Zabierasz swoją córkę i wychodzicie! Nie mamy już ze sobą nic wspólnego!
Ale, Sławek
Powiedziałem wszystko! Nie chcę cię więcej widzieć!
Drzwi trzasnęły, a Lena zachwiała się, jakby nagle podłoga pod nią zafalowała. Pokój zawirował, w uszach zadzwoniło, a czyjś głos, dziwnie podobny do mamy, wrzasnął jakby z oddali: Nie waż się!
To ją przywróciło do pionu. Ostrożnie zrobiła krok, potem drugi, i osiadła na krześle, wbijając paznokcie w dłonie. Ból dał jej opamiętanie i wygonił mgłę, która już zaczęła zalewać jej głowę.
Nie wolno! Teraz się rozklejać nie można! W przepaść rozpaczy? Ależ jak bardzo by się chciało…
Nie wolno! Jest Kasia! I… Nie, o tym teraz lepiej nie myśleć! Teraz trzeba się pozbierać i spróbować ogarnąć, co tak właściwie się wydarzyło.
Co mogło tak nagle obrócić Sławka przeciwko niej? Dlaczego ją wygania? Przecież jeszcze wczoraj wszystko było dobrze
Albo i nie było?
W końcu zaczęła logicznie myśleć. Położyła ręce na stole, wnętrzami do góry.
No tak! Co to mama zawsze powtarzała? Nie wiesz, co robić analizuj! Wypisz sobie wszystko po kolei, punkt za punktem, i licz palce. A najlepiej weź ołówek i zapisuj!
Ale ołówki leżały daleko, w drugim pokoju. A tam spała Kasia…
Córka zawsze spała lekko niczym wróbelek. Lena nie chciała jej budzić. Gdyby ją teraz obudzić, była gotowa strzelić focha, rozpłakać się, a wtedy Lena już na pewno by nie pomyślała spokojnie.
No trudno, trzeba improwizować.
Lena spojrzała na swoje dłonie i mimowolnie zacisnęła je w pięści. Paznokcie, od dawna już bez prawdziwego manicure, bo zwyczajnie szkoda było czasu, poszarzała skóra i piegi, które wyskakiwały u niej po dłuższym grzebaniu w ogrodzie. Kto by pomyślał, że tak ją wciągnie prowadzenie domu, że kompletnie zapomni, czego mama ją uczyła.
Lenka, pamiętaj jesteś kobietą!
Nie! Jestem dziewczynką!
Na razie! Ale niedługo dorośniesz. Najpierw staniesz się panną, a potem kobietą. Tak jak ja. A kobieta nigdy nie może się rozlaznąć! Nigdy! W żadnych okolicznościach! Manicure, pedicure, fryzura! Zadbane ręce! Więcej one mówią o kobiecie niż drogie szmatki. Nie zakładaj diamentów, jeśli masz nieumyją szyję od tygodnia. Rozumiesz?
Tak, mamo! ośmioletnia Lena rozmazywała mamie szminkę po ustach.
I tego jeszcze nie ruszaj! śmiała się mama, odbierając szminkę. Ten kolor nie dla ciebie! Zresztą wcześnie ci jeszcze na malowanie. Jesteś piękna i bez tego! Na wszystko przyjdzie czas. Podrośniesz, to ci kupię kosmetyki.
No mamo
Koniec, powiedziałam!
Gdy mama mówiła koniec, Lena wiedziała, że dalsze negocjacje nie mają sensu. Mama zawsze dotrzymywała słowa…
We wszystkim
Lena, muszę wyjechać. Przez pół roku pomieszkasz u babci. Tak trzeba.
Na długo? dzień wcześniej Lena skończyła dziesięć lat, ściskała rąbek sukienki i starała się nie rozryczeć.
Sześć miesięcy. Dostałam świetną propozycję pracy. Ale to na północy i tam cię zabrać nie mogę. Tutaj będzie ci lepiej z babcią. Zadzwonię i będę pisać listy.
