Kruszynka
Nazwałem ją Kruszynką już przy pierwszym spotkaniu, gdy z impetem rozsiadłem się na sąsiednim, równie czerwonym, obitym aksamitem fotelu, wytartym przez niezliczone łokcie, jak ten, na którym siedziała ona Weronika.
Przez chwilę omiatałem wzrokiem całą salę, a potem spojrzałem na moją sąsiadkę.
Co tam, kruszynko, nudzisz się? westchnąłem, próbując założyć nogę na nogę, ale wąski przejście między rzędami w Filharmonii Narodowej w Warszawie skutecznie mi to uniemożliwiło. Lakierowany czubek buta zaklinował mi się o oparcie fotela przede mną, kostka się wygięła, skrzywiłem się z irytacją.
Weronika udawała, że mnie nie słyszy, skoncentrowana patrzyła w stronę sceny, choć nie działo się tam nic ciekawego. Połączone w jeden wąski blat stoły, mównica, ludzie biegający z kablami i laptopami wszystko jak zawsze na konferencjach. I zaduch.
Weronika zawsze czuła się nieswojo w takich zatłoczonych miejscach kiedy trzeba siedzieć ramię w ramię z innymi i nie ma dokąd uciec.
Mhm przeciągnąłem, drapiąc się po brodzie. Grubo, kruszynko! I wiesz co, nic nowego się tu nie dowiemy, naprawdę! Przeczytałem wszystkie referaty, taki mam zawód, kochanie. Nie ma tam nic wartego uwagi.
Weronika obróciła się i zmierzyła mnie surowym spojrzeniem.
Porządnie ubrany, garnitur, krawat, wypolerowane buty. Ale i tak coś było nie tak jakby włożyć łobuziaka w odświętne ubranie, ale miny nie zmienić. Zadziora, dowcipniś, błazen Tak, to był Michał. Włosy mu sterczały jak jeż, do tego miał dwa wiry na czubku głowy, a włosy miękkie jak u dziecka.
Michał podał mi dużą dłoń, nie dając mi nawet dojść do słowa. A może wyskoczymy coś zjeść? Kruszynko, jesteś taka drobna, chuda trzeba Cię nakarmić! Zróbmy tak chodźmy stąd!
Światła już przygasły, na scenę weszli dyrektorzy, naczelnicy, ważne osoby, wszyscy zaczęli bić brawo a Michał, niczym się nie krępując, ciągnął swoją Kruszynkę, depcząc innym po stopach, przepraszając i wciskając wracający do rękawa krawat, który za nic nie chciał się trzymać na miejscu, jakby wysuwał język do tych wszystkich nudziarzy.
Co pan robi?! Proszę mnie puścić! szarpała się Weronika, ale nie dała rady się wyrwać i musiała drobić kroki za Michałem w stronę wyjścia.
Wybiegliśmy na hol akurat w momencie, gdy w sali rozbrzmiewała burza oklasków, a ktoś stukał w mikrofon, domagając się ciszy.
Zostaw! Muszę wrócić, mam zrobić notatki, to moje zadanie! Weronika obruszyła się, przyciskając notes do piersi. Wypadł jej długopis, chciała go podnieść, ale Michał był szybszy.
Daj spokój z tym notowaniem, kruszynko. Przyślę ci te referaty na maila. Teraz trzeba coś zjeść. Ale najpierw woda. Blada jesteś. Puls przyspieszony. No właśnie! złapał ją za nadgarstek, cmoknął z niezadowolenia. Powietrze, jedzenie i żadnych konferencji!
Rzeczywiście słabo mi się robiło, serce dudniło aż w skroniach.
Nikt się mną nigdy nie opiekował, nie troszczył jak Michał zwykle to ja troszczyłem się o innych: matkę, żonę, córkę. Tak było naturalnie, choć czasem człowiek chciałby, żeby ktoś go otulił, żeby znów poczuć się lekka, beztroska, jak w komedii romantycznej ale nie było na to czasu.
A Michał dał Weronice tę możliwość.
Nie wiem, jak znalazłem się w tej uroczej restauracji naprzeciwko już kelner niósł nam świeżo wyciskany sok, intensywnie pomarańczowy, jakby w szklance zamknięto słońce.
No, pij. Wody też sobie nalej. I co zamawiamy? Michał zerkał w menu.
