytrzymam. Potem się okazało, że nie ma czego wytrzymywać, bo bez niego jest nie gorzej tylko ciszej. I ta cisza rozciągnęła mi się już na dwanaście lat.
Słowo miłość brzmiało dla mnie równie fantastycznie, co jednorożec. Ładne, ale nie istnieje. Przyjaciółki opowiadały o facetach słuchałam i kiwałam głową. Filmy o miłości wyłączałam w połowie. Nie z żalu. Z niedowierzania. Tak, jak z Mikołajem wierzysz będąc dzieckiem, potem widzisz ojca w szlafroku z watą na twarzy i już wiesz, o co chodzi.
Nocny kurs mi odpowiadał. W nocy nie trzeba uśmiechać się do pasażerów. Nie trzeba znosić babć z wózkami i młodzieży blokującej przejście. Nie trzeba słuchać kłótni przez telefon ani czuć kebaba z tylnej ławki. W nocy tylko droga i cisza. I ta cisza była dokładnie na moją miarę. Jak kurtka dobrze skrojona.
Ale ten facet pokrzyżował mi ciszę. Nie hałasował. Po prostu był. Jak kamyk w bucie drobiazg, a zapamiętasz.
Dwa tygodnie tylko patrzyłam i coraz bardziej go kojarzyłam, jak element trasy. Parkowa wsiada. Zakładowa siedzi dalej. Powrót do Parkowej wysiada, kiwa głową. Ja odpowiadam tym samym.
Za każdym razem żółty światełko, to samo.
Zosia, może on bezdomny? spytała Marta, nasza dyspozytorka, zanim zaczęłam zmianę.
Marta pracuje już ósmy rok, ruda, zawsze związane włosy najczęściej trzyma je gumką ze sklepu Wszystko po 5 złotych. Wszystko o wszystkich wie kto się rozwodzi, kto pije, kto powinien już przestać. Jej wierzę.
Bezdomni nie płacą za bilet mówię. Ten płaci. Za każdym razem, monetami.
Może świr?
Cichy jest. Siedzi, wygląda przez okno. Nie zaczepia, nie gada sam do siebie. Normalny facet. Po prostu jeździ.
Marta nalała herbatę z cytryną i miętą, jak zawsze.
Może żona go wyrzuciła? Bywa. Kłótnia, ona wrzeszczy, on wsiada w nocny autobus, bo nie ma gdzie indziej siedzieć.
Każdej nocy, przez miesiąc? To raczej nie kłótnia, a rozwód.
Zmarszczyła czoło, mruknęła coś pod nosem.
Zosiu Miłość to kiedy ktoś na ciebie czeka z czajnikiem. Cała reszta to fantazje i nocne autobusy.
Parsknęłam śmiechem. Nikt w domu nie czekał już na mnie z czajnikiem. Czekał tylko kot Feliks rudy, tłusty, wiecznie znudzony. Nawet on chyba bardziej ze względu na karmę niż na mnie.
Ale ta rozmowa we mnie została. Gdzie on jeździ? Do pętli i z powrotem, pięć nocy w tygodniu, już miesiąc. Po co? Dlaczego?
Może ma bezsenność. Może początki starości. Może to nawyk z dawnych lat, kiedy pracował nocami i teraz nie umie przestać.
Brzmiało rozsądnie, ale nie wierzyłam. Widziała jego oczy w lusterku bystre, spokojne, skupione. Człowiek, który wie, po co jedzie.
Postanowiłam zapytać.
***
Nie od razu. Trzy dni się zbierałam. Głupio wozisz kogoś każdej nocy i wstydzisz się o coś spytać. Ale mamy w Warszawie taką mentalność: nie wtrącaj się, nie zadawaj pytań. Granice. Przestrzegałam granic cztery lata i nie miałam z tym problemu cudze życie mnie nie interesowało.
Ale on mnie zaciekawił. I złościłam się na siebie.