Mamo, nie wyjeżdżaj…
Lena jednak się rozpłakała, a mama tracąc cierpliwość, próbowała ją przekonywać.
Wystarczy! Nie mam wyjścia! Jeśli teraz nie wezmę tej pracy, nie wyniesiemy się od babci! Chcę, żebyś miała swój pokój! Pojechały na wakacje nad morze! Gdyby twój tata żył, nie musiałabym tego robić. Ale już go nie ma. Teraz jestem jedna za wszystkich! I za ciebie, i za babcię!
Ale jest ciocia Basia! Lena nie dawała za wygraną.
Ciocia Basia ma własne problemy. Jej też trzeba pomóc!
Pomóż lepiej mi! Zostań! wyrwało się Lenie, a wtedy po raz pierwszy zobaczyła lodowate spojrzenie mamy.
Lena! matczyny ton był chłodny jak Bałtyk w maju. Nie możesz myśleć tylko o sobie! To nie w porządku! Jeśli nigdy nie pomyślisz o innych, nikt o tobie też nie pomyśli, kiedy będzie trzeba. A ja teraz myślę o tobie! Chcę, żebyś miała wszystko, co najlepsze! Mama trochę zmiękła i przytuliła Lenę. Obiecuję ci, to pierwszy i ostatni raz! Wytrzymaj, kochanie! Muszę
Lenie nie zostało nic innego, jak przytaknąć, choć w środku miała stado kotów drapiących ją po duszy.
Lena pisała listy do mamy, a w weekendy, trzymając kurczowo słuchawkę, wykrzykiwała, jak tęskni. Czas ciągnął się niemiłosiernie, a gdy babcia powiedziała, że jadą na lotnisko odebrać mamę, Lena rozryczała się do tego stopnia, że babcia musiała wezwać taksówkę. Za długo ją uspokajała…
Mama słowa dotrzymała nigdy więcej nie wyjeżdżała na tak długo. Były jeszcze wyjazdy służbowe, ale to już nie były te rozłąki.
Przeprowadziły się z małego mieszkania po ojcu Leny do znacznie większego. Lena miała własny pokój, choć i tak rzadko w nim bywała. Zawsze znosiła zeszyty do kuchni, by być bliżej mamy. Wieczory spędzały razem. Było im po prostu dobrze we dwie.
Jakoś przeszły przez burzę dorastania bez dramatów. Awantur i trzaskania drzwiami prawie nie było, bo mama miała po prostu anielską cierpliwość i taktowność. Lena nieraz nie mogła się nadziwić, skąd w tej drobnej kobiecie tyle miłości dla świata, choć miała tak mało własnego wsparcia. Babcia już wtedy nie żyła, mama i Lena zostały całkiem same.
Mama z siostrą się nie widywała.
Dlaczego tak? Lena pytała tylko raz. I dostała jasną odpowiedź.
Wybaczyć i zrozumieć można wszystko oprócz zdrady.
A kogo ciocia Basia zdradziła?
Naszą mamę. Twoją babcię. Bardzo ją prosiła, żeby przyjechała. Chciała się pożegnać. Ale Basia nie przyjechała
Dlaczego?
Bała się, że poproszę ją o pomoc przy mamie. Bo to też jej obowiązek. Ale nie umiała jej widzieć tak bezradnej nakarmić, umyć Nie mogła patrzeć, jak rozum odchodzi z twarzy, która zawsze była dla nas ostoją
A ty, mogłaś?! Lena aż się zagotowała.
Też nie mogłam, w oczach mamy zatańczyły łzy, Lena aż ją przytuliła. Nie mogłam i nie chciałam tego widzieć! Ale nie miałam wyjścia, Lena! Żadnego! To była moja mama, rozumiesz? Musiałam dopilnować, by odeszła godnie, z nami, widząc choć jeszcze znajome twarze choć już prawie nas nie poznawała.
Dlatego nie zostawiałaś mnie z babcią na dłużej?
Tak. Nie chciałam, żebyś ją tak zapamiętała.