Musiałem mu się podobać. Byłam nawet ładna, szczupła, zgrabna Pewnie mogłabym mieć powodzenie, gdyby nie ta wieczna maska zmęczenia na twarzy i beznadziei. Po czterdziestce, rodzina, zero miłości, nuda nie ma z czego rozkwitać.
A jednak Michałowi nawet taka, zmęczona życiem Kruszynka, przypadła do gustu.
Nic mi nie trzeba Odpocznę chwilę i wracam na konferencję! Już mi lepiej! wybąkała Weronika.
Jasne! Michał kiwnął głową. Ale najpierw sandacz z warzywami, sałatka i No, kruszynko, co będziesz pić?
Oderwał się od menu, taki świeży, pełen energii, lekko rozmierzwione włosy, pachnący papierosami i wodą kolońską, silny, spojrzał jej prosto w oczy.
Weronika poczerwieniała, zmarszczyła brwi.
Zwariowała! Przecież to zupełnie obcy facet wyciągnął ją do restauracji, karmi, mówi do niej kruszynko, nawet poprawił jej kosmyk włosów na czole, bezczelny. A ona zmiękła, jakby straciła władzę nad sobą.
Tam, gdzie Michał ją dotykał, w ciele pulsował ogień.
Pili białe wino, Michał opowiadał, jak w młodości jeździł na budowy do Niemiec, potem pojechał na Pomorze, kręcił się przy różnych inwestycjach, a potem
A potem, kruszynko, z moim kumplem Przemkiem otworzyliśmy działalność. Nic wielkiego, ale budowaliśmy domy pod Warszawą, ekipy zgraliśmy, no i jakoś poszło. Wszyscy chcą żyć wygodnie, mieć swój kąt, a my wiedzieliśmy, jak to spełnić. Jedz, jedz! poganiał Weronikę. Za ciebie, kruszynko! Bo jak cię zobaczyłem, to od razu chciałem cię nakarmić! Może zamówimy coś jeszcze?
Pokręciła głową. Rozpuściła się. Od wina, dobrej kuchni, od tego, że pierwszy raz od lat, ktoś postanowił ją nakarmić, bo jest dziewczynką, zmęczoną i chudą.
W domu tak nie było. Weronika wychowywała się tylko z mamą. Ta wiecznie w pracy, rano już jej nie było, śniadanie jadła sama, wieczorem mama wracała późno, to Weronika czekała, podgrzewała kolację, zmywała naczynia, gdy matka brała prysznic. Obie kładły się spać po północy.
Na sylwestra mama wracała zwykle tuż przed północą. Pracowała w sklepie, więc ostatnie godziny dawały niezły utarg.
Krystyna wykończona, blada wracała, Weronika szykowała jej sukienkę, pomagała upiąć włosy i obie szły do gości.
Goście byli zawsze sąsiedzi, przyjaciółki, dalecy krewni, wszyscy już pijani, weseli, a Weronika pilnowała, żeby matka nie zasnęła po pierwszym kieliszku.
Krystyna piła tylko wódkę, szampana uważała za fanaberię; wódeczka, swojska, to co innego!
Organizm jednak był zmęczony po pierwszym kieliszku mama zasypiała za stołem. Weronika dźgała ją łokciem, ta budziła się, sekundę ogarniała sytuację, potem żądała kolejnego kieliszka, wznosiła toast, śmiała się, ale zawsze smutno i bez radości. Więc jakie tam bycie kruszynką? Nie ten przypadek!
Wyszła za mąż wcześnie. Marek był starszy o dekadę, wykształcony, stateczny, ale oschły, małomówny, potraktował Weronikę jak trybik w swoich planach dobra żona, gospodyni, nic ponad to.
Ale Weronika na początku nawet tego nie zauważała. Romantyzm, pasja, emocje były na początku ciało chciało, potem ostygło. Najważniejsze, że miała swoją rodzinę, dom, nie musiała już oglądać wiecznie zmęczonej matki i obskurnego mieszkania. Teraz mieszkanie Marka, własna kuchnia, łazienka, balkon, dwie sypialnie, domowa biblioteczka i mąż. Każdy zazdrościł! Osobno od teściów, błogosławieństwo!
Od zawsze była po prostu Weroniką albo Weroniką Janowną. Marek, mama, koleżanki wszyscy mówili Weronika.
