Paweł, zaczekaj! krzyknęła Halina przez otwarte okno.
Ale chłopak jej nie usłyszał.
Już siedzi w swoim aucie i odpala silnik. Wtedy Halina łapie telefon i pędzi do drzwi.
Biegnąc po schodach z czwartego piętra na parter, kilkakrotnie wybiera jego numer. Paweł jednak nie odbiera.
Ma w głowie tylko jedną myśl: Byle zdążyć!
Najwyraźniej niebo ją usłyszało. Gdy jak wichura wypadła na dwór, Paweł jeszcze podgrzewał silnik.
Zdziwił się bardzo, widząc Halinę bez kurtki, i opuścił szybę:
Co się stało? Wyglądasz jak duch!
U ciebie Tam pod autem
Halina była tak zasapana, że trudno jej było wydusić cokolwiek z siebie. Padła na kolana i zanurkowała pod samochód.
Nie zwracała uwagi na brudny śnieg ani na mokre plamy na dżinsach.
Gdy wyszła spod auta z wychudzonym, zmarzniętym kotem w rękach, Paweł patrzył na nią z niedowierzaniem.
Halka, co ty robisz? Przedstawienie jakieś? Do pracy się śpieszę!
Pod twoim autem siedział kot. Widziałam przez okno. Bałam się, że go potrącisz
Kto siedział pod autem? Kot?! mruknął Paweł z przekąsem. I ty mi tu takie akcje z tego powodu odstawiasz? No, nieźle
A koty to co, żyć nie chcą? Halina spojrzała zdumiona na Pawła.
No wiesz Gdyby ten kot chciał żyć, nie chowałby się pod autem. A nawet jakby się schował, to na pierwszy dźwięk silnika już by uciekł. Zmarnowałaś energię.
Nie uciekłby, Paweł Zobacz na niego, nie ma nawet siły miauknąć. A ty swoje!
Dobra, Halka Dzielna jesteś. Kot uratowany możesz sobie z wazonu wziąć cukierka i wrzucić post w internecie. Ja na razie lecę do pracy. Do zobaczenia wieczorem.
Halina patrzy w ślad za odjeżdżającym autem, trzymając kota w ramionach.
Nie rozumie tylko, skąd u Pawła tyle chłodu w duszy. Kiedyś ta cecha umykała jej uwadze.
Patrzy na kota.
Jest naprawdę słaby i ledwo patrzy Ale patrzy i w jego oczach Halina widzi wdzięczność. Tak. To wdzięczność.
Wróciła z kotem do domu, ubrała się, wzięła gotówkę i zamówiła taksówkę.
Dokąd jedziemy? taksówkarz uśmiecha się przez lusterko.
Mówiłam przez telefon, do kliniki weterynaryjnej, proszę jak najszybciej.
A, tak! Wymsknęło mi się z głowy, przepraszam. Coś poważnego z kotem? zagląda w lusterko.
Tak. Potrzebuje pomocy.
Rozumiem. Więcej nie pytam. A jeśli chodzi o klinikę Mam sprawdzoną, nie zależy pani gdzie?
Im lepsza, tym lepiej.
No to tam panią właśnie zawiozę. Weterynarze stamtąd cuda robią i zwierzaki wracają do zdrowia, choćby były w fatalnym stanie.
Po piętnastu minutach Halina siedzi w przychodni i czeka na przyjęcie. Sporo ludzi, każdy ze swoim zwierzakiem i kłopotami
Co się stało waszemu? pyta starsza pani z jamnikiem na rękach.
Jeszcze nie wiem Znalazłam go pod samochodem. Chyba całą noc tam przesiedział, na mrozie
Na mrozie?! starsza pani łapie się za głowę. Wie pani co, przepuszczę was przodem. My z Czarkiem tylko na kontrolę, a wy pilnie pomocy potrzebujecie.
Naprawdę? Przepuści mnie pani?
Jasne. Swoi ludzie
Wreszcie Halina trafiła na wizytę. Nerwowo przekłada się na krześle, czeka, aż lekarz obejrzy kota.
Po wstępnym badaniu trzeba jeszcze poczekać na wyniki. Czas wlecze się niemiłosiernie długo.
Paweł dzwonił kilka razy, ale Halina odrzucała połączenia nie mogła się teraz rozpraszać.
A więc, proszę pani mówi lekarz po analizie wyników tego kota znalazła pani na ulicy?
Tak, pod samochodem. Ile już tam siedział nie wiem, ale pewnie całą noc.