Wiesz, w ogóle tego nie pamiętam Ale pamiętam, jak uczyła mnie robić dżem i zdejmować pianę. Trzeba było najpierw położyć ją na spodku, zrobić z niej koronkową różyczkę i zjadać najmniejszą łyżeczką. Tak było pyszniej
My z Basią też tak jadłyśmy w dzieciństwie
Ale czemu, skoro ona was wychowywała tak samo, wyrosłyście takie inne?!
Tak czasem bywa, Lenko. Babcia zawsze bardzo chroniła Basię, bo ta jako dziecko nieustannie chorowała. Może dlatego uznała, że trzeba ją chronić od wszystkiego, od życia w ogóle? Nie wiem
I co, udało się jej?
Co?
Uchronić?
Nie. Dobrze wiesz, jak potoczyło się jej życie. Dwa małżeństwa, trójka dzieci, wszystko na wariackich papierach Nie oceniam, czy babcia miała rację, przesadnie ją osłaniając. Uświadomiłam sobie jedno nie mogę postępować tak wobec ciebie.
Myślisz, że nie należy dzieci chronić?
Nie tak! Chronić trzeba, ale z głową! Bo co to za matka, co nie pomoże dziecku? To dobrze! Ale powiedz mi, co to za sens trzymać dzieciaka pod szklanym kloszem i przeżywać za niego życie? To już nie. Upadki, wzloty, guzy i własne doświadczenia to jest dobre. Nikt się nie uczy na cudzych błędach. Tylko na własnych. I wiesz co? Gdy patrzyłam, jak Basia dryfuje przez życie otulona przez babcię, zrozumiałam, że gdyby raz doczekała twardego lądowania, może by sobie lepiej poradziła. Wiedz jedno zawsze ci pomogę, jeśli poprosisz. Ale nie proś, żebym wszystko rozwiązywała za ciebie. Zatrzymaj się, pomyśl, spróbuj sama. Jak się nie uda jestem obok. Zawsze
Tak, mamo…
Teraz Lena siedziała i myślała, zginając palce i próbując się połapać, co poszło nie tak.
Wczoraj świętowali urodziny Sławka. Rocznica nieokrągła, więc impreza była po rodzinie, na luzie. Na szczęście lato! W nowym domu, który dopiero dokończyli z Sławkiem, miejsca starczyło dla każdego.
Przyjechała mama Leny, teściowa, i siostra Sławka z rodziną.
Kasia, ucieszona, że będzie miała towarzystwo, latała po ogrodzie i marudziła:
Mamo, długo jeszcze? Kiedy przyjadą? A pójdziemy na basen? A
Zasypywała Lenę pytaniami jak z karabinu, a w końcu Lena przestała odpowiadać. Bo Kasia, nie czekając na odpowiedź, sama sobie na nie odpowiadała, krzątając się po pokoju. Bo jak tu przyjmować gości w bałaganie?
Sławek skoczył na targ. Praca w kuchni szła pełną parą. Mama pomagała Lenie gotować i dopytywała co u niej.
Mamo, dlaczego się tak przejmujesz? Coś jest nie w porządku? w końcu Lena nie wytrzymała.
Ależ wszystko dobrze, córeczko! uśmiechnęła się mama. W którym to jesteś tygodniu?
Wtedy Lena zrozumiała, że sekret, który nawet przed sobą ukrywała, już właściwie sekretem nie jest. Ogarnęła ją radość taka, że śmiejąc się, przytuliła mamę.
Jeszcze maleństwo. Trzy tygodnie. Nawet Sławkowi jeszcze nie mówiłam. Skąd wiesz?
Świecisz się jak świetlik! Spokojnie. Tak samo wyglądałaś, nosząc Kasię.
Mamo, ja się boję
Czego się boisz, durna? Przecież u was wszystko dobrze!
Sama nie wiem… Jakoś dziwnie mi w środku. Sławek chodzi naburmuszony, nie umiem zgadnąć o co mu chodzi
Pytałaś?
Nic nie mówi!
Znaczy, źle pytasz!
Mamo!