A tu nagle Kruszynka. I wino, i przekąski I komuś zależało, czego ona chce, o czym myśli.
Marek nigdy się tym nie interesował. Oczywiście, domowe obowiązki, zakupy, nawet urlopy planowali wspólnie ale najczęściej informował ją o swojej decyzji, a jej uwagi nikły w szumie otwartego do połowy okna. Marek kochał świeże powietrze, nie pozwalał zamykać okien, nawet gdy ktoś marzł.
A Michał od razu poprosił, by posadzić ich w przytulnym kąciku, bez przeciągów.
Troskliwy
Zadawał pytania, Weronika odpowiadała zawstydzona. Tak, ma męża. Tak, ma córkę. Jak ma na imię? Danuta. Danusia studiuje na filologii angielskiej, Weronika znalazła jej świetną korepetytorkę, więc córka lada moment wyjedzie na stypendium.
Danuty z Markiem nie planowali, nie marzyli, nie prosili Boga. Oni ją zrobili. Marek był już w wiekowym momencie czas zostać ojcem, jak mawiała jego matka. Ale Weronika była młoda, pójdzie jak z płatka. A jednak ciąża nie przychodziła. Pracowali nad tym.
W końcu się udało. Marek przez dziewięć miesięcy trzymał dystans, nie dotykał brzucha, nie gaworzył z dzieckiem w brzuchu, jak to pokazują w reklamach szczęśliwych rodzin. Dla niego to było dziwne, wręcz obrzydliwe.
Urodzi się, to wychowam. Werona, kiedy wizyta u lekarza? ucinał temat, jeśli tylko próbowała coś zasugerować. Odwiozę cię do przychodni samochodem!
Woził ją, odbierał potem z oddziału, jak trzeba z balonami i Dziękuję za córkę!. Pilnował, czy Danusia przybiera na wadze, czy Weronika ma dość pokarmu, kupował najlepsze jedzenie, noce wstawał do Danusi, zanosił na szczepienia. Gdy przyszła położna, Marek sam sprawdził, czy dobrze umyła ręce, lupą przyglądał się fartuchowi, podgrzewał stetoskop oddechem, by Danusię nie przestraszyć dotknięciem zimnego metalu.
Zmęczona jesteś? troskliwie pytała mnie koleżanka Alicja. No tak, dziecko to nie zabawka, tylko roboty masa! Marek chociaż pomaga?
Weronika wzruszała ramionami. Niby pomaga, a jednak
Bycie ofiarą przynosiło jej nawet jakąś perwersyjną satysfakcję. Ciągle zmęczona, zabiegana, była godna współczucia, a Marek, no cóż, często słyszał od innych: nie szanujesz żony.
A ten Michał się troszczył, dokarmiał delikatesami, Weronika speszona kiwała głową.
No co ty, kruszynko! marszczył brwi Michał. Jedz, bo inaczej cię nie puszczę, rozumiesz?
Zawsze smutny wzrok, Weronika jadła.
Odprowadził ją wtedy aż do metra, dalej już nie pozwoliłem mu towarzyszyć, tłumacząc się sprawami.
Wieczorem na mailu pojawiły się notatki ze wszystkich referatów.
Dla Kruszynki od Michała! pisał w tytule.
Weronika błyskawicznie zamknęła laptopa, ale Danusia chyba coś zauważyła.
Głupie przezwiska wymyślają! oburzyła się Weronika. Oficjalne dokumenty, a oni takie bzdury wypisują!
Danusia już jej nie słuchała, włączyła słuchawki
Werka, Danusia! Jestem w domu! Chodźcie na kolację! usłyszałem głos Marka z przedpokoju.
Zmęczony upałem w metrze i tłokiem w autobusie, zdjął z siebie koszulę, został w spodniach, potem wskoczył w spodenki z palmami, otworzył balkon i oddychał.
Pachniał potem, kwaskowato, jakby jeszcze wczorajszym
Nie będę się tak stale mył! Daj spokój, powiedziałem! Od tego twojego mycia mam całą skórę w krostach. Jutro pójdę pod prysznic! zbywał jej delikatne uwagi. Dość. Jedzmy.