Wsiadł jak zawsze, przystanek Parkowa o 0:40. Odliczone monety do kasetki. Trzeci rząd po prawej. Wyciągnął z pod kurtki to coś na sznurku i ścisnął w dłoni.
Cisza podczas jazdy. Lampy ślizgające się po blachach, sklepowe wystawy gasnących sklepów, puste przystanki cała Warszawa wyglądała na opuszczoną jak po przedstawieniu. Zostaliśmy tylko my aktorzy, których nie wyproszono ze sceny.
Poczekałam do pętli. Na Zakładowej trzy minuty postoju. Zgasiłam światło, zostawiłam tylko awaryjne lampki. Bladożółte, nocne. Wyszłam z kabiny.
Siedział jak zwykle, nieruchomo. W dłoniach to coś.
Przepraszam mówię mogę spytać?
Podniósł wzrok. Głos miał niski, chropawy, jakby głos mu zerdzewiał po tylu latach.
Niech pani pyta.
Jeździ pan każdą noc, z końca na koniec i z powrotem. Już miesiąc. Po co?
Popatrzył mi w oczy bez złości, bez niechęci. Po prostu oceniał, czy odpowie.
W końcu powiedział:
Do żony.
Nie zakumałam.
Do żony? W tej chwili?
Róża w nocy pracuje. Na zakładzie Progress, kontrola jakości. A ja jeżdżę z nią. No, nie z nią obok. Autobus mija zakład, to jej mrugam latarką do okna.
Uniósł rękę. W dłoni malutka latarka na sznurku. Żółte, przetarte światło, plastik starty od ściskania.
Tym mówi.
Usiadłam naprzeciwko, nogi bolały po sześciu godzinach za kółkiem.
Czyli każdej nocy pan wsiada, dojeżdża do pętli, mruga latarką do żony i wraca?
Tak.
Każdej nocy?
Pięć nocy. Ma pięć przez dwa. Dwa dni wolnego ja w domu, ona w domu. Reszta tu jestem.
Zamilkliśmy. Poza nami tylko zakład Progress ceglana bryła z PRL-u, odpadający tynk, rdza na rurach. Na trzecim piętrze świeciły się żółte światła nocna zmiana.
Po co pan to robi? zapytałam.
Spojrzał, jakby spytała, po co oddycha.
A pani by nie robiła?
Nie. Były z kuchni nie ruszał się, żeby mi drzwi otworzyć, nawet jak wracałam z siatami. Do dziś pamiętam te siaty z Biedronki dwie w rękach, jedną w zębach, bo klucza innego nie wyciągnę. Dzwonię, otwiera, patrzy i pyta: Czemu tak długo? Ani torby nie zabrał, ani się nie ruszył. Po prostu zapytał i wrócił przed telewizor.
A ten facet wsiada w autobus każdej nocy przez Warszawę, żeby mrugnąć do żony światłem w oknie.
Nazywam się Roman mówi Roman Stanisław. Albo po prostu Staszek.
Zofia odpowiedziałam Zosia.
Skinął głową, spojrzał na zakład.
Z Różą razem ćwierć wieku. Wzięliśmy ślub w 2001, ona 33, ja 36. Późno, wiadomo Oboje nie ułożyło się wcześniej. Ja majster w narzędziowni, ona w kontroli jakości, na tym samym zakładzie. I tak się poznaliśmy. Na emeryturę poszedłem cztery lata temu, ona została. Od trzech lat ma nocki dopłata 40%, zbieramy na działkę. Sześć arów pod Otwockiem. Domek, płotek, jabłonie. Róża marzy o truskawkach.
Opowiada bez dramatyzmu. Bez żalu. Tak po prostu, jak się mówi o pogodzie.
Pierwszy miesiąc jej nocy nie przespałem. Leżę, patrzę w sufit ciemno, zimno, idzie sama na zakład te dwieście metrów od przystanku. A jeśli się poślizgnie? Albo ktoś się doczepi? Zadzwonić nie można telefon do szafki na zmianę, zakaz.
Zamilkł, potarł kolano dłonią.
