Dziś jestem tak szczęśliwa, że aż nucę sobie pod nosem! Mam własne mieszkanie, zupełnie swoje, gdzie nie ma zrzędliwej właścicielki pokroju pani Genowefy, która wyłączała światło punkt jedenasta i stała nade mną, wyłączając gaz pod gotującym się garnkiem. Fryzjera używać nie wolno, prostownicy do włosów tym bardziej bo się spali. Wanny miałam zakaz brać tylko szybki prysznic raz na dzień, a i tak stała przy drzwiach i pukała, żebym wodę ściszyła.
Przez rok mieszkałam pod jej kuratelą, czułam się jakby była moją mentorką i to raczej surową. W momencie, gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, uprosiłam rodziców, żeby pozwolili mi zamieszkać w akademiku.
Akademik jednak to była dopiero szkoła życia! Karaluchy i pluskwy to pikuś, gorzej jak mi ktoś patelnię z ziemniakami podprowadził, gdy tylko się odwróciłam. Największy hardcore to były sąsiadki sprowadzające chłopaków jednego po drugim. Wytrzymałam rok potem tata przyjechał, zobaczył burdel i nie było gadania koniec życia w akademiku.
Jeszcze pięć lat mieszkałam na stancji u pani Zosi. Starsza kobieta, swoje dziwactwa miała, ale była naprawdę dobra. Tam odkładałam każdą złotówkę na wkład własny do mieszkania. Marzyłam o swoim kącie choćby malutkim.
Podczas gdy inne dziewczyny umawiały się na randki i wydawały pensje na sukienki i torebki, ja pracowałam i ciułałam pieniądze. Nawet pani Zosia mówiła Dziecko, odpuść. Odpocznij trochę, ale ja uparcie szłam do celu.
Pewnego dnia przyjechali rodzice i tata lekko zestresowany powiedział, że postanowili mi pomóc, razem z mamą i babcią Ireną. Babcia Irena była daleką krewną taty, nigdy nie wyszła za mąż, większość życia przepracowała jako nauczycielka, aż do 85. roku życia. Charakterna była, z wszystkimi krewnymi się pokłóciła tylko z moim tatą czasem rozmawiała, a mamę, też nauczycielkę, zwyczajnie lubiła.
Gdy babcia Irena poprosiła tatę, żeby pomógł jej załatwić miejsce w domu opieki (niech nie męczy się później sumienie), rodzice nie dyskutowali zabrali ją do nas i urządzili w moim dawnym pokoju.
Dziewczyno, przecież i tak Twoja córka mieszka już w innym mieście, w tej Warszawie a tu nie będę sama. Babcia była twarda, ale bardzo mądra. Pokochała dom moich rodziców, zadomowiła się, przytuliła kota Filemona, nawet papużką Tolkiem się zachwyciła, kiedy ją odwiedzali. Ta wspólnota była dla wszystkich wybawieniem.
Przeżyła z nami piękne kilka lat czuła się kochana, zaopiekowana, aż w końcu odeszła spokojnie, cały majątek zapisując tacie. Mnie wręczyła jeszcze cenne naszyjnik po swojej babci, który nawet w trudnych czasach nie poszedł w lombard.
Z wdzięcznością i czułością przyjęłam ten naszyjnik często go oglądam, myśląc o niej. Tata zaproponował, byśmy sprzedali mieszkanie po babci i za te pieniądze kupili mi własne w Krakowie, gdzie postanowiłam zostać.
Tak to stałam się posiadaczką dwupokojowego mieszkania! Poprzednia właścicielka, pani Maria, zapewniała, że zostawia w tym miejscu pozytywną energię. Z entuzjazmem zabrałam się za remont rodzice często bywali wtedy u mnie, pomagali mi na każdym kroku.
Wymyślałam coraz to nowe projekty, tata cierpliwie je realizował. W końcu mieszkanie błyszczało nowością, a mama postanowiła wszystko odnowić także w domu obiecałam jej, że opracuję projekt wystroju.
Tak się zadomowiłam i nawet pokochałam ten mi początkowo obcy Kraków. W pracy poznałam Kasię od razu się zaprzyjaźniłyśmy. Często do mnie wpadała przy kawie wspominałam, jak jako dziecko z moją sąsiadką, Basią, właziłam na dach naszego siedmiopiętrowca i tam się opalałam.
Ale jazda! śmiała się Kasia. Ej, to czemu nie powtórzyć tego teraz?
Roześmiałyśmy się, ale zaraz wzięłyśmy się do rzeczy.
Lista najważniejsza: żeby nas tam nie zamknęli! Raz z Basią utknęłyśmy do wieczora, bo pan Kazimierz, nasz głuchawy dozorca, zamknął wejście. Krzyczałyśmy, krzyczałyśmy, aż tata poczuł chyba nosem i przyszedł wcześniej z pracy nas ratować!
Miałas potem kłopoty? dopytywała Kasia.
Nieee, tata mnie rozpieszczał. Mama była surowa, więc on mnie zawsze bronił. Do dziś nie wie o wszystkich moich numerach…
To szczęściara z ciebie. Ja zawsze dostawałam burę. Ale słuchaj, może spytajmy dozorcę, żeby nam dał klucz i sobie spokojnie poopalamy się na dachu?