Jedli w ciszy, każdy myśląc o czym innym. Weronika o Michale, o jego świeżości, czystości, galanterii
Zadzwonił do niej następnego dnia do pracy.
Hej, kruszynko! Jak się masz? Tęskniłem. Jadłaś może już? usłyszała Michałowy głos i zrobiło się jej wstyd, aż się obejrzała, czy ktoś z biura nie słyszy. Miała wrażenie, że z głośnika wszystko widać.
Nie Jeszcze nie miałam jak. Dużo roboty, powiedziała cicho. Kruszynka. Słaba, delikatna Dreszcz przeszedł po plecach.
Zostaw to wszystko, zejdź na dół. Siedzę u was w kawiarence, miejsce średnie, ale czas coś zjeść. No, czekam!
Bąknęła coś bez sensu, wybłagała chwilę wolnego, wsiadła do windy i przez moment nie wiedziała, które piętro wybrać. Policzki paliły ją ogniem. Na pewno wszyscy już wiedzą, że Weronika Janowna idzie na randkę z kochankiem.
Tak, tak go w myślach nazwała kochankiem. To było odważne, ekscytujące.
Dziś Michał był w t-shircie i jeansach, trochę rozczochrany i pełen energii.
Pili kawę, Weronika opowiadała historie z dzieciństwa, Michał słuchał.
Kruszynko, jesteś śliczna, wiesz o tym? nagle, bez powodu, przerwał. Chodź, kupimy ci coś. Sukienkę. Mam znajomą w tych wszystkich butikach, dobierze ci najlepiej! Chcę zobaczyć cię w sukience.
I zobaczył. Tego samego wieczoru zawiózł Weronikę do Domu Mody Klif, usiadł na pufie, a ekspedientki krzątały się wokół speszonej Kruszynki.
Boże, jak on na nią patrzył: głodnym, zachłannym wzrokiem! Marek nigdy tak nie patrzył.
Pierwszy raz ktoś tak na mnie spojrzał, rozumiesz? szeptała później Weronika Alicji, swojej najbliższej przyjaciółce. Czułam się kobietą. To straszne, ale mi się podobało.
A Marek? dopytywała Alicja, już po westchnieniach, szczegółach.
Nic nie wie. I nie musi. Sama jeszcze nie wiem, co myśleć! Nie wygadaj się, słyszysz? Sukienkę schowaj u siebie, w tej torbie. Jak ja się z tego wytłumaczę? Przecież kosztowała majątek! Boże, co teraz będzie?
Alicja tylko wzruszyła ramionami. Co ma być, to będzie.
Wiesz, Werka Oszukujesz siebie. Marek to prosty człowiek, ale przypomnij sobie, jak jeździł w zimie do Babic po mleko od krowy. I pracuje. Stara się. Inny by leżał na kanapie i piwo pił, a twój się stara. Potrzebna ci była nowa lodówka kupił. Potrzeba remontu zrobił. Nad morze was co roku zabiera. On otwarty, prosty człowiek. A Michał kto? Skąd pieniądze?
Nie wiem i nieważne! Marek to udręka, nie zniosę dłużej! Zazdrościsz mi! wybuchła Weronika.
Może i zazdrościła, ale nie Michała, tylko Marka…
Weronika później wracała do domu, robiła proste kolacje, sama nie jadła, myślami gdzieś daleko, machinalnie mieszała zimną herbatę.
Mamo, no ile razy mam prosić o kromkę chleba? narzekała Danusia, wstawała, grzebała w chlebaku. Skończył się chleb! z irytacją odnotowywała.
Weronika przytakiwała, marszczyła brwi i wychodziła do pokoju. Marzyć.
Marek i Danusia patrzyli na nią zaskoczeni.
Weronika mogła marzyć godzinami, z mokrymi dłońmi ze wzruszenia.
Michał był czuły, umiał się całować, śmiał się z jej nieporadności, troszczył się, wiecznie nazywał ją Kruszynką, przynosił prezenty, które chowała u Alicji, raz po raz rzucał jej PLN-y na kartę, czasem w środku nocy wysyłał wiadomości. Weronika wybiegała do łazienki, czytała je ukradkiem, potem kasowała, zamykała telefon, obmywała twarz chłodną wodą, kładła się.
