Kryształowy kotek
Trzy siostry pod oknem…
Mamo, to brzmi zupełnie jak o was, prawda?
Weronika westchnęła.
Prawie. Ty zamierzasz dziś w końcu spać? Muszę jeszcze popracować, a ty jutro zaśniesz na przyjęciu.
Oj, dobra, śpię! Pola wtuliła się w kołdrę, po czym znów wystawiła ciekawski nosek. A będą baloniki? A Milenka przyjedzie? A…
Weronika chwyciła córkę, opatuliła ją szczelnie i obsypała buziakami, nie zwracając uwagi na protesty.
Spać, mała! Jutro wszystko się wyjaśni.
Podała w wyciągnięte dłonie Poli jej ukochanego misia i opuściła pokój, zostawiając włączoną lampkę nocną. Pola nadal bała się ciemności, więc Weronika pilnowała, by światło paliło się w całym domu.
Zeszła na dół, zamknęła drzwi kuchni i odpaliła laptop. Zadań miała w bród, ale przez chwilę siedziała w ciszy, zbierając myśli. Jutro będzie wyjątkowy dzień. I nie tylko dlatego, że jej córeczka obchodzi urodziny i trzeba wszystko ogarnąć. To Werce sprawiało radość, uwielbiała święta, zwłaszcza te, które dotyczyły Poli… Ale jutro przyjadą też krewni, a z tym już trudno się było cieszyć. Zdecydowanie pokręciła głową i sięgnęła po czajnik. Dość! Problemy trzeba rozwiązywać po kolei. Teraz najważniejszy był roczny raport, który nie poczeka. Weronika ustawiła przy laptopie kubek herbaty, sięgnęła do torby po papiery. Czasem dobrze, że dała się przekonać babci i została księgową. Gdyby wybrała oceanografię, jak zamierzała kiedyś, jej życie potoczyłoby się zupełnie inaczej. Byłoby więcej romantyzmu, ale mniej stabilności. Przymknęła na sekundę oczy, wyobraziwszy sobie morze, i uśmiechnęła się lekko. Jeszcze tylko trochę wytrzymać, a zaraz z Polą polecą na urlop. Jeśli tylko nic nie stanie na przeszkodzie. Oddech powoli wracał do normy wzięła się do pracy.
Weronika przyszła na świat w rodzinie Lidii i Włodzimierza Kruków. Wyczekiwane dziecko, witane z radością przez wszystkich. Babcie śpiewały z zachwytu, rodzice nie mogli nacieszyć się swoją różowiutką królewną.
Drugi zaraz, żeby mieli się z kim bawić! nalegały babcie. Lidia posłuchała.
Średnia siostra, Nadzieja, przyszła na świat niewiele później. Najlepsze przyjaciółki w dzieciństwie, kochały się i ciągle rywalizowały. Początkowo nie miało to znaczenia, bo wzajemnie się wspierały i cieszyły z sukcesów drugiej. Lidia pilnowała, by się nie kłóciły, powtarzając jak mantrę, że nie ma na świecie nikogo bliższego. Namówiła nawet dyrektora szkoły i dziewczynki trafiły do jednej klasy. Siedząc przy wspólnej ławce pierwszego września, dotykały się nowymi bucikami, dyskretnie szepcząc: “Jestem tu, obok ciebie, nie bój się.” Najbardziej denerwowała się Weronika zawsze zbyt odpowiedzialna. Z kolei Nadzieja potrafiła porzucić zadanie domowe z języka polskiego dla liczenia ptaków za oknem. Weronika brała się za lekcje i nie odchodziła, dopóki wszystko nie było zrobione.
Werka! Gdzie twoja zeszyt? Ty już masz odrobioną matmę? Daj szybko, przepiszę i lecimy na dwór!
Sama rozwiązuj! Weronika odbierała zeszyt. A jak nas pani Walentyna znowu rozsadzi na sprawdzianie i co wtedy napiszesz? Pomóc ci z tematem?
Nadzieja prychała i dąsała się, ale długo nie potrafiła. Po pół godzinie znów ciągnęła siostrę na lodowisko albo do parku karmić kaczki.
W szóstej klasie na świat przyszła najmłodsza Luba. Lidia nie planowała trzeciego dziecka. Dwójka zupełnie jej wystarczała. Informacja, że znów będzie mamą, nie spodobała jej się.
Od nowa wszystko! Włodku, nie jestem już młodziutka, będzie ciężko.
Lidziu, masz dwie pomocnice i mnie! Damy radę. Może chłopiec? Wyobrażasz sobie niespodziankę?
