Leszek Bednarski dorastał bez ojca. Właściwie ojciec był, ale gdy Leszek miał cztery lata, zginął. Pracował w Straży Pożarnej, a życie oddał podczas akcji ratunkowej po trzęsieniu ziemi w jednym z krajów azjatyckich. Razem z nim zginął pies sądowy, niemiecki owczarek o imieniu Borys, którego pan Bednarski wychowywał od szczeniaka.
Matka Leszka, Jadwiga, po śmierci męża nie wyszła ponownie za mąż i sama wychowywała syna. Gdy Leszek skończył czternaście lat, zapisał się do młodzieżowego kółka kynologicznego przy miejskim klubie hodowców psów. Jadwiga zaakceptowała decyzję syna, choć w środku martwiła się, że Leszek ruszy śladami ojca i wybierze niebezpieczny zawód. Mając szesnaście lat, chłopak przyniósł do domu szczeniaka owczarka niemieckiego i długo nie mógł dobrać mu imienia.
Pewnego dnia wrócił ze szkoły i usłyszał, jak mama mówi do szczeniaka:
Ojej, co za ziółko z ciebie, znowu coś nabroiłeś, urwisie!
Chłopak się uśmiechnął. Gdy był dzieckiem i przychodził z podwórka umorusany albo wspinał się tam, gdzie nie powinien, mama wzdychała i mówiła dokładnie to samo. Leszek wszedł do pokoju, śmiejąc się powiedział:
No i już mamy imię. Będzie się nazywał Ziółko.
Przez dwa lata Ziółko wyrósł na pięknego, silnego i posłusznego psa służbowego. Leszek był dumny zarówno z siebie, jak i z umiejętności psa.
Nadszedł czas, by iść do wojska. Leszek złożył w Wojskowej Komendzie Uzupełnień prośbę o to, by służyć razem z psem. W tajemnicy przed matką przygotowywał Ziółko do tej służby i miał nadzieję pozytywnie przejść selekcję w wojsku. Oboje trafili do szkoleniowego ośrodka, gdzie przez trzy miesiące Leszek i Ziółko udowadniali, że nadają się do służby.
Po ukończeniu kursu skierowano ich na granicę z Białorusią. Na placówce przyjęto ich serdecznie i szybko utarło się mówić o nich Ziółko i Bednarski. Gdy wychodzili na patrol, żołnierze powtarzali: Idą Ziółko i Bednarski!.
Służba toczyła się swoim rytmem, aż pewnej nocy podczas patrolu doszło do tragedii. Spotkanie z przemytnikami zakończyło się strzelaniną jeden z żołnierzy został ranny, drugi zabity, a Leszek zaginął. Ranny został również Ziółko.
Po wszczęciu alarmu cała placówka przeszukiwała teren, ale chłopaka nie znaleziono. Przez miesiąc dowództwa obu krajów prowadziły poszukiwania, jednak bezskutecznie.
Do Jadwigi przyszedł oficer z WKU, przynosząc ze sobą Ziółko. Pies wyzdrowiał, choć zaczął utykać na przednią łapę. Słuchając opowieści oficera, kobieta płakała cicho, głaszcząc psa po głowie, a on tulił się do jej nóg, kładąc łeb na kolanach. Oficer mówił o nadziei i dalszych poszukiwaniach, ale Jadwiga go nie słuchała. Spojrzała psu w oczy i powiedziała:
Oj, ziółko moje ukochane.
Od tamtej pory parkowi spacerowicze codziennie rano i wieczorem widywali niezwykłą parę kobietę w średnim wieku i kuśtykającego owczarka niemieckiego. Sposób, w jaki się razem przemieszczali, emanujący spokojem, honorem i dostojeństwem, zwracał uwagę przechodniów. Ludzie instynktownie czuli, że ich łączy coś więcej niż więź między człowiekiem a psem.
Kobieta mówiła do Ziółka spokojnym, czułym głosem i dzieliła się z nim swoimi myślami, a pies uważnie jej słuchał, nigdy nie szczekał bez potrzeby.
Ziółko, dziś upieczemy pierogi z grzybami i kapustą. Ciasto już wyrasta. Jutro niedziela, pójdziemy nad Wisłę, popływasz sobie.
Minął rok. Do Jadwigi przyszli ponownie oficerowie przynieśli trochę jedzenia, karmę dla psa. Powiedzieli, że jeśli przez kolejny rok nie będzie wiadomości o synu, będzie można go oficjalnie uznać za zmarłego.
Kobieta spokojnie wysłuchała ich słów, podziękowała za pamięć i z dziwnym uśmiechem zamknęła za nimi drzwi.
Nie wierz im, Ziółko. Leszek żyje, czuję to.
Pewnego dnia zadzwonił ktoś do drzwi. To był młody, nieznany Jadwidze mężczyzna. Ziółko, zamiast warczeć, zaczął wesoło machać ogonem.
Dzień dobry pani Jadwigo. Nazywam się Nikodem Pawłowski, służyłem razem z pani synem Witaj, Ziółko, poznałeś mnie, urwisie uśmiechnął się szeroko, patrząc na psa.
Długo rozmawiali tego wieczoru. Nikodem opowiadał o wojsku, Jadwiga częstowała ciastkami, pokazywała dziecięce zdjęcia Leszka, wspominali wesołe historie. W pewnej chwili Nikodem zamilkł i skierował wzrok w bok.
Pani Jadwigo, nie uzna mnie pani za wariata? szepnął prawie.
Zaniepokoiła się:
Co się stało, Nikodemie?
Leszek prosił, żebym powiedział pani, że wróci do domu.
Matka zasłoniła twarz dłońmi, łzy popłynęły jej po policzkach. Ziółko natychmiast podszedł do Nikodema, trącił go nosem w kolano i zaszczekał.
Proszę się nie denerwować. Nie, nie widziałem Leszka, nie wiem, gdzie jest, ale… Dwa tygodnie temu przyśnił mi się i prosił, żebym pani przekazał te słowa.
Jadwiga płakała już nie kryjąc wzruszenia, a pies lizał jej rękę. Nikodem siedział cicho, nie chcąc przeszkadzać. Wiedział, że sen to żadna gwarancja cudu, ale nie mógł nie odwiedzić matki przyjaciela i nie spełnić jego prośby.
Minął kolejny długi rok. W parku znów spacerowali ci sami kobieta i pies, rozmawiając ze sobą, nie zwracali uwagi na innych.
Nadeszła złota polska jesień. Słońce przebijało się przez rzadniejącą koronę drzew, smagając twarze ludzi świetlistymi promieniami. Przeszli całą alejkę i zawrócili. Na drugim końcu alejki powoli zbliżała się wysoka postać mężczyzny, spowita w słoneczny półmrok, idąca, jakby trochę kulejąc.
Ziółko natężył się, zatrzymał i, cicho popiskując, ruszył przed siebie. Jadwiga poluzowała smycz, a pies, poczuwszy wolność, zapomniał o swojej kontuzji i pognał do tego, na kogo tak długo czekał.
Kobieta stała bezwładnie, łzy płynęły jej po policzkach. A tam, w oddali, trwali w objęciach jej Leszek i ukochany Ziółko.