Marek przekręcał się na drugi bok, obejmował ją ciężkim ramieniem, bełkotał coś przez sen. Weronika milczała i leżała nieruchomo. Szkoda, że jest w jej życiu ten Marek Szkoda, że tyle lat nie wiedziała, jak to jest być Kruszynką pożądaną, piękną. Tyle lat zmarnowanych
Ale teraz był Michał i to było jej szczęście.
Spotykali się w mieszkaniu Michała dużym, jasnym, z oknami do ziemi, bez firanek, z widokiem na centrum Warszawy, zalane światłami. Szumiało mi w głowie od szampana i Michałowej wody kolońskiej. Pościel prawdziwy jedwab
Świat rozpadał się na setki iskier, jak fajerwerki w sylwestrową noc, opadał diamentowym deszczem.
W domu już nie czułem się dobrze. Wydawało mi się, że wszyscy się domyślają Danusia zerka podejrzliwie, Marek patrzy surowo.
Weronika wymyślała powody, wydłużała pobyt poza domem. Gdy wszyscy już spali, mogła godzinami siedzieć sama w kuchni, pić gorzką kawę, marzyć
Werka! Gdzie się podziewasz? Kupowałam dziś kapustę, trzeba poszatkować, umawialiśmy się dobiegł głos Marka z głośnika telefonu. Spojrzała nerwowo na Michała, który pływał w basenie. Chłód przeszył jej ciało basen był odkryty.
W Inflanckiej nigdy wcześniej nie pływała, dziś Michał przywiózł ją tu, kazał się przebrać, potem pływali, patrząc jak nad wodą unosi się para w styczniowe popołudnie. Ludzi mało, cisza. Gdy wdrapało się na wieżę widać było światełka na lodowisku w Parku Skaryszewskim. Ale Weronika patrzyła tylko na Michała. W końcu ją ktoś odnalazł. W końcu miłość. O Boże
Kapusta? wydusiła, opatuliła się ręcznikiem. Zostaw, dzisiaj mnie nie będzie. My Poszłyśmy z Alicją na basen. Mówili, że muszę trenować plecy. Mamy karnet. Kapustę zrobimy jutro. Przepraszam, Alicja już woła. Pa!
Szybko zakończyła rozmowę, przełknęła ślinę. Trzeba ostrzec Alicję, jakby Marek ją dopytywał!
Poczekała, aż Alicja odbierze, zaczęła szeptać o basenie pospiesznie, a potem zamilkła.
Werka, wpadłam do was z kminkiem. Przecież kapustę zawsze z kminkiem robicie. Kupiłam na targu, pomyślałam, że przyniosę. Marek już wstawił czajnik, spokojnie powiedziała Alicja. Przyniosłam wam kminek powtórzyła jak do kogoś bardzo powolnego.
Weronika przygryzła wargę, szukając wzrokiem Michała. Ten już był na wieży, prężył mięśnie, szykując się do skoku. Młode dziewczyny piszczały z zachwytu.
No i co, kruszynki? Raz, dwa, trzy! krzyknął Michał, wskoczył do wody wręcz podręcznikowo, wynurzył się, pomachał Weronice. Werka, chodź do nas! Wieczór dopiero się zaczyna!
Dziewczyny spojrzały na Wercie. I nagle znowu poczuła się mało atrakcyjna, zwyczajna trochę zwiotczały brzuch i ciężkie uda. Pływała nieudolnie, machając ramionami jak żaba. I znów ta twarz pełna cierpienia.
A nowe kruszynki Michała już grały w wodne polo, figlarnie próbowały dosięgnąć go pod wodą.
On się śmiał. I nawet nie był specjalnie zawiedziony, gdy nagle Weroniki zniknęła. Wiedział dom, rodzina, kapusta Niech idzie!
W przedpokoju było ciemno, w kuchni paliło się światło.
Marek bez słowa postawił przed żoną patelnię z jajecznicą.
Głodna po basenie? Jedz. Pokroić ci trochę kiełbasy? nalał jej wielki kubek herbaty.
Weronika pokręciła głową. Bała się na niego patrzeć, wbiła wzrok w talerz, machinalnie rozdzielała jajecznicę widelcem.
Czy wie? Co teraz? Dlaczego jest taki spokojny?