Niespodzianki nie było, pojawiła się Luba. Głośna, wymagająca, tak odmienna od starszych sióstr, że Lidia początkowo nie wiedziała, jak się odnaleźć. Szybko jednak zrozumiała to najmłodsza została gwiazdą domu.
Różnicę między wczesnym macierzyństwem a tym, co przyszło z Lubą, Lidia poczuła od razu. Ze starszymi dziewczynkami bywało trudno, marzyła choć o minucie spokoju. Teraz z radością zanurzyła się w obowiązki, usuwając w cień wszystko, co przeszkadzało. Bezrefleksyjnie zaczęła wypychać ze swojego świata starsze dzieci. Zlecała im zadania, przestała interesować się ich sprawami, nie zauważając momentu, gdy pomiędzy siostrami przebiegł “czarny kot”.
A “kotem” był Sergiusz. Mieszkał w tej samej kamienicy, ale dziewczynom długo w ogóle nie zaprzątał głowy, aż do czasu szesnastych urodzin Weroniki. Wpadała do domu po treningu, gdy zagadnął ją pod bramą.
Weronika, chodź, mam sprawę! krępował się pod jej uważnym wzrokiem, nie mogąc wydusić, co leży mu na sercu.
Przypatrywała mu się przez chwilę i łagodnie się uśmiechnęła.
Nie mam czasu. Mama czeka. O szóstej pod klatką.
Sergiusz się rozpromienił i pokiwał głową.
Podobasz mi się!
Zorientowałam się jej śmiech zabrzmiał srebrzyście wśród lip, a Weronika odpłynęła.
Komu opowiedzieć o tej pierwszej niepewnej fascynacji, stawaniu się “czyjąś”? O pierwszej randce, gdzie nie wiadomo, gdzie schować ręce, i pierwszy pocałunek, tak przerażający, a cudownie słodki… Oczywiście, opowiedziała Nadziejce, choć nie od razu. Ta wypytywała, póki w końcu Weronika nie wyznała wszystkiego o Sergiuszu.
Nadzieja potem sama nie rozumiała, co w nią wstąpiło. Dlaczego nagle zapragnęła uwagi chłopaka, który przecież nic dla niej nie znaczył? Nagle stało się najważniejsze, by to ona była w centrum zainteresowania.
Weronika długo niczego nie podejrzewała, a gdy zauważyła Nadzieję całującą się z Sergiuszem, bez słowa minęła ich. Weszła do domu, zamknęła się w pokoju, ignorując płacz Luby dobiegający zza drzwi.
Wera! Co ty wyprawiasz? Wpuść Lubę natychmiast! Lidia warknęła i zapukała ostro.
Zawsze była grzeczna. Otworzyła matce, a Lidia widząc twarz Weroniki, nagle zrozumiała, czym jest zerkać w przepaść. Łagodnie odepchnęła Lubę, tym razem zamknęła drzwi za nią sama.
Co się stało, córeczko?
Mamo, boli. Weronika przytuliła ramiona. Dlaczego? Po co to Nadziei?
Zrozumiawszy wszystko, Lidia objęła córkę.
Kochanie Jak mam ci pomóc?
Patrząc przez okno suchymi oczami, Weronika milczała. Jak ubrać ten ból w słowa? To nie do opowiedzenia.
Pomóż mi się spakować, mamo. Chcę zamieszkać u babci. Nie dam rady tu zostać.
Nadzieja wpadła do mieszkania, rozemocjonowana od zimna, wpadając wprost na Weronikę z walizką.
O! A dokąd się wybierasz?
Weronika minęła ją bez słowa i wyszła. To był jej ostatni powrót do rodzinnego domu. Lidia, ocierając łzy, spoliczkowała Nadzieję.
Jak mogłaś?!
Nadzieja patrzyła za matką, która odprowadziła Lubę do siebie, trzasnęła drzwiami tak, że żyrandol z kryształów aż zadźwięczał.
W rodzinie Kruk nikt nie potrafił długo się gniewać. Po tygodniu-dwóch Lidia zaczęła rozmawiać z Nadzieją. Weronice potrzebne były dwa lata, zanim przyjęła z powrotem siostrę do swojego życia. Może nigdy by do tego nie doszło, ale zachorowała Lidia. Siostry, choć poranione, znów się zjednoczyły, by wspólnie stawić czoła chorobie matki.
Przepraszam szepnęła Nadzieja, patrząc na drżące dłonie, których nie potrafiła na chwilę zacisnąć w pięść.
Siedziały razem w szpitalnym parku, czekając na koniec operacji.
Kto przeszłość wspomina Weronika spojrzała na siostrę.