A co? Nieprawda? Twój mąż chodzi z muchami w nosie, a ty nie potrafisz go do ściany przypiąć i wydusić, o co chodzi?! Źle cię wychowałam, córuś! Nie można pozwalać, by bliscy się oddalali! Bo zaraz przyjdzie ktoś inny, wysłucha, kto wie, co wyjdzie z takiej pogadanki…
Lena wyciągnęła jeszcze jeden palec i już wiedziała od tej rozmowy się zaczęło! Jej niepokój był lekki, mama musiała ją na niego naprowadzić. Ale pogadać z Sławkiem nie zdążyła! Najpierw urodziny, potem wielkie sprzątanie po gościach i żadne z nich nie znalazło nawet chwili, by się spokojnie wygadać.
A potem padło tamto: Zabieraj swoją córkę!
No pięknie! Co to w ogóle miało znaczyć?!
Lena zacisnęła pięści. No dobrze! Teraz zrobi, jak porządna Polka zgodnie z maminymi radami: pogada z mężem po męsku, dość zagadek!
Sławek już był przy aucie, gotów wyjeżdżać z garażu, gdy Lena wypadła na ganek i wrzasnęła tak, że nawet wróble się poderwały w górę.
Stać!
Przeskoczyła przez stopień i rzuciła się do bramy.
Sławek z rozdziawioną miną patrzył, jak Lena staje przed maską i kładzie dłonie na karoserii.
Zejdź mruknął, ale Lena wyraźnie usłyszała nutę, na którą czekała.
Wcale nie chciał wyjeżdżać. Ani tym bardziej zostawiać rodziny. Dobrze czuła.
Wyłaź! Pogadamy, zanim Kasia się obudzi! Co ty wymyśliłeś? Co to za głupoty?! Jestem ci żoną czy jakąś obcą babą?!
Leny głos robił się coraz donośniejszy. Sławkowi ścisnęło się w środku.
Przecież nie wrzasnęłaby na niego tak, gdyby zupełnie jej na nim nie zależało jak mówiła jego siostra. Dlaczego go zatrzymała, jeśli rzekomo tylko czeka, aż jej da wolność? Przecież ona sama chce, żeby Kasia wychowywała się z ojcem!
W końcu Sławek wyszedł z auta i odburknął ponuro:
Jakbyś sama nie wiedziała, dlaczego tak zrobiłem!
Gdybym wiedziała, nie pytałabym! Sławek, co się dzieje? Od dwóch tygodni chodzisz, jakbyś miał kij w Ogon! A dziś w ogóle wyleciałeś z czymś, czego nie rozumiem! Co ty powiedziałeś?! O co chodzi?! Dlaczego nazwałeś Kasię swoją córką? A dla ciebie ona kim niby jest?!
No właśnie nie wiem! huknął Sławek, po raz pierwszy patrząc Lenie prosto w oczy. Ty mi powiedz! Skąd ją masz? Dlaczego jej ojciec spotyka się z nią za moimi plecami?!
Co to ma niby być?! Zwariowałeś?! Lena otworzyła usta z oburzenia. Uderzyłeś się w głowę?!
Z kim się spotykasz w mieście, kiedy zawozisz Kasię na zajęcia?!
Lena na moment zaniemówiła, ale zaraz się opanowała.
Aaaaa, to już wiem! Kto ci oczy otworzył? Mama czy twoja siostrzyczka?
Mama akurat nie!
No jasne! Nastka się postarała!
A nawet gdyby! Miała mi nie mówić, co widziała? Jest moją siostrą!
A ja żoną! Lena poczuła, jak się w niej gotuje. Słuchasz każdego, tylko nie mnie! Wierzysz każdemu, tylko nie mi! Tak?!
Kłamałaś!
Ja?! Sławek, czy ty się słyszysz?! Kiedy cię niby okłamałam? W czym?!
Kim jest facet, z którym dwa razy w tygodniu widzisz się w parku? Kim on jest dla was?!