Werka po długiej ciszy odezwał się Marek. Alicja przyniosła jakieś rzeczy. Próbowała tu rządzić, ale ją przegoniłem. To twoja kuchnia, a ona się wtrąca. Rzeczy O, te torby wskazał pod stołem. Powiedziała, że twoje. Ale czy na pewno?
Weronika podniosła róg obrusu, spojrzała na torby, wzruszyła ramionami.
Też tak myślę, bzdura! ucieszył się Marek. Nalej mi jeszcze herbaty. Wyschło mi w gardle. A nie, lepiej daj koniaka. Mam ochotę na koniaka.
Weronika zerwała się, pobiegła do szafki i nagle zastygła.
Kruszynko, usłyszała głos męża, gwałtownie odwróciła się, zaglądając mu w oczy. Mówię: kruszynki na stole, zetrzyj. Danusia jak je, wszędzie chleba nakruszy. Trzeba zetrzeć, spokojnie dokończył, rzucił jej ciężkie spojrzenie i odwrócił głowę
Koniaka pili razem. W ciszy, nie patrząc na siebie.
W końcu Marek wstał i wyszedł.
Alicja! On naprawdę odszedł! Ubrał się, klucze zostawił na szafce. Alicja! Weronika płakała w słuchawkę, patrzyła na siebie w lustrze, widziała zaczerwienione, spuchnięte oczy, zniekształconą twarz. Kruszynka Jeszcze trzy godziny temu kąpała się w basenie z Michałem. Włosy dalej pachniały chlorem, plecy bolały. Alicja! Jak mógł?! Czy prawdziwy facet tak postępuje? On nas z Danusią zostawił!
Weronika wściekła się, uderzyła pięścią w stół.
Właśnie jak prawdziwy facet, Werka. Inny by cię pobił. Marek po prostu odszedł, zauważ, ze swojego mieszkania. I śmiesz jeszcze coś o nim mówić? Alicja pokręciła głową. Przez lata nie mogłam zgadnąć, czemu u was tak, czemu nie umiecie żyć. Pieniędzy nie brakuje, Danusia świetna, Marek nie pije, wszystko potrafi naprawić. Małomówny? A wolisz byłby gadułą i sprowadzał kumpli do picia? Zastanów się. Ty sama nigdy go nie pochwaliłaś, nie powiedziałaś dobrego słowa. Chłop, jak dziecko pochwalisz, zrobi wszystko. Nie, Werka, tu cię nie poprę. Dobranoc.
Weronika odłożyła telefon, przygarbiona zaniosła się cichym płaczem.
Danusia zdała sesję, wyjechała na działkę z przyjaciółmi. Z matką nie rozmawiała, zostawiła kartkę, by jej nie szukać.
Michał pojawił się po tygodniu, czekał na Weronikę pod blokiem, ukryty w szaliku.
Cześć, kruszynko! syknął, chowając czerwony od mrozu nos w kołnierzu kurtki. Tęskniłaś?
Weronika dzwoniła do niego kilka razy, chciała się wypłakać, ale nie odbierał. Teraz sam przyszedł
Michał odezwała się pustym głosem. Po co tu jesteś?
Rozejrzała się za jego autem.
Do ciebie, kochanie. Czas uregulować długi, kruszynko! objął ją mocno Michał.
Jakie długi? Co ty?
Weronika wystraszyła się, próbowała się wyrwać, ale mężczyzna ścisnął ją mocno.
Karmiłem cię? Karmiłem. Dogadzałem? Pewnie! wyszeptał jej do ucha. A teraz ja potrzebuję pomocy, kotku. Daj pieniądze. Masz mieszkanie po mamie, dostaniesz za nie dwa miliony złotych, razem z tym, w którym teraz mieszkasz. Sprzedajmy, pogadamy.
Kruszynka krzyknęła, wyrywała się, ale nie dała rady, nogi się jej uginały. Szła w stronę klatki schodowej, modląc się, by ktoś ją zobaczył na próżno, podwórko było puste.
No otwieraj, kruszynko, zamarzam popchnął Weronikę Michał.
Weronika rozpłakała się, opadła na śnieg, a wtedy Michał nagle puścił ją, zacharczał, upadł na bok.
Nad nim stał Marek, bez czapki, z rozwichrzonymi włosami i wściekłym spojrzeniem, trzymał zaciśnięte pięści.
Wynoś się stąd, rozumiesz?! Bo połamie ci kości! wrzasnął, rzucił się na leżącego Michała, ale Weronika go powstrzymała.