Widać u niego odmrożenia, ale to nie wszystko Ma też całą masę innych dolegliwości i leczenie będzie długie. I niestety kosztowne. Więc pytam od razu: chce pani wziąć za niego pełną odpowiedzialność? Jeśli nie, poszukamy mu innych opiekunów.
Halina domyślała się, że leczenie będzie potrzebne, ale że aż tak długo i drogo tego się nie spodziewała.
Patrzy kotu w oczy.
A on nie prosi, nie błaga. Patrzy tylko z wdzięcznością: Jeśli się poddasz zrozumiem.
Jestem gotowa! mówi stanowczo Halina. Będę się nim opiekować, ile trzeba. Nawet całe życie.
Świetnie uśmiecha się lekarz. Kot zostaje u nas w szpitaliku na dwa tygodnie, potem przepiszę odpowiednie leczenie i wytłumaczę, jak dbać o niego dalej.
Bardzo dziękuję omal nie wybucha płaczem Halina.
To ja dziękuję odpowiada poważnie lekarz. Takich ludzi jak pani jest dziś niestety niewielu.
Halina pożegnała się z kotem, pogłaskała go i obiecała, że już niedługo po niego wróci.
A kot jej uwierzył. Nawet zebrał siły, by słabo zamiauczeć na pożegnanie.
Do domu Halina wraca dopiero wieczorem. Chce już tylko paść do łóżka, tym bardziej że jutro praca. Ale jej plany krzyżuje Paweł. A jego mina mówi wszystko jest wściekły.
Halina! Gdzie ty byłaś? Dzwoniłem, nie odbierałaś. Co się dzieje?
Przepraszam, miałam okropny dzień mówi znużona, zdejmując płaszcz i ustawiając na miejsce jego buty, które jak zwykle leżą w przejściu.
Dobre sobie A dziś przecież masz wolne uśmiecha się ironicznie Paweł. Co mogło cię tak zmęczyć, że ledwo chodzisz?
Byłam z kotem w weterynarza. Praktycznie cały dzień tam spędziłam.
Z JAKIM kotem? O co chodzi?
Z tym, którego rano wyciągnęłam spod twojego auta. Słuchaj, naprawdę chcę odpocząć. Pogadamy jutro?
Czekaj! Mówisz, że poświęciłaś cały dzień na jakiegoś kota z ulicy? Dobrze rozumiem?
A co za różnica, z ulicy czy nie Halina zaczyna się denerwować. Potrzebował pomocy. Umierałby tam!
A ja tu głoduję! Wracam do domu, ani ciebie, ani obiadu.
Paweł, nie jesteś dzieckiem wzdycha Halina. W zamrażarce są pierogi, mogłeś sobie ugotować. Rozumiem, że zwykle wolisz domowy obiad, ale jak naprawdę byłeś taki głodny, to
Pierogi? Myślisz, że jestem śmieciem, żeby takie rzeczy jeść? Ja TYRAŁEM dziś cały dzień, a mam sobie jeszcze gotować?
Halina, mimo zmęczenia, idzie do kuchni i przygotowuje obiad taki, jaki Paweł lubi najbardziej.
Nie zasłużył na to, ale dla świętego spokoju zgadza się ustąpić. Paweł nawet nie mruknie dziękuję
Dwa tygodnie później Halina odbiera kota z kliniki.
Wcześniej już kupiła wszystko niezbędne, ale Pawłowi nie pokazywała żeby nie wywoływać niepotrzebnej burzy.
Przyznaje sama przed sobą, że nie wie, jak powiedzieć, że kot zostaje z nimi na stałe.
Ale dziwnie jest pewna, że Paweł przyjmie tę decyzję spokojnie. W końcu to jej mieszkanie. Paweł nie jest jej mężem, o zaręczynach nawet nie wspominał.
Niestety, rzeczywistość okazuje się bolesna. Gdy Paweł zobaczył kota, dostał ataku furii.
Ty kota z ulicy do domu przyprowadziłaś?! Halina, poważnie coś z tobą nie tak!
Uspokój się. Uratowałam go i teraz za niego odpowiadam.
Ile wydałaś na jego leczenie? Ile JESZCZE wydasz?!
A co za różnica? To moje pieniądze. Ty nawet na zakupy nie chodzisz, mimo że tylko narzekasz, jak coś ci nie smakuje.
Przecież tłumaczyłem, że muszę inwestować w auto. W pracy mam problemy. NIE O MNIE MOWA. Tylko o tym tu
Ma na imię Leon.