Lena parsknęła pod nosem i pokręciła głową:
Przecież ci mówiłam, Sławek! Ale ty, widać, mnie w ogóle nie słuchasz?!
Kiedy to niby miało być?! I co mi opowiadałaś?!
Szykowałeś się na Ligę Mistrzów Byłyśmy z Kasią na zajęciach i wspomniałam ci, że spotkałam swojego dawnego kolegę z klasy, Mietka. Przemieszkał kilka lat w innym mieście, teraz wrócił, bo jego mama ciężko zachorowała. Gdy dowiedział się, że moja babcia miała tę samą chorobę, poprosił o kontakt do lekarza i opiekunki. Potem widywaliśmy się kilka razy, a twoja Zosiunia, gdyby miała bystrzejsze oko, zauważyłaby, że zawsze była ze mną jeszcze moja mama! Naprawdę myślisz, że jestem na tyle bezwstydna, by chodzić na randki z kochankiem pod okiem własnej matki?! Ona by mi chyba tego do śmierci nie wybaczyła! I szczerze ona ciebie chyba nawet bardziej szanuje niż mnie! Zawsze była tobie życzliwa! A ty…
Lena machnęła ręką i pociągnęła nosem.
Nie, nie będzie się rozklejać! Nie teraz!
Chwileczkę to znaczy, że ty
Sławek, już ci wszystko wyjaśniłam! Lena przerwała mu zdecydowanie i spojrzała na niego tak, że Sławek aż odskoczył. Zaufałeś plotkom, ot tak, zapomniałeś o wszystkim, co nas łączy i najzwyczajniej w świecie podeptałeś moją miłość i imię naszego dziecka! Rozumiesz, co zrobiłeś?! Nie wiem, po co Nastka wymyśliła takie głupoty! I nawet wiedzieć nie chcę! Przyszła do nas, narobiła burzy i jeszcze uśmiechała się przez cały wieczór, nie dając po sobie poznać, co knuje! Ale to wszystko nic. Ważne, że to ty, Sławek, zrobiłeś, co zrobiłeś. Czego ode mnie teraz oczekujesz? Testu na ojcostwo? Proszę bardzo, zróbmy! Chcę, żebyś się w końcu upewnił, że córka, którą wychowujesz i która patrzy na świat twoimi oczami, naprawdę jest twoja!
Lena nasłuchiwała przez chwilę, po czym westchnęła głęboko.
Obudziła się.
Odwróciła się i wróciła do domu, zostawiając na podwórku zdezorientowanego Sławka.
Po chwili usłyszała, jak samochód odjeżdża z piskiem opon.
Kasia coś tam świergotała, przytulała się do Leny i domagała uwagi, a tej było tak ciężko na duszy, że najchętniej ryknęłaby na cały dom.
Dlaczego tak się stało? Co zrobiła źle? Co teraz? Dzwonić do mamy? Powiedzieć jej, co się wydarzyło? A może odczekać, żeby wszystko przemyśleć?
Nigdy nie opowiadaj mi o swoich kłótniach z Sławkiem! Do czasu, aż będziesz absolutnie pewna, że to koniec i już was nic nie łączy! Wtedy dzwoń, przyjadę o każdej porze! Ale wcześniej milcz! Bo wy się pogodzicie, a ja już mu tej przykrości nie zapomnę Nigdy więcej mu nie zaufam, jeśli zamierza skrzywdzić moje dziecko!
Lena pokręciła telefonem w dłoni, po czym odłożyła go na bok. Za wcześnie Sławek powinien wiedzieć, że po raz drugi zostanie ojcem. Potem pomyśli, co dalej.
Całkiem się uspokoiła, kiedy pod bramą z piskiem zatrzymał się samochód Sławka.
Karmiła Kasię w kuchni, gdy drzwi się otworzyły i Sławek wciągnął do środka Zosię.
Chodź! Lena, gdzie jesteś?!
Tu jestem Lena spojrzała na córkę, po czym natychmiast się opamiętała.
Nie może Kasia być świadkiem awantury.