Michał, łapiąc orientację, kto to, zarechotał, że Marek już z rogami, ale zaraz dostał w twarz.
Znikaj stąd! Nie chcę cię tu więcej widzieć! krzyknął Marek, podniósł czapkę, wytrzepał ją i odwrócił się do żony. Chodź do domu. Zimno
O czym rozmawiali całą noc, przez co przechodzili, wiedziała tylko patrząca przez okno księżyc i szumiący wiatr. Na stole czekały dwie nietknięte herbaty, wskazówki zegara cykały. Potem świat pogrążył się w ciemności, w której byli tylko oni mąż i żona, zdecydowani, by żyć dalej
Nikt nigdy już nie nazwał Weroniki Kruszynką. A gdyby nazwał, tylko drgnęłaby i odwróciła się.
Michał już się nie pojawił. Nie wyszło mu z Weroniką, jej mąż był zbyt uparty.
Słysząc kiedyś rozmowę Weroniki w autobusie o odziedziczonym mieszkaniu po matce, o tym, że nie wie, co z nim zrobić, jak bardzo jest zmęczona i samotna, Michał pomyślał, że może pomóc, rozwiązać sprawę lokalową, a przy okazji samotność Weroniki. Gdyby poprowadził sprawę sprytniej, byłaby gotowa rzucić mu majątek do stóp w końcu ją oswoił, nakarmił, ogrzał. Ale się pośpieszył. Okoliczności przycisnęły, Przemek upominał się o zwrot długu z taką siłą, że aż żebra paliły Musiał pójść na ostro i zażądać działań. Nie wypaliło. Trudno! Jeszcze sporo kruszyniek na świecie smutnych, zaniedbanych, zawsze nieszczęśliwych. Michał je znajdzie i uszczęśliwi. A potem upomni się o swoje.
Na razie musiał wyprowadzić się z tamtego mieszkania z jedwabną pościelą i widokiem na centrum Warszawy. Nieważne. Michał jeszcze sobie poradzi, byle Przemek nie miał innych planówZ czasem Weronika zaczęła częściej chodzić na długie, samotne spacery. Miasto szumiało wokół niej jak dawniej, ale coś w niej się zmieniło. Po raz pierwszy od lat poczuła, że jej życie nie jest tylko czekaniem na czyjąś uwagę, na czyjeś decyzje, na cudze gesty czułości. Zrozumiała, że być może już nigdy nie będzie kruszynką dla nikogo ale może to wcale nie jest nieszczęście.
Niekiedy Marek podnosił na nią wzrok znad gazety, a ona jeśli miał dobry dzień potrafiła się uśmiechnąć. Zawahać się, zanim powie coś zgryźliwego. Zaparzyć dla nich dwojga mocną herbatę i spojrzeć przez okno razem, w ciszy. To nie była miłość jak z filmów, nie była nawet czułość raczej porozumienie, kruche ale własne, wypracowane latami.
W cichych wieczorach Weronika porządkowała stare zdjęcia i listy, przeglądała kwity po mamie, wspominała dzieciństwo zbyt dorosłe. Myślała o Michale: o początku, który był taki kuszący, i końcu brutalnym jak zimowy wiatr. Do głowy wracały słowa Alicji: Chłop, jak dziecko pochwalisz, zrobi wszystko.
Pewnej nocy, kiedy w kuchni rozsiały się drobne okruchy po kolacji, Weronika zdjęła ścierkę i przez chwilę trzymała ją w dłoniach. Cicho gwizdnęła znajomą melodię, którą matka nuciła w dzieciństwie, i zauważyła, że okruchy kruszynki chleba, kaszy, życia to nie tylko bałagan do uprzątnięcia, ale ślady codzienności, znaki, że naprawdę się jest. Może właśnie po to jest dom nie po to, by był idealny, ale by życie, nawet to byle jakie, mogło się gdzieś spokojnie rozpadać na bezpieczne, małe kawałki.
Ostrożnie zmiotła okruchy do dłoni.
Nastawiła wodę na herbatę dla siebie i Marka.
I przez chwilę, bardzo krótką, była po prostu Weroniką nie żoną, nie matką, nie kruszynką, tylko sobą. I to w zupełności wystarczyło.
