Ona wcale nie jest straszna! Jest śliczna! Maksymilian, powiedz im!
Sasienka przyciskała do siebie wychudzoną, poszarpaną kotkę i płakała tak głośno, że sąsiedzi, stojący wokół na podwórku, zasłaniali uszy.
Basowy, mocny głos, jak to u wszystkich w jej wielkiej rodzinie, sprawiał, że nawet jeśli nie umiała jasno się wysłowić, to przynajmniej każdy wiedział, o co chodzi. Mając pięć lat, Sasienka nie miała sobie równych w sztuce wrzasku aż szyby drżały.
Wszyscy już przywykli do Sasienki i jej licznego rodzeństwa. Nikt nie zwracał uwagi na ich wybryki, rozumiejąc doskonale, że Teresie, ich mamie, nie zawsze udaje się opanować takie stado. Pracowała w takich godzinach, że każda inna na jej miejscu dawno by już oszalała albo padła ze zmęczenia.
Ogrodzenie, to piękne, kute, oddzielające dawną willę, przemienioną lata temu w kamienicę wielorodzinną, od ulicy, było dumą wszystkich lokatorów. Teresa, razem z sąsiadami, co roku na wiosnę je malowała, mając pełne prawo, żeby na nim sobie powisieć, jeśli tylko miała ochotę.
Ale nawet z tej możliwości nie korzystała, wzdychając tylko:
Wszyscy jesteśmy jak konie robocze! Piękne, mądre, silne, tylko co z tego? Każdy musi sam ciągnąć swój wózek. Wszystko na moich barkach! Tylko ja, dziewczyny, jestem nieśmiertelnym kucykiem. Kręcę się w kółko, sama nie wiedząc, gdzie zmierzam. Po co już dawno odkryłam. Ale dokąd? Zawsze ktoś się za tobą wlecze, a ty tylko marzysz o wieczorze. Żeby wszyscy grzecznie w łóżkach, czyści, najedzeni i zadowoleni. I żeby w zlewie, gdzie powinna być sterta brudnych naczyń, było pusto Bo ktoś już wszystko pozmywał. Niby to dziwne, ale właśnie ta pustka nazywa się szczęściem
Teresa była osobą filozoficzną i bardzo atrakcyjną, choć kto by spojrzał na kobietę z szóstką dzieci i prawie bez wsparcia? O swoim życiu uczuciowym Teresa dawno zapomniała bez “amorków” i tak miała pełne ręce roboty.
Matkowanie sześciu dzieciom to nie bułka z masłem!
Nikt jednak jej tego nie wypominał, bo każdy znał historię Teresy i jej rodziny.
Sasienka, podobnie jak troje z reszty dzieci Teresy, była przysposobiona.
Nie, Teresa nie wzięła ich z domu dziecka, postanawiając “uratować” i dać lepszą przyszłość. Czy byłaby do tego zdolna? Może tak. Ale wtedy nie, i na pewno nie sama. Miała swoje plany na życie. Samotna matka z sześcioma dzieciakami takie rzeczy nawet się nie śnią.
Ale życie jest mistrzem niespodzianek. Podrzuca ludziom próby charakteru, rozsądku, serca i nigdy nie pyta o zdanie.
Masz! Myśl, decyduj, jakim jesteś człowiekiem!
No i Teresa musiała i myśleć, i decydować. Chociaż od razu było jasne, co postanowi.
Dzieci, które wychowywała, były jej “dziedzictwem”.
A dziedzictwo jak wiadomo można albo przyjąć, albo odrzucić. Teresa uznała, że odmowa to nie wchodzi w grę. Przecież jej samej nie porzucono. Więc czemu miałaby oddać tych, których los skrzywdził? Zwłaszcza że to swoje własne, najbliższe…
Do takich przemyśleń Teresa miała powody. Ważne czy nie to jej nie obchodziło. Liczyło się, że jednak były.