Potem pomyślałem, przecież jeździ autobus. Jedenastka. Koło zakładu. To się przejadę. Zobaczy, że jestem blisko. Nie fizycznie, ale blisko.
I zobaczyła?
Nie od razu. Przez tydzień mrugałem, nie wiedziała światło w autobusie, odbicia, wiadomo. Potem w domu mówię: Róża, wiesz, ja ci mrugam latarką każdej nocy spod okna. Serio? Serio. Rano zadzwoniła: To naprawdę byłeś ty? Mówię: Ja. Rozpłakała się. Powiedziała: Mrugaj.
Coś mnie ścisnęło w gardle. Jakby tam też coś zaległo. Dziwne, ale nie znalazłam lepszego porównania.
A z powrotem po co?
A gdzie pójdę po pierwszej w nocy, na Zakładowej? Przemysłowa dzielnica, brama, asfalt, jedna lampa świeci, druga już nie. Wracam, idę spać. O szóstej wstaję po żonę.
Z pracy?
Tak. Robię śniadanie. Owsiankę lubi z rodzynkami. I herbatę z miętą z naszego balkonu. Zimą suszona, latem świeża.
Pomyślałam o czajniku Marty. Miłość to jak ktoś czeka z czajnikiem. Ale to było więcej niż czajnik. Tu był stary autobus, latarka i owsianka o szóstej rano. Tu były dwadzieścia pięć lat razem i mięta z balkonu. I działka z truskawkami.
Trzy minuty postoju minęły. Wróciłam do kabiny, ruszyłam. Roman Stanisław trzymał latarkę na kolanie.
Wiozłam autobus pustymi ulicami i myślałam. Dwanaście lat samotności i ani razu nie mrugnęłam nikomu światłem. I nikt do mnie też nie mrugnął. Były zabrał czajnik. Ja zostałam z kotem i nocnymi kursami. No dobrze, z kotem Feliksem, który pewnie bardziej liczył na karmę niż na mnie.
A przykro nie było. Było zadziwienie. Że takie rzeczy dzieją się naprawdę, bez filmu, bez książki w autobusie linii jedenaście, Warszawa.
Na Parkowej wysiadł. Kiwnął mi.
Patrzyłam, jak idzie do domu spokojny krok, trochę koślawo, ciemna kurtka. Zwykły emeryt. I niezwykły.
***
Kolejnej nocy specjalnie zwolniłam przy zakładzie. Nie na przystanku, ale tam, gdzie droga przechodzi tuż pod oknami trzeciego piętra. Grafik złamany, ale kto sprawdzi o drugiej w nocy?
Roman wyciągnął latarkę. Trzy krótkie błyski. Trzy długie. Trzy krótkie. Szybko, pewnie, jakby od zawsze wiedział jak to robić. Palce sprawne, jak u majstra.
Patrzyłam w lusterko, potem przed siebie. Na trzecim piętrze, lewe okno za chwilę światło. Ktoś odpowiada. Też trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.
Odpowiedziała.
Zatkało mnie. Patrzyłam na te dwa świetlne punkciki jeden w autobusie, jeden w oknie. Sto metrów ciemności, mur, szkło, marcowe powietrze. A przez to wszystko dwa żółte promyki, które się znalazły.
Zwykła latarka. Zwykłe okno. Zwykli ludzie, którzy migają sobie przez noc. Ale ja od razu wiedziałam, że oglądam coś prawdziwego. Takiego, przy czym zaciska w gardle i chce się odwrócić, bo aż wstyd podglądać.
Na pętli wyszłam z kabiny.
To pański kod? spytałam.
Roman stał przy drzwiach, chował latarkę do kieszeni.
Nasz kod odpowiedział. Nie Morsea, nie jestem radiotelegrafistą. Sam wymyśliłem. Trzy krótkie jak serce. Trzy długie jak przytulam. Trzy krótkie jak puszczam. Róża się śmiała jak pokazałem. Ty, Roman, jesteś romantykiem. Ale nie jestem. Po prostu tęsknię. Nawet jak jest za ścianą. Kod zapamiętała od razu. Teraz każdej nocy ja jej, ona mi.