Kochanie, wszystko zjadłaś? Marsz do mojego pokoju i włącz bajki! Dasz radę?
Jasne! Kasia odsunęła surówkę, za którą nie przepadała, i wyleciała jak strzała. Cześć tata! Witaj ciociu! A mama pozwoliła mi oglądać bajkę!
Dziecięcy głosik trochę rozładował napięcie. Sławek puścił siostrę, Lena prędko zahamowała wybuch.
Idź, Kasiu! Zaraz przyjdę!
Nie spiesz się, mamo! Kasia obdarzyła Zosię uśmiechem i pognała na górę do rodziców.
Rozmowa nie była łatwa. Zosia płakała, Sławek się wściekał, a Lena nie wiedziała, jak się zachować.
Myślałam, że go oszukujesz! Rozumiesz?! Tyle się na patrzyłam na pary, gdzie facet jest jeleniem, a kobieta go robi w balona! Tak mi się przewijało w życiu Teraz nikomu nie wierzę!
Zosiu, czyli uznałaś, że jestem taka sama jak twoje koleżanki? A ty zdradzasz męża? Twoje dzieci to na pewno twojego męża?
Zosia aż się zakrztusiła. Przestała na chwilę ryczeć.
Co ty mówisz?!
A ty? Masz w ogóle pojęcie, w co się wpakowałaś? O Sławku nawet nie wspomnę. Zaufał ci, i tak odpłaciłaś! Po co ci to było?
Sama nie wiem Chciałam go bronić
Przed kim? I jak?! Wyszło ci?
Lena wzruszyła ramionami i spojrzała na męża.
Wszystko już jasne? Nie masz więcej pytań?
Lena…
Nie, Sławek! Teraz jestem obrażona! Potrzebuję czasu, by pomyśleć, co z tym zrobić. Zosiu, ciebie na razie nie chcę widzieć w swoim domu. Powinnam tłumaczyć dlaczego?
Lena, przepraszam…
Pomyślę nad tym, a teraz żegnam. Lena wstała, otworzyła drzwi i skinęła na Sławka. Ty też możesz iść. Zrozumiałeś wszystko.
Pogodzi się z mężem ale nie od razu i na własnych warunkach. Nikt, poza Zosią, nie dowie się w rodzinie, co się między nimi wydarzyło. Bo czasem naprawdę nie warto prać rodzinnych brudów publicznie. Za tę mądrą zasadę Lena będzie zawsze wdzięczna mamie.
Mama przyjmie nowo narodzonego wnuka, będzie wzdychać z teściową nad podobieństwem dziecka do ojca i łobuzersko puści oko do Leny.
Mądraśna wyrosłaś, córuś! Dobra z ciebie żona i mama
Naprawdę?
Czy ja cię kiedyś okłamałam?!
Mamo, a co to znaczy mądra? Ty mnie tak nazywasz, a ja się taka nie czuję
Mądrość kobiety, Lenko, tkwi w tym, żeby pielęgnować to, co daje jej życie: dzieci, rodzinę, dom, przyjaźnie Zebrać to wszystko, ułożyć i zadbać, żeby wszyscy mieli ciepło i dobrze. To bardzo trudne! Bo trzeba wiedzieć, co warto zachować, a co odpuścić i wyrzucić dla własnego spokoju. Uważam, że opanowałaś tę sztukę.
Tak?
Jestem tego pewna! A tak przy okazji, dzwonił Mietek. Ma wesele za miesiąc. Prosił, żebym wam przekazała zaproszenie.
Mamo…
Nie marudź! Z dziećmi posiedzę! Tylko zrób dla mnie coś, dobrze?
Co takiego, mamusiu?
Zrób w końcu porządek z rękami!
Dobrze!
Lena przytuli mamę, kiwnie do męża, na siostrę męża spojrzy skonfundowaną, mrugnie do Kasi:
Chodź! Pomożesz mi usypiać braciszka.
Naprawdę mogę? Kasia rozpromieni się i delikatnie dotknie maleńkiej piąstki malucha.
Musisz, córeczko! Musisz…