Nazwę mu wymyśliłaś?! Ty naprawdę musisz iść do psychiatry!
Tej nocy Halina śpi sama. Dobrze, że ma dwa pokoje. Całą noc analizuje…
…zastanawia się nad swoim związkiem z Pawłem.
Mieszkają razem niecały rok, a zaczęło się psuć. Paweł staje się coraz bardziej roszczeniowy, wybuchowy, coraz częściej ją poniża. To zdecydowanie chore relacje i pierwszy sygnał ostrzegawczy. Mimo wszystko postanawia dać mu jeszcze jedną szansę.
Każdy na nią zasługuje ale jak ją wykorzysta, zależy od Pawła.
Niestety, nie potrafił jej wykorzystać. Skandale o kota narastają, Paweł powtarza, że to miejsce dla kota jest na dworze. Halina uważnie go słucha… i wyciąga wnioski. W końcu mówi pewnego wieczoru:
Paweł, ja cię nie kocham. I ty mnie nie kochasz. Nie męczmy się.
Co masz na myśli?
Jutro się wyprowadzasz z mojego mieszkania. Mam już dosyć twoich awantur. Chcę spokoju.
Czyli kot jest ważniejszy ode mnie, bo nie spytałaś mnie w ogóle o zdanie!
Skoro nie akceptujesz, że kot tu mieszka spokojnie mówi Halina nie mamy po co być razem. Znajdź sobie kogoś, kto kota nie ma. Albo kup sobie własne mieszkanie i wprowadzaj tam własne zasady.
Nazajutrz Halina ma wolne lepszej okazji nie wymyśli.
Paweł próbuje jeszcze ją przekonać, ale długo nie wytrzymuje. Na samo słowo kot aż się gotuje… Halina jest przekonana, że podjęła dobrą decyzję. Z tym człowiekiem szczęścia nie zazna.
Paweł rzeczy zaczyna pakować dopiero w południe. Halina pogania go, ale on odwleka moment wyprowadzki, jakby na coś liczył. Tylko na co?
Halina pije herbatę w kuchni, gdy szefowa dzwoni i prosi o pilne pojawienie się w pracy:
Halinko, kochana, wiem, że prosiłaś o wolne, ale bez ciebie nie damy rady.
Pani Urszulo, akurat teraz jest bardzo niewygodny moment Halina wychodzi do korytarza, patrzy na Pawła, który szarpie się ze swoimi rzeczami.
Musi jeszcze zabrać komputer i narzędzia z balkonu.
Halinko, to tylko godzinka, bardzo cię proszę. Sama wiesz, że nie dzwoniłabym bez potrzeby…
Halina ciężko wzdycha, dopija herbatę i zaczyna się zbierać. Pawłowi mówi, żeby wyrzucił klucze do skrzynki pocztowej. Przytakuje, patrząc na nią z nienawiścią.
W pracy Halina nie zostaje długo. Po czterdziestu minutach bierze taksówkę do domu.
Dzień dobry, jak tam kotek? pyta taksówkarz.
Halina poznaje go. To ten sam, który zawiózł ją kiedyś do weterynarza.
Wszystko dobrze. Proszę tylko jechać szybko. Bardzo mi się spieszy.
Oczywiście uśmiecha się szeroko kierowca.
Po dotarciu pod blok Halina od razu zagląda do skrzynki na listy. Kluczy nie ma. No ale nie widać też nigdzie auta Pawła.
Może jeszcze się nie wyprowadził, a samochód gdzieś odstawił? myśli.
Wchodzi na czwarte piętro i zaskoczona stwierdza, że drzwi są zamknięte. Szybko otwiera je kluczami. W środku nie ma walizek Pawła, brakuje też jego komputera i narzędzi.
Prosiłam go przecież po ludzku, żeby zostawił klucze No nic, trzeba będzie wymienić zamki.
Wchodzi do sypialni i zamiera.
Leona na łóżku nie ma. Brakuje również transportera, który zwykle stoi w rogu.
Krzyczy, szuka kota po całym mieszkaniu, ale już wie, że Paweł go zabrał. Ale po co?
Paweł! Zwariowałeś? Po co wziąłeś Leona?! wrzeszczy przez telefon.
Po co? To taki prezent-pułapka dla ciebie, Halinko! Jak na kolanach do mnie przyjdziesz, może oddam!
Ty wiesz, co robisz? Kot ma specjalną dietę, wymaga opieki!
Halina jeszcze coś mówi, ale Paweł już się rozłącza.