Nadzieja zrozumiała, że Weronika może i przebaczy, ale nie zapomni.
Nieśmiało ujęła jej dłoń. Weronika nie cofnęła ręki, ale i nie odpowiedziała uściskiem. Siedziały tak bez słowa, dopóki nie wyszedł ojciec z wieścią, że wszystko poszło dobrze teraz wystarczy czekać.
Weronika zaczęła przyjeżdżać częściej, pomagać przy Lubie. Wtedy zobaczyła, jak kapryśna i niemożliwa do okiełznania robi się najmłodsza. Dla Luby nie istniały autorytety robiła co chciała, nie uznając władzy ani rodziców, ani sióstr.
Lidia wyzdrowiała i życie znów rozdzieliło siostry. Weronika wyjechała do Poznania, opiekować się babcią ze strony ojca. Po roku Otylia zmarła, zostawiając wnuczce duże, jasne mieszkanie.
Mieszkaj tu, dziecko! Układaj życie, ale pamiętaj: decyzje podejmuj sama. Nawet najbliżsi mogą być obcy, gdy chodzi o ich interes.
Weronika uśmiechnęła się gorzko. Ona wiedziała to dobrze ale babci nigdy nie zwierzyła się ze szczegółów prywatnych spraw.
Parę lat później wyszła za mąż, nikogo nie zapraszając. To nie był ślub z pompą po prostu podpisali dokumenty z Andrzejem, zjedli kolację w restauracji. Andrzej nie miał już rodziny, a Werka nie chciała przywozić swoich.
Ich życie było spokojne i dobre, jedynym smutkiem był brak dzieci. I ona, i Andrzej marzyli o potomku, lecz lekarze rozkładali ręce. Oboje zdrowi i nic.
Będziemy czekać, aż się pojawi! przekonywała Weronika.
Mijały lata. Zaczynali myśleć o adopcji, ale życie napisało własny scenariusz.
Przez ten czas kontakt z rodziną ograniczała do sporadycznych listów i świątecznych życzeń. Kilka razy odwiedzili Lidię i Włodka, ale Andrzej nie znalazł uznania w oczach teściów Weronika ucięła próby wpływania na swoje wybory.
Wybrałam go. Musisz to zaakceptować, mamo.
Weroniko, to twoje życie. I choć masz wykształcenie, możliwości, urodę, a wybrałaś takiego człowieka… ech, jak mogłoby ci się inaczej powodzić…
Nawet nie próbowała tłumaczyć, że Andrzej to najlepsze, co ją spotkało. Było im dobrze i spokojnie. Choć była już główną księgową w spółce, a on prowadził autobus, nigdy nie rozmawiali o podziale ról. Po prostu byli razem szczęśliwi. Gdy chorowała, opiekował się nią bez słowa, pomagał w domu, nie stroił fochów o gotowanie czy naczynia.
Masz farta z Andrzejem! westchnęła Nadzieja, próbując dogonić starszego syna z małą córcią na rękach. Mnie by się taki facet przydał. Z wszystkim sama, a mój tylko wypomina, co nie zrobione.
Weronika puszczała te żale mimo uszu, wiedząc, że to teatr. Nadzieja była ze siebie zadowolona. Czego niestety nie da się powiedzieć o Lubie.
Luba wyrosła na śliczną dziewczynę. Nawet za piękną. Starsze siostry też były ładne, ale przy niej wydawały się szare.
Lubka nasza królowa! Lidia z dumą patrzyła na córkę, która leniwie rozwalona spoglądała, jak starsze siostry szykują stół na jubileusz rodziców. Miała dość rodzinnych spędów po dziesięciu minutach wysłuchiwania komplementów wymykała się, nie interesowało ją, że rodzice co raz się obrażali.
Po szkole Luba oznajmiła, że wystarczy nauki.
Zostanę modelką! rzuciła rodzicom i zabrała się do rzeczy.
Nie przewidziała, że trzeba będzie pracować tyle samo, a może i więcej, niż w jakimkolwiek zawodzie. Ten tryb szybko ją znudził i jak tylko poznała pierwszego lepszego biznesmena, bez dłuższego zastanawiania się wprowadziła się do mieszkania wynajętego przez ukochanego. Wiedziała, że ma żonę i dzieci, ale nie miała z tym problemu. Zbywała wszelkie próby rozmów matki krótkim: “Nie wtrącajcie się i tak rzadko przychodzę.” Chciała wiele, otrzymała niewiele. Chcąc przywiązać do siebie mężczyznę, zaszła w ciążę, nie przewidując, że to może być koniec bajki. I tak się stało.
