Mieszkam razem z moją mamą. Moja mama ma już 86 lat.
Tak się złożyło, że nigdy nie wyszłam za mąż, nie mam też dzieci. Los poprowadził mnie w dość nietypowy sposób. Obecnie mam 57 lat. Niedawno obchodziłam urodziny. Świętowałyśmy tylko we dwie, razem z mamą. Nie mam kogo zaprosić nie utrzymuję kontaktu z nikim bliższym, nie mam przyjaciół, a my z mamą nie mamy żadnej rodziny.
Żyjemy razem i zawsze wspieramy się nawzajem. Mama ma swoje lata, 86 nie wiem, jak poradzę sobie, gdy kiedyś jej zabraknie. Mimo to mama czuje się całkiem dobrze! Starzeje się i zdrowie już nie takie, ale nie daje się nadal sama wychodzi na spacery.
Jestem już na emeryturze, lecz wciąż jeszcze trochę pracuję, bo nasze emerytury są niskie i nie wystarczają na spokojne życie. Nie zrażam się jednak i jestem wdzięczna za to, że mam kochaną mamę przy sobie. W końcu, wiele osób ma znacznie trudniej; są ludzie bez mieszkania, bez rodziny, bez pieniędzy.
A my z mamą żyjemy sobie skromnie i spokojnie. Wieczorem pijemy herbatę, dziergam na drutach, oglądamy nasze ulubione polskie seriale i filmy. W weekendy piekę ciasto i zapraszam sąsiadów na herbatę. Słuchamy wtedy ich opowieści o rodzinie, cieszę się szczęściem innych i modlę się o to, by nam z mamą omijały nas przykrości i troski.
Tak wygląda nasze życie. Bardzo bym chciała, żeby ten czas dla mnie i mamy trwał jak najdłużejCzasem myślę, że może świat zapomniał o nas, ale wtedy mama śmieje się i mówi: Jak długo mamy siebie, jesteśmy najbogatszymi ludźmi na świecie. I wierzę jej bo szczęście nie liczy się w liczbie gości przy stole ani pękatych portfelach, tylko w prostych chwilach razem. Gdy gasimy światło, a cisza domu przytula nas delikatnie, wiem, że każda nasza wspólna chwila to maleńki cud, za który jestem wdzięczna losowi.
Bez względu na to, co przyniesie jutro, dziś jesteśmy razem i to wystarcza, by uśmiechnąć się spokojnie do snu.
