Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio dzieje z moją byłą teściową.
Moja była teściowa, Pani Jadwiga, ma 52 lata i jest mamą mojej zmarłej żony, Małgosi. Wziąłem ślub mając zaledwie 23 lata. Małgosia zaszła w ciążę tuż przed ślubem i chwilę potem pojawiła się na świecie nasza córeczka, Zuzia.
Dwa lata później nasze życie zupełnie się rozpadło Małgosia bardzo poważnie zachorowała i niestety, odeszła od nas w krótkim czasie.
Zostałem sam z Zuzią. Postanowiłem wtedy wrócić do rodzinnego miasta, do moich rodziców. Było to praktyczne rozwiązanie pracowałem aż 10 godzin dziennie, a rodzice mogli zająć się Zuzią. Tak się wtedy umówiliśmy.
Wkrótce awansowałem w pracy i udało mi się kupić dom, jakieś pół godziny od domu rodziców. Zuzia była pod opieką albo moich rodziców, albo opiekunki, którą zatrudniłem. Nie chciałem, żeby rodzice byli zbyt zmęczeni czy przeciążeni codzienną opieką. Teraz Zuzia ma już osiem lat.
I wtedy Pani Jadwiga postanowiła przeprowadzić się do tego samego miasta, bo chciała być bliżej swojej wnuczki. Powiem Ci szczerze mocno mnie to zaskoczyło… Nie tyle same powody (bo je rozumiem w końcu Zuzia to jedyna wnuczka), co dystans. No bo przecież dzieliły nas setki kilometrów!
Myślę sobie okej, Małgosia to jej jedyne dziecko, Zuzia jedyna wnuczka, nie chce być sama. Zgoda, dam radę.
Tyle że od kiedy Pani Jadwiga się wprowadziła do naszego miasta, zrobiło się… dziwnie.
Jest u mnie w domu praktycznie przez większość dnia. Dosłownie cały dzień nawet po tym, jak wracam z pracy. W weekendy też “wpada”. A właściwie “siedzi tam od rana do wieczora” to lepsze określenie.
Co więcej, bywa u mnie nawet gdy Zuzia jest w szkole. I zawsze ma jakieś tłumaczenie:
Nie ma nikogo, kto by posprzątał, więc zostaję. Kurz się gromadzi codziennie, bez kobiety trudno to ogarnąć.
Domowe kwiaty więdną, jeszcze kilka dni i będziesz musiał je wyrzucić.
Wczoraj po osiedlu kręcili się złodzieje, ale tu nie weszli, bo ja byłam w domu.
Nie martw się, nie zabiorę ci pieniędzy.
Serio mam wrażenie, że Pani Jadwiga myśli, że dusza Małgosi została w moim domu i trzeba jej pilnować. Kilka razy przyłapałem ją, jak rozmawiała na głos do kogoś (choć w pokoju przecież nikogo nie było????).
Gadałem z nią o tym kilka razy, próbując delikatnie dać do zrozumienia, że przekracza jakąkolwiek granicę prywatności i to dla mnie jest mocno niezręczne. Coś tam niby przytakiwała Ale.
Tydzień temu przegięła już na maksa. Spotykam się od półtora roku z dziewczyną. W ten weekend mieliśmy wreszcie pobyć razem, trochę na luzie, tylko u mnie Zuzia spała u moich rodziców. Zaprosiłem ją na kolację, potem film, relaks na kanapie. Siedzimy, aż tu nagle łomot, szuranie na korytarzu. Patrzę z przerażeniem na drzwi, a tam… zamglona sylwetka Pani Jadwigi. Bez pukania, bez dzwonienia, bez ostrzeżenia, po prostu przyszła.
Kwiaty znowu padły, czy jak?
Ale na dodatek nie ja byłem tą osobą, która się wkurzyła to właśnie Pani Jadwiga dostała szału i zaczęła mnie oskarżać, że zdradzam i nie okazuję szacunku zmarłej żonie.
Byłem w totalnym szoku, aż mnie zatkało. Powiedziałem jej dosadnie, co myślę, zabrałem klucze i powiedziałem jej wprost: Nie jesteś już tu mile widziana!
Teraz ona nie ma już nikogo poza nami. Nawet moi rodzice, a także znajomi, próbują mnie przekonać, żebym trochę odpuścił. Może rzeczywiście trzeba znaleźć kompromis pozwolić Zuzi czasami iść do babci, bo to jej ukochana wnuczka, ale nasz dom pozostanie dla niej zamknięty. Tyle w temacie.