Robiła awantury, próbowała wyprowadzić żonę kochanka z równowagi, ale ta spojrzała tylko z pogardą i odsunęła Lubę na bok.
Dziecinko, takich jak ty miał już tuzin, a ja jestem jego żoną. Nigdy mnie nie zostawi.
Skąd masz taką pewność? Luba fukała, mierząc kobietę wzrokiem. Była tak inna… Z czego płynęła jej siła?
Ty naprawdę myślisz, że jesteś pierwsza, która przyszła robić mi wyrzuty? Ha!
Ale będę miała dziecko!
No i co z tego. Dzieci z małżeństwa są moje, a twoje… rodź, jak uważasz, ale liczyć nie masz na co.
Ta rozmowa to był koniec. Luba szała po mieszkaniu i czekała gdy wreszcie facet się pojawił, usłyszała wyrok.
Radź sobie sama. Zapewnię ci mieszkanie i alimenty. Nie będziemy się już widywać, dziecko jest twoim wyłącznym obowiązkiem. Pojawisz się u mnie nie licz na nic. Wszystko powiedziałem.
Stanęła osłupiała, patrząc na zatrzaskujące się drzwi. Jak to, ona zawsze dostawała, co chciała. Teraz… już nie.
W ferworze awantur przegapiła moment, Pola pojawiła się na świecie. Od pierwszego dnia to Lidia zajęła się wnuczką. Luba wpadała w skrajności: raz szaleńczo niańczyła, nie odstępując córki na krok i nikogo poza Lidką nie dopuszczając, raz znikała na dni całe. Z czasem nie wracała długo rodzice już nie wiedzieli, co począć i gdzie jej szukać. Wreszcie tragedia rozdarła ich życie na przed i po: Luba zginęła w wypadku samochodowym, na szalonej nocnej imprezie.
Lidia poddała się żałobie, przestała zajmować się wnuczką, zamknęła się w swoim rozpaczy. Włodzimierz nie nadążał próbował prosić o pomoc Nadzieję, ale ta odmówiła.
Tato, mam swoje dzieci, nie dam rady!
Podrapał się w głowę i wezwał Weronikę.
Ona nie zawahała się ani sekundy. Zgłosiła urlop w pracy, przez miesiąc uporządkowała sprawy, i zabrała ledwo roczną siostrzenicę do siebie. W tajemnicy przed światem, tylko najbliżsi wiedzieli, że Pola nie jest jej córką. Andrzej sprzedał mieszkanie i przyspieszył remont nowego domu.
Andrzejku, jesteś wspaniały! Wszystko jak chciałam! krążyła zachwycona, czując, że zaczną zupełnie nowe życie.
Mała Pola wniosła do nich to, za czym tęsknili: ruchliwa, wesoła, jak dzwonek dziewczynka, cały ich świat rozświetliła szczęściem. Dziewięć lat minęło błyskawicznie.
Cały ten czas Weronika rzadko widywała się z rodziną. Na sporadycznych spotkaniach czuła się jak pod mikroskopem. Matka nigdy nie wybaczyła jej zabrania wnuczki.
Zobaczymy jeszcze, jak sobie poradzisz! Wywiozłaś ją… mogłabyś częściej myśleć o matce i mieszkać bliżej!
Weronika żałowała Lidii, rozumiała jednak, że gdyby to ona czy Nadzieja zginęły, matka nie przeżyłaby tego tak jak po Lubie.
Lidia topniała patrząc na Polę, tak podobną do jej córki.
Jaka piękna dziewczynka rośnie! ocierała łzy, spoglądała ostro na Weronikę. Nie tłamsz jej, pozwól być szczęśliwą!
Weronika dotykała dłoni męża, powstrzymując go przed wybuchiem.
Daj spokój…
Dlaczego? Nie lepiej postawić sprawę jasno? pytał cicho Andrzej.
Nie wiem, Andrzej. Szkoda mi mamy. Ta cała złość stąd, nie z dobrego…
Ale dlaczego masz ją znosić?
Może dlatego, że kto inny? Lepsza ja niż nikt.
A jeśli powie to kiedyś Poli?
Nie zrobi dziecku Luby krzywdy.
I miała rację. Wylała całą gorycz na Weronikę, lecz przy wnuczce milczała. Wiedziała, ile szczęścia ma Pola, i chociaż bolało ją, że dziewczynka myśli o Weronice jak o matce, pogodziła się z tym, nie chcąc ranić wnuczki.