Spróbujmy!
Na początku pan Kazik się opierał, mówił, że nie wolno, że bezpieczeństwo i w ogóle. Ale przekonałyśmy go, że jesteśmy dorosłe, nie będziemy się wygłupiać.
No dobrze, ale nic głupiego!
Na dachu spędziłyśmy większą część niedzieli. Parę razy jeszcze pożyczałyśmy od niego klucze. Pewnego dnia usłyszałyśmy lekki skrzyp drzwi. Wystraszyłyśmy się, ale to tylko starsza, zadbana pani przycupnęła przy rurze wentylacyjnej i spokojnie jadła kanapkę.
Przepraszamy, a pani to kto? zagadnęłyśmy.
Ja? Jestem Maria Kowalska odpowiedziała. Lecz kiedy przyjrzałam się pani Marii, rozpoznałam ją.
Czy pani była właścicielką mojego mieszkania? spytałam.
Tak! To pani jest tą sympatyczną dziewczyną, która je ode mnie kupiła zawstydziła się i z oczu popłynęły jej łzy.
Opowiedziała nam, jak życie ją potoczyło: sama wychowywała syna, bo mąż zostawił ją dla innej. Wszystko dla syna studia, magisterka, praca był ambitny, szedł z sukcesami w karierze, ale z dziewczynami mu nie szło.
W końcu pojawiła się w jego życiu Ula, dziewczyna do rany przyłóż, zaradna, gospodarna, która świetnie zajmowała się synem. Maria odetchnęła może czas w końcu mieć trochę życia dla siebie.
Kupił większe mieszkanie, przeprowadził się z rodziną, Maria z nimi. Najpierw było sielankowo aż urodziły się wnuki: Franuś, potem Kuba, na koniec Małgosia.
Po narodzinach Małgosi Ula zaproponowała, by Maria sprzedała mieszkanie przecież i tak z nami mieszka, pomaga nam, więc mieszkanie po prostu przestało jej być potrzebne.
I tak zaczęło się jej małe piekło: Ula wróciła do pracy, Maria została z trójką małych urwisów. Pewnego razu dopadło ją wysokie ciśnienie lekarz zalecił odpoczynek, ale jak tu odpoczywać, mając taką gromadkę w domu?
Ula uznała, że babcia jest od gotowania, karmienia, zmieniania ubrań, bajek na dobranoc i utrzymywania porządku. Żadnej samodzielnej opieki na to nie pozwalała. Zostało jej wolne tylko po tym, jak wszystko ogarnęła.
No mamo, ruch to zdrowie! powtarzał syn, gdy Maria mówiła, że jest już za stara na taki maraton.
Gdy latem wyjechali nad morze, zostawiając ją z wnukami, myślała, że nie przetrzyma. Oczywiście kochała wnuki, ale była zmęczona. Udało się jej wymyślić wymówkę: uciekała do koleżanki na działkę, a w rzeczywistości chodziła na spacery, do muzeum, na wystawy.
A gdzie pani wtedy spała? zapytałyśmy.
Uśmiechnęła się: Latem na ławce nad Wisłą, nie spałam wcale.
Tego dnia zastałyśmy ją na dachu, bo przypomniała sobie, że jej syn jako chłopiec lubił się tu bawić. Przez chwilę rozważała, by spędzić tu noc.
Boże, co za pomysł! zareagowałyśmy z Kasią.
Namówiłyśmy ją, by przyszła do mnie. Była zachwycona mieszkaniem!
Jaka szkoda, że dałam się wtedy namówić synowi i synowej… Wy tak pięknie wszystko urządziliście! Mam nadzieję, że dobrze się tu mieszka.
A co się stało z pieniędzmi ze sprzedaży? odważyła się zapytać Kasia.
Oczywiście oddałam dzieciom. Syn powiedział, że połowę odłoży mi na procenty, a połowę weźmie dla siebie…
Ale przecież za te pieniądze spokojnie mogłaby pani kupić jednopokojowe mieszkanie tutaj! stwierdziła Kasia.
O, a potem pomożemy w remoncie! podekscytowałam się.
Ale… niepewna była pani Maria.
Proszę się nie bać zachęciła ją Kasia.
Już miesiąc później Maria przeprowadziła się do swojego nowego mieszkania w tym samym bloku. Co tam powiedziała Kasia synowi w pracy, nikt się nie dowiedział chyba miał wyrzuty sumienia. Ula nawet przestała rozmawiać z teściową, ale wnuki ustaliły, że będą odwiedzać babcię na przemian.
Maria odżyła, dzieciaki są szczęśliwe w przedszkolu, a my spotykamy się z nią czasem w muzeum czy na wystawie. A Kasia już się śmieje:
Ja jak się zestarzeję, zostaję na swoim i żadnych nagabywań! Nie dam się wygonić na dach czy ławkę pod chmurką…
O, zdecydowanie potwierdzam.
Dzień dobry, moi drodzy!
Cieszę się, że jesteście ze mną.
Ściskam Was mocno!