Od dawna tak?
Już rok. Każda noc. I zimą, i w deszcz. Pamięta pani styczeń minus dwadzieścia? Autobus spóźniony, czterdzieści minut na przystanku mnie zamroziło. Ale się doczekałem. I mrugałem. Rano mówi: Widziałam, spóźniłeś się siedem minut. Liczyłam.
Rok. Pięć nocy tygodniowo. Ponad dwieście pięćdziesiąt przejazdów dla kilku sekund światła.
Pewnie dawniej powiedziałabym: wariat. Dziwak. Albo facet bez celu. Ale teraz zamilkłam. Bo nie było co mówić. Moje słowa przy tym bledły.
Ruszyłam. W lusterku Roman jak zwykle, spokojny, po ludzku zadowolony. Każdej nocy robił to samo i było mu z tym dobrze.
Następne kilka nocy przyglądałam się. Szukałam fałszu, automatyzmu. Może tylko jemu to coś znaczy, a Róża już nie patrzy? Może to już bez znaczenia? Tylko rutyna?
Ale czwartej nocy zobaczyłam cień kobiety przy oknie na trzecim piętrze. Kłos włosów, kasztanowe, splecione w warkocz. I latarka. Mała, żółta. Jak jego.
Czekała. Naprawdę. Co noc podchodzi od biurka do okna, żeby zobaczyć światło.
Tydzień później autobus się zepsuł, chyba kompresor czy coś przy hamulcach. Nie wnikałam, zadzwoniłam po mechaników. Marta podstawiła starego Autosan-a wąskie siedzenia, ledwo grzejąca nagrzewnica ogrzewała tylko mnie.
Roman przyszedł jak zawsze, na Parkową. Spojrzał na Autosana, zawahał się ułamek sekundy potem wsiadł. Usiadł tuż obok mnie, dalej się nie dało narzędzia walające się po całym autobusie.
Definitywnie niewygodnie, cały autokar drżał, silnik ryczał, zawieszenie waliło. Ale Roman trzymał latarkę i patrzył przed siebie, jakby jechał skodą-limuzyną.
Na pętli wyszłam się rozprostować. Wyszedł za mną. Zastaliśmy się przy drzwiach. Kwietniowa noc, dmuch zimny, para z ust.
Mrugnął. Ona odpowiedziała. Po staremu.
Romanie, dwadzieścia pięć lat to całe życie. Róża się nie męczy?
Nie obraził się. Przeciągnął dłońmi, czerwone palce od chłodu.
Męczy. Jasne! I ja się męczę. Już nie młodzi. Ona prawie sześćdziesiąt, ja ponad. Kolana bolą, kręgosłup, zęby nie pytaj. Ale to nie tak, że się nie męczy. To raczej przywykliśmy.
Przywykliście, czyli znudziliście się sobą?
Nie. Przywyknięcie to takie, że nie możesz bez tego. O, na przykład do papierosów przywykłem, rzuciłem po trzech miesiącach męczarni. Ale do Róży? Nie chcę rzucać, nie da się. Rozumiesz? Są nawyki, które cię niszczą, i takie, które trzymają. Róża mnie trzyma.
A pan ją?
Mam nadzieję mówi. Ona mi nie mówi, że jestem jej opoką. Raczej: Romanie, chleb kup albo Romanie, zamknij okno. Ale po głosie słyszę. Przez telefon oddycha równo tylko, kiedy jestem. Jak idę coś się zmienia. Jakby tarcza szła w górę.
Nic nie mówiłam, słuchałam. Nad nami buczyła jedna z ostatnich lamp na tej przemysłowej ulicy.
Miłość to nie bicie serca mówi powoli. Miłość to jak serce wie, gdzie ma iść. Bez myślenia. Nogi same niosą. Codziennie wsiadam w autobus i nie rozważam, po co jadę. Po prostu jadę. Jak z oddechem. Przestań oddychać nie można. I ja nie mogę nie jechać.
