Małżeństwo na niby.
Z Tomaszem mam fikcyjne małżeństwo. Tak już wyszło, że Tomaszowi bardzo zależało na ślubie, bo w jego pracy to miało ogromne znaczenie dla kariery. Pracuje w poważnej firmie, której prezes, pan Edward Benedykciak, to zapalony propagator rodzinnych wartości. Prawdziwa głowa rozległego klanu ojciec pięciu dorosłych córek, teść pięciu zięciów, dziadek dziewięciorga wnucząt. Dumny ze swojego wielkiego rodu, a słowo kawaler brzmi dla niego jak obelga. Nieżonaty pracownik to w jego oczach nawet nie człowiek drugiego sortu, tylko wręcz wyrzutek społeczny, niezależnie od tego, jakim jest fachowcem czy człowiekiem.
Kiedy Tomasz zorientował się, jak to wygląda, zrozumiał, że ślub to dla niego sprawa niecierpiąca zwłoki, jeśli zamierza zdobyć taką pozycję, na jaką naprawdę zasługuje i jakiej pragnie. Po długich przemyśleniach i rozważeniu wszystkich za i przeciw, zaproponował mi małżeństwo na papierze. Niczym w zasadzie nie ryzykował, bo znamy się od przedszkola nasze mamy przyjaźniły się wtedy i do dziś trzymają się razem. W podstawówce siedzieliśmy w jednej ławce. On tłumaczył mi matematykę, a ja poprawiałam przecinki w jego wypracowaniach.
Zna mnie jak własną kieszeń i dobrze wie, że nie jestem wyrachowana, nie rzucę się podczas rozwodu ani na jego mieszkanie, ani na oszczędności, ani na cokolwiek innego. A ja z kolei przyjęłam tę propozycję bez wahania, bo wtedy właśnie ciężko przeżywałam rozstanie ze swoim chłopakiem trzy lata byliśmy razem i miałam złamane serce. Potrzebowałam jakiejś zmiany, żeby nie popaść w zupełną depresję. Chciałam też trochę dopiec byłemu: Patrz, wyszłam za mąż! I to nie byle za kogo inteligentny, z potencjałem, świetnym samochodem i trzypokojowym mieszkaniem w centrum. Gdzie ci tam do niego!. No i przed koleżankami chciałam się pochwalić, że wszystko u mnie jak trzeba.
Tak więc nasze cele i oczekiwania ładnie się uzupełniły. Sakramentalne tak powiedzieliśmy sobie po cichu, bez wesela, świadków, białej limuzyny, wypuszczania gołębi i całej tej otoczki. Po prostu w jeden dzień wzięliśmy wolne z pracy i podskoczyliśmy do urzędu stanu cywilnego na Nowym Świecie, żeby podpisać się w księdze małżeństw. Obrączki oczywiście sobie włożyliśmy. A ja nawet zmieniłam wtedy nazwisko Turzynowicz brzmi ciekawiej niż tylko Danielewska.
Muszę przyznać, że nasze oczekiwania się spełniły. Już po miesiącu Tomasz objął stanowisko dyrektora departamentu w firmie. I zdecydowanie mu się należało.
Natomiast ja w oczach znajomych i bliskich urosłam status żony zrobił swoje. Największą satysfakcję sprawiły mi wiadomości od byłego: Szczęścia życzę, ale miałem nadzieję, że jeszcze będziemy razem. No i masz teraz za swoje. Nie szanujemy, póki mamy, a jak stracimy płaczemy.
Tak więc nasz papierowy związek był strzałem w dziesiątkę.
Wprowadziłam się też na jakiś czas do Tomasza, bo sam tak zaproponował dla wiarygodności.
Sobota rano.
Przygotowuję w kuchni śniadanie: omlet, serniczki, kawa z mlekiem. Tomasz lubi porządnie zjeść przed wyjściem. Spoglądam przez okno szykuje się piękny, kwietniowy dzień. Wiosna to mój ulubiony czas w roku.
Dziś mnóstwo spraw. Trzeba odwiedzić rodziców. Posprzątać w domu. Pranie czeka. Na obiad coś typowo sobotniego może kotlety schabowe, solanka, pizza, sałatka Cezar? Myśli kłębią się wokół domowych obowiązków. Tyle zajęć jak na dobrą gospodynię przystało.
A przecież z Tomaszem już trzynasty rok jesteśmy w tym naszym udawanym małżeństwie. Nasza córka Weronika w tym roku idzie do pierwszej klasy. Syn Janek kończy piątą same szóstki, cały ojciec. Bo tata jest bystry i naprawdę wartościowy.
Nie to co mój mąż podobno tylko na nibyCzasem wieczorami patrzymy z Tomaszem na siebie ponad stertą dziecięcych rysunków na stole i po prostu się śmiejemy. Z tego na niby, które tak niepostrzeżenie stało się prawdziwe, choć nigdy nie padły tu wielkie słowa i obietnice do grobowej deski. To, co trwa, nie zawsze potrzebuje spektakularnych deklaracji.
Czasem pytam siebie czy to się wydarzyło naprawdę? Czy można tak po prostu zagrać w życie, a potem nie zauważyć, kiedy wszystko staje się autentyczne? Ale zaraz potem słyszę w łazience szczotkowanie zębów, dzieci się kłócą o pilota, Tomasz pyta, gdzie są jego skarpetki i wiem. Prawdziwy dom nie potrzebuje fanfar na wejście. Wystarczy cicha pewność, że się jest na właściwym miejscu.
Kiedyś wyobrażałam sobie szczęście inaczej. Teraz wiem, jak pachnie o poranku, jak brzmi śmiech mojego męża, jak ciepło jest pod kocem wspólnie z Weroniką i Jankiem podczas pierwszego wiosennego deszczu.
Małżeństwo na niby stało się najlepszym, co nam się przydarzyło. Cała reszta to już po prostu życie nasze, niewymyślone, pełne niedoskonałości, ale prawdziwe aż do bólu. I chyba o to właśnie chodzi.