Teresa była dzieckiem lat dziewięćdziesiątych.
Jej mama była królową piękności i powodem niekończącej się zazdrości dziewcząt z małego mazowieckiego miasteczka. Skończyła ledwie osiemnaście, a już miała ślub z mężczyzną “powiązanym z interesami” (aż strach było pytać, z jakimi). Suknia była bajkowa, a mąż… no cóż, im mniej pytań, tym lepiej.
Tereska rodziców nie pamiętała.
Z babcią odwiedzała grób na miejscowym cmentarzu. Stoi tam piękny pomnik ze zdjęciami, które mała Tereska głaskała po twarzy i szeptała, żeby babcia nie słyszała, jak idą sprawy o rysunku chwalonym przez nauczycielkę, o szaliku w czerwono-białe paski, który zrobiła babcia.
Co się stało z rodzicami, Teresa dowiedziała się, mając szesnaście lat.
Ojciec twój był bandytą, kochanie. Odszedł przed czasem i zabrał za sobą moją córkę. Źle o nim mówić nie wolno, ale żal do niego mam za twoją mamę. I nie wybaczę. Jak płakałam! Jak błagałam, żeby się z nim nie zadawała! Nic nie zdziałałam Kochała go… no i on ją kochał, diabeł Mówią, że ją zasłonił, jak po niego przyszli. Chciał uratować. Może rzeczywiście ją kochał? Teraz to nieważne. Ciebie tu zostawili z tej miłości. Chociaż tyle radości mi po mojej dziewczynie…
Wtedy dopiero Teresa zrozumiała, kim byli ci dziwni goście, którzy czasem zaglądali do babci. Milczeli w przedpokoju, grzali ręce przy herbacie, słuchali opowieści o sukcesach z muzyki lub szkoły, zostawiali grube koperty z pieniędzmi i wychodzili, nic nie tłumacząc.
Babcia pieniędzy nie odrzucała. Ale i nie wydawała odkładała. A gdy Teresa skończyła liceum, kupiła wnuczce duże, wygodne mieszkanie.
Masz, kochana. Twój spadek. Od mamy i taty…
W tym mieszkaniu Teresa zamieszkać nie chciała. Została z babcią.
Dlaczego, Tereska? Piękny dom, w centrum! Do liceum rzut beretem. Do pracy też blisko. Ty się upierasz…?
Nie chcę bez ciebie! Albo się przeprowadzasz ze mną, albo zostajemy tutaj!
Babcia długo nie chciała opuszczać swojego maleńkiego mieszkanka, gdzie wszystko przypominało jej o córce. Zgodziła się, kiedy zgłosiła się jej siostrzenica, Halina.
Teresa, pozwól nam tam zamieszkać. Proszę! Mam dzieci, a ty i tak tam nie mieszkasz. Stoi puste. Będę płacić czynsz lżej ci będzie. I zameldujesz nas? Dzieci muszę posłać do przedszkola, a bez zameldowania nie przyjmą.
Halina była kobietą energiczną, przedsiębiorczą. Babcia Teresy miała rację, mówiąc, że to ktoś, kto umie się wszędzie wkręcić.
Nie słuchaj jej, Tereska! Niby rodzina, a lisek z niej taki, że strach! Przepędź ją!
Babciu, dzieci przecież…
I co? Niech się nimi sama zajmie! Mam o ciebie dbać!
Teresa słuchała babci, ale nie potrafiła odsunąć od siebie małego wtedy jeszcze Maksymiliana i Lidzi. Dzieci lgnęły do niej od początku, wiedząc, że są kochane, i krzywo się patrzyły, kiedy matka zabierała je z pokoju Teresy:
No już! Przestać płakać! Teresa wam niańką nie jest!
Teresa pieściła dzieci, myśląc, czy to aby sprawiedliwe mieć duże, puste mieszkanie, kiedy inni błąkają się po wynajętych? Tym bardziej, że Halina nie przestawała powtarzać, że są rodziną, a rodzinie się nie odmawia.