A jakby pan zachorował? Albo autobus skasowali?
Zachoruję zamówię taksówkę. Mam odłożone na to dwa tysiące złotych w kopercie za lusterkiem. Autobusu nie będzie pójdę pieszo. Cztery kilometry, godzina drogi. Raz tak już zrobiłem, w listopadzie. Autobus nie przyjechał. Wstałem i poszedłem. Rano Róża pyta: Czemu utykałeś? A ja nie utykałem. Po prostu byłem zmęczony.
Zachichotał. Chrapliwie, cicho. I pomyślałam, że oto człowiek, który wie, po co żyje. Nie globalnie praktycznie. Latarka, autobus, zupa o szóstej. Najważniejsze jest kupić chleb i zamknąć okno. Tak bardzo mu zazdrościłam. Nie żony, nie miłości tej pewności.
Całe życie myślałam, że miłość to wielka sprawa. Bohaterstwo, poświęcenie, wielkie słowa o zachodzie słońca. A tu mała starta latarka na sznurku i spokojny starszy facet w nocnym autobusie. I to było większe niż wszystko, co widziałam przez czterdzieści cztery lata.
Wróciliśmy do Autosana. Ruszyłam. Nagrzewnica wiało, szyby parowały. Roman wsunął latarkę pod kurtkę, przyłożył dłoń do klatki. W lusterku widziałam.
W ciszy do Parkowej. Wysiadł, skinął mi, jak zwykle. Patrzyłam, jak odchodzi prawa noga szerzej, krok wyważony, ręce w kieszeniach. Zwykły emeryt. Niezwykły.
W domu zdjęłam kurtkę, nakarmiłam Feliksa, położyłam się. Wyjęłam telefon. Znalazłam w kontaktach Kamil. Patrzyłam w ekran. Dochodziła czwarta rano. Wcześnie. Ale nie skasowałam. Zasnęłam z telefonem w dłoni.
***
Zadzwoniłam następnego dnia, o czternastej. Kamil się zdziwił.
Mamo, coś się stało?
Nic się nie stało. Dzwonię tak po prostu.
Cisza. Słyszę, jak myśli: Matka dzwoni ot tak? Matka, która pierwsza nie dzwoniła pół roku?
Serio, wszystko w porządku?
Wszystko. Co u ciebie, co u Ani?
W porządku. Pracuję. Ania też. A coś się stało?
Kamil dawno tego nie mówiłam. Jesteś dla mnie ważny. To tyle. Chciałam tylko, żebyś wiedział.
Pauza. Długa. Wyobraziłam go sobie w kuchni zawsze tu odbierał telefon przestępuje z nogi na nogę.
Ty też dla mnie, mamo.
Krótko, szorstko. Wszyscy faceci u nas tak mają i ojciec, i dziadek. Nigdy nie umieli o uczuciach. Ale mi wystarczyło. Uśmiechnęłam się.
Potem poszłam do sklepu Wszystko dla domu, pachniało tam klejem, proszkiem, świeżymi wiadrami. Przy dziale z latarkami było ich z dwadzieścia, od wielkich pałek po drobniutkie na breloku.
Wybrałam małą. Z żółtym światłem. Ściśle jak palec. Bez sznurka sznurek dorobię sama, z domowego szpagatu, jak u Romana. Kasjerka w niebieskim fartuchu zapytała:
Baterie potrzebne?
Potrzebne odpowiedziałam.
W domu nacisnęłam przycisk. Żółte światło na suficie. Feliks zeskoczył z blatu i wpadł pod łóżko. Skierowałam latarkę na ścianę kółko światła, ciepłe i małe. Jak te, co widziałam przez szybę autobusu.
Spróbowałam trzy krótkie. Trzy długie. Trzy krótkie. Nie wychodziło od razu. Palce sztywne, przycisk twardy. Za drugim razem długie za długie. Za trzecim krótkich cztery. W końcu idealnie. Serce. Przytulam. Puszczam.