Gdzie go teraz szukać? płacze Halina skulona pod ścianą. Dokąd on z nim pojechał?
Zanim zamieszkał z Haliną, Paweł wynajmował mieszkanie. Jest z innej miejscowości, ale nigdy jej nic o sobie nie opowiadał. Obiecywał zabrać ją na rodzinne strony, lecz nie dotrzymał słowa.
Halina nie śpi całą noc. Rano jedzie pod miejsce pracy Pawła.
Nie ma go. Wziął kilka dni wolnego mówi szef. A co się stało?
W skrócie Halina tłumaczy sytuację, szef obiecuje, że jak tylko Paweł wróci pogada z nim. Ona wychodzi na ulicę, próbuje dzwonić, ale Paweł nie odbiera, telefon wyłączony.
Podrzucić panią gdzieś?
Słysząc ten głos, Halina rozgląda się i dostrzega znajomego taksówkarza.
Dzień dobry próbuje się uśmiechnąć, ale nie wychodzi. Może mnie pan zawieźć do domu?
Jest bliska załamania, kompletnie nie wie, co dalej.
Wsiadajmy mówi kierowca.
W drodze dzwoni telefon. Numer nieznany.
Halo? Kto mówi?
To pani Halina? słyszy kobiecy głos.
Tak A pani?
Wie pani, wczoraj Paweł przyjechał do mojego męża, pracują razem. Poprosił, czy może się na kilka dni zatrzymać.
A kot? Był z kotem?!
Tak Dzwonię właśnie przez tego kota. Paweł wczoraj dużo pił i gadał, że przez kota niby panią odzyska. Ale zwierz wygląda na bardzo zmartwionego, siedzi w transporterze i płacze. Bardzo za panią tęskni.
Proszę go niczym nie karmić, tylko specjalną karmą. On nie wszystko może jeść.
Próbowałam, ale on nie chce ruszyć tego, co oferowałam. Ale zadzwoniłam, bo nie lubię takich jak Paweł. I szkoda mi zwierzaka. Może zechce pani odebrać kota? Mąż w pracy, Paweł wyszedł, chyba do sklepu. Ja nie chcę brać za niego odpowiedzialności. Zwierzak nie jest winien.
Oczywiście, już jadę! Podyktuje mi pani adres?
Halina tłumaczy kierowcy, co się dzieje. Ten kiwa głową i rusza z piskiem opon.
W drodze Halina niemal dziesięć razy ma ciarki od ekstremalnej jazdy, ale kierowca doskonale sobie radzi, wycinając drogę tak, by dotrzeć jak najszybciej.
Pod domem wychodzi błyskawicznie na trzecie piętro, puka, bierze transporterek z kotem od kobiety, podziękowawszy serdecznie, i wraca do samochodu.
Gdy blok, w którym Paweł zatrzymał jej Leona, znika za rogiem, Halina oddycha z ulgą.
Płacze przez całą drogę ze wzruszenia wobec dobroci ludzi: starszej pani w klinice, taksówkarza, dziewczyny, która zadzwoniła. Dopóki są tacy ludzie, dobro zawsze wygra ze złem.
Chce pani, żebym został chwilę z panią, na wypadek gdyby były chłopak się zjawił? pyta kierowca.
Bardzo, bardzo proszę! natychmiast odpowiada Halina.
Tego samego dnia Halina ściąga fachowca, żeby wymienić zamki w drzwiach. Wiktor w tym czasie siedzi z Leonem, a ten mruczy radośnie na jego kolanach.
Halina jest mu OGROMNIE wdzięczna. Za wszystko i za obecność, i za pomoc. Tak kończy się ta opowieść.
Nie trzeba chyba dodawać, że z czasem ta przyjaźń przerodzi się w coś większego miłość.
A co do Pawła Kilka słów się należy.
Właściciel mieszkania, w którym Paweł się zatrzymał, wyrzucił go tego samego dnia gdy dowiedział się, jak zachował się wobec jego żony. Dostał nawet od niego pamiątkę pod okiem.
W pracy, gdy Paweł przyszedł z siniakiem, szef poprosił go, by napisał wypowiedzenie.
Dlaczego? pytał Paweł.
Bo tak trzeba powiedział szef. Pisz, nie patrz na mnie.
Paweł wrócił do swojej mieściny i tyle.
Dostał nauczkę. Bo nie można tak traktować ludzi. I zwierząt też. A skoro nie umiesz kochać powinieneś chociaż po ludzku je traktować.