To sformułowanie prześladowało Teresę od lat. Babcia zawsze powtarzała jej, że gdyby ojciec Teresy żył “po ludzku”, matka także by żyła.
To głęboko ją raniło. Chciała za wszelką cenę zasłużyć na proste:
O, to dobrze, Tereska! Porządnie, jak dawniej mówili. Mam z czego być dumna. Jesteś człowiekiem!
Lepszej pochwały nie było, i Teresa czuła, że w sprawie Haliny należy się zachować podobnie. A jednak babcia ją zaskoczyła:
Nie to, Tereska! Zupełnie nie to!
Czemu? Czy to w porządku, że Hala z dziećmi tuła się po wynajmowanych, a moje będzie stało puste?
Tak! Bo to nie Hala! I bo zapomniałaś bajki o chytrej lisicy i lodowej chatce, a ja ją pamiętam dobrze!
Babciu…
Cicho! Nie dyskutuj! Hala w twoim mieszkaniu mieszkać nie będzie! Koniec! My tam zamieszkamy.
Przecież nie chciałaś się przeprowadzać!
Teraz będę musiała. W czymś masz rację. Rodziny nie wolno zostawiać bez pomocy. Ale dawać wszystko, czego chcą, to głupota! Halina się zaradna, sama stanie na nogi. Potrzeba jej wędki, a nie rybki, rozumiesz? Dając za dużo, człowiek się nie wysili. Po co? Wszystko już jest. Wpuścisz Halę i już jej nie wyprowadzisz. A ona skorzysta. Poczeka tylko na okazję. Bo ma dzieci. Bo chce mieszkać wygodnie i to już, nie kiedyś. Rozumiesz?
Chyba tak Babciu, a dobrze jest tak o ludziach myśleć?
Może nie. Ale teraz dywagujemy, póki nic się nie stało, potem różnie bywa. A po co do tego dopuszczać? Samo przyjdzie, jeszcze się zdążysz nadenerwować. Ty się nie mieszaj. Nie warto się kłócić. Ja sama załatwię. O niech się na mnie wścieka ile chce. Ty bądź z boku. Proszę cię. Dla dzieci Hali proszę. Niech mają ciocię, która je kocha. Oj, ważne to jest! Żeby był ktoś, komu na tobie zależy.
Babciu, Hala kocha dzieci!
Jasne, że kocha! Przecież jest matką! Ale czy źle, jeśli pokocha je jeszcze ktoś? W życiu każda, nawet najmniejsza kropelka miłości to skarb. Zapamiętaj to, Tereska!
Jak się okazało, babcia miała rację.
Halina, usłyszawszy o propozycji, tylko westchnęła.
Wiedziałam, że Tereski nie puścicie na pastwę losu.
A chciałaś jej zaszkodzić?
Nie, broń Boże! Z rodziny to wy już tylko moje zostałyście!
No to trzymaj się nas, dziewczyno! Pomożemy, wesprzemy, przecież wiesz.
Wiem
Halinko, wszystko rozumiem. I dzieci, i ciebie, ale Tereska to sierota. Sierocie się nie szkodzi, bo wtedy niebo stracone. Ja inaczej nie potrafię. Tam na górze czeka na mnie córka… Co jej powiem? Jak się wytłumaczę z jej dziecka? Nie mogę inaczej! Nie patrz tak na mnie. Lepiej się pogodzić od razu i tak potem przyjdzie żal. Co za darmo, nie doceni się. Nie daję ci mojego mieszkania, tylko na jakiś czas. Żyjcie tu. Nieduże, ale dobre. Lepszego rejonu nie ma. Do szkoły blisko, przedszkole pod ręką. Czego chcieć więcej?
Dziękuję. I za szczerość, i za dach nad głową!
Nie jesteś mi obca, Halinko! Pamiętaj o tym!