Nie wiem, komu będę migać. Może synowi. Może sobie. Może po prostu w ciemność, jak Roman, zanim Róża wiedziała, że to on tydzień mrugał bez odpowiedzi, tylko dlatego, że tak trzeba.
Latarka trafiła do kieszeni kurtki. Od razu zrobiło mi się lżej. Jakbym też już znała ten kod. Swój, nie cudzy.
Wieczorem przyszłam na zmianę. Marta zrobiła herbatę z cytryną i miętą, jak zawsze.
I co z twoim pasażerem? Jeździ dalej?
Jeździ.
Wiesz już, po co?
Wiem.
I? No powiedz.
Marta mówię myliłaś się. Miłość to nie czekanie z czajnikiem. Miłość to przejechanie całej Warszawy z latarką. Każdej nocy. Przez rok. Przy minus dwudziestu. Bez słowa skargi.
Marta popatrzyła na mnie, jak na wariatkę. Otworzyła usta, zamknęła. Potem tylko:
Zakochałaś się w pasażerze?
Nie odpowiedziałam. Po prostu zrozumiałam.
Czy zrozumiała? Nic nie wyjaśniałam. Nie da się opisać tego słowami. Takie rzeczy widać tylko o drugiej w nocy przez szybę nocnego autobusu, gdy miasto śpi, a dwoje ludzi mruga do siebie latarkami przez sto metrów ciemności.
Noc. Linia. Autobus już naprawiony stary, znajomy, pachnący ropą, gumą i kawą. Silnik zadrżał i zamruczał.
Na Parkowej o 0:40 wsiadł Roman. Monety do kasetki, trzeci rząd po prawej, latarka gotowa. Jak co noc.
Wiozłam autobus opustoszałymi ulicami. Sygnalizatory migały żółtym nocnym trybem. Ani jednej fury, żadnego przechodnia. Warszawa spała, a my jechaliśmy.
Na Zakładowej zatrzymałam się kawałek dalej niż zwykle, tuż pod oknami trzeciego piętra.
Roman wyjął latarkę. Trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.
Patrzyłam na okno. Sekunda, dwie, trzy.
Błysk. Tępy blask na trzecim piętrze trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.
Róża odpowiedziała.
Roman schował latarkę, oparł głowę o siedzenie. Widziałam w lusterku uśmiechał się. I mnie coś ruszyło w środku. Nie ze smutku, nie z zazdrości. Z tego, że byłam obok czegoś prawdziwego.
Wsadziłam rękę do kieszeni. Latarka była ciepła od ciała. Ścisnęłam ją w dłoni.
Potem wyjęłam. Spojrzałam na okno zakładu. Ciemno Róża wróciła do pracy. Spojrzałam przed siebie, na pustą ulicę, mokry asfalt, wiosenne niebo bez gwiazd.
Nacisnęłam przycisk.
Trzy krótkie. Trzy długie. Trzy krótkie.
Żółty promień trafił w przednią szybę i rozlał się po mokrej drodze. Nikt nie odpowiedział. Ale to nie miało znaczenia. Pomachałam i zrobiło mi się cieplej. Jakby ktoś jednak zauważył. Gdzieś. Ktoś.
W lusterku Roman spojrzał na mnie. Kiwnął głową. Nic nie powiedział. Po prostu kiwnął.
Schowałam latarkę, ruszyłam. Odwiozłam go z powrotem do domu, do porannej owsianki, mięty na balkonie, do Róży, która wróci o szóstej i powie: Roman, widziałam. Dzisiaj zacząłeś dwie sekundy szybciej.
W marcu nie wierzyłam w miłość. W kwietniu miałam w kieszeni latarkę.
I każdej nocy, przy pętli Zakładowa, mrugałam w ciemność. Trzy krótkie serce. Trzy długie przytulam. Trzy krótkie puszczam.
Ropa, guma i odrobina nadziei.