Weronika zamknęła laptop, przeciągnęła się. Już po północy! Wypiła zimną herbatę i spojrzała przez okno. Szkoda, że nie ma Andrzeja, wyjechał w delegację, jak na złość, ale jutro wraca. Choć na obiad nie zdąży, to choćby na wieczór. Ciekawe, co przywiezie Poli? Niespodzianka… Nawet żonie nie powiedział, tylko mruknął:
Zobaczycie! Spodoba się wam!
Rozczuliła się nad swoim szczęściem i poszła spać.
Mamusiu, wszystkiego najlepszego dla mnie! Pola wskoczyła na łóżko, całując zaspana Weronikę. I wszystkiego najlepszego dla ciebie bo masz mnie!
Dziękuję! Weronika objęła ją mocno, patrząc z miłością w oczy córki. Sto lat, skarbie! Dużo zdrowia i radości!
Pola wtuliła się, sapiąc w szyję mamy.
Jestem już duża?
I to jak! Całe dziesięć lat! Ale wiesz co?
Co?
Dla mnie wciąż troszkę mała! Weronika spojrzała podejrzliwie, a Pola roześmiała się w głos.
Niech tak będzie! Wszystkich małych się kocha!
A kto tu ciebie nie kocha, co?
Rozpoczęły łaskotki i śmiechy. W końcu Weronika sięgnęła do szafki nocnej.
Mam dla ciebie coś specjalnego…
Wyjęła małe pudełko i podała córce.
Tylko ostrożnie.
Pola ostrożnie uchyliła wieczko.
Mamusiu Pola podniosła wzrok na Weronikę z uśmiechem. To tamten?
Tak, ten!
W dłoniach Poli lśniła miniaturowa statuetka kryształowy kotek. Wiedziała, że to dziadek Włodzimierz wręczył kiedyś Weronice.
“Dla najstarszej córeczki”… Tak ci wtedy dziadek powiedział?
Właśnie tak.
Dziękuję! Marzyłam, żeby był mój! Pola pogładziła uszka kotka. Ale jestem jedynaczką…
Weronika uśmiechnęła się, a Pola zaczęła lustrować jej twarz.
Naprawdę? wyszeptała z niedowierzaniem. Weronika skinęła, więc Pola podskoczyła, ściskając kotka, i wykrzyczała na cały głos: Hurra! Będę starszą siostrą! Kto to będzie?
Jeszcze nie wiem, kochanie.
Weronika patrzyła na rozpromienioną córkę i poczuła łzy napływające do oczu. Ile lat czekali…
Pola nagle się zatrzymała, spojrzała i powiedziała:
To najpiękniejszy prezent, jaki mogłaś mi dać!
Weronika odsunęła kołdrę, wstała i sięgnęła po dużą paczkę.
To też dla ciebie.
Nowa sukienka zachwyciła Polę. Obkręcając się przed lustrem zapytała:
Mamo, o której wszyscy przyjadą?
Weronika zerknęła na zegarek i jęknęła.
Przespaliśmy się, córciu! Pospieszmy się!
Zdążyły. Do południa elegancka Pola witała już gości, a z salonu co chwilę dobiegały szczęśliwe, dziecięce okrzyki.
Jak tam u was? spytała Lidia, siadając zmęczona w fotelu i patrząc uważnie na córkę.
Wszystko dobrze, mamo. Pola skończyła rok celująco, w muzycznej szkole też same piątki. Oczko w głowie!
No to doceniaj, co ci los dał.
Weronika westchnęła, rozmowy z matką były coraz trudniejsze. Na szczęście przyszła Nadzieja i temat zmienił się na dzieci, rodzinę i codzienne troski. Nadzieja skarżyła się na chłopaka, chwaliła Milenkę, Vitek zdobył mistrzostwo dzielnicy w boksie.
Nagle krzyk Poli przerwał całe spotkanie. Weronika wpadła do pokoju dziecięcego. Pola stała pośrodku i szlochała, białą sukienkę miała poplamioną. Weronika chwyciła córkę za ręce.
Nadzieja! Apteczka na lodówce! Szybko! Tam jest bandaż!
Wszyscy pobiegli, tylko Milenka siedziała ponuro w kącie, spoglądając spode łba na Polę.
Poleczko, co się stało? Weronika starała się uspokoić córkę.
To nieprawda! Ona kłamie! Kłamie!
Kto kłamie? próbowała dociec Weronika, nie rozumiejąc nic.
Okazało się, że zadrapania nie są głębokie. Po opatrzeniu, przebraniu córki, Weronika zabrała Polę do sypialni, siadła z nią na kolanach i łagodnie spytała:
Powiesz mi, co się dokładnie stało?
Na razie Pola tylko zasłoniła oczy i przytuliła się mocno, a potem podniosła oczy szare jak u Weroniki…