Po przeprowadzce Teresa z babcią zaczęły układać sobie życie na nowym miejscu.
Ale czas nie stoi w miejscu. Pędzi nieproszony, nie pyta o plany.
Marzyła Teresa, żeby babcia wreszcie sobie spokojnie pożyła, radowała się wnuczką, ale los zdecydował inaczej.
Babcia chodziła do przychodni, w sąsiednim bloku, regularnie.
Jak do pracy! żartowała, sortując recepty od lekarza.
Zdrowie nie dopisywało. Teresa się martwiła, próbowała towarzyszyć, ale babcia machała ręką.
Co ja, kuternoga? To dwa kroki! Zajmij się swoimi sprawami! Poradzę sobie.
Jak później żałowała Teresa, że nie była bardziej uparta…
Niby zwykła historia zima. Śnieg, mróz, śliskie chodniki. Kto by pomyślał, że pod śniegiem czai się lód? Wystarczy chwila nieuwagi
Babcia Teresy przewróciła się niedaleko przychodni. Uderzyła głową, straciła przytomność. Ludzie mijali, śpiesząc się gdzieś, pewnie do swoich ważnych zajęć. Nikt nie zwracał uwagi na staruszkę przy krawężniku.
Taksówkarz, który wcześniej wysadził pasażerów koło przychodni, zadzwonił po pogotowie i do Teresy znalazł w torebce kartkę z adresem i telefonem. Ale było już za późno…
Babcia zmarła dzień później. Cały czas Teresa spędziła w korytarzu szpitala, przytulona do Haliny, która rzuciła wszystko, zostawiła dzieci sąsiadce i zaraz do niej przyjechała.
Jak ja sobie bez niej poradzę, Hala?
No coś ty! Nie szalej, nadzieja jest! Halina próbowała dodać jej otuchy, ale wiedziała, że to nieprawda.
Lekarze mijali, unikając wzroku. Hala szybko zrozumiała, że szans nie ma.
Tereska, jej by się to nie spodobało!
Co?
Twoje użalanie! Zawsze była twarda. I ciebie taką wychowała, prawda?
Tak…
No to przestań już płakać. Dla niej się trzymaj.
Postaram się.
Po pogrzebie Teresa zrozumiała, że jej życie znów się wywróciło. Musiała wziąć pełną odpowiedzialność za to, co się dalej dzieje.
Zaczął się dla niej nowy etap.
Pojawił się Olek, z którym przeżyła niemal pięć lat i rozstała się spokojnie została z dwojgiem dzieci, ale bez kamienia na sercu. Olek był prostolinijny. Gdy znalazł nową miłość, nie ukrywał tego, tylko powiedział wprost, że odchodzi, ale będzie wspierał zawsze.
Przecież zostaliśmy przyjaciółmi, Tereska, prawda? pakował rzeczy, patrząc w podłogę.
Tak, Olek… Rozumiesz się sam? Teresa czuła się jak wtedy, gdy usłyszała telefon od taksówkarza, który znalazł jej babcię. Ale nie potrafiła się złościć.
Za co? Za szczerość? Za to, że zakochał się w innej? Przecież tak bywa. Z dziećmi będzie trudniej kochają ojca…
Nie wiedząc, co powiedzieć, Teresa pomogła Olekowi spakować się.
Zajrzała do dzieci, zadzwoniła do Haliny i poprosiła:
Przyjedź…
Halina, mieszkając w babcinym mieszkaniu, pracowała jako oddziałowa i właśnie skończyła pomagać córce w pracy plastycznej. Miała już opieprzyć kuzynkę, ale usłyszała w telefonie ledwie szept i tylko rzuciła:
Będę zaraz!
Po pół godziny lulała Teresę w ramionach, kląc pod nosem i wspominając wszystkich krewnych Olka do siódmego pokolenia.
Nie rycz! Po co się zamartwiać przez niego! Hej, Tereska, prędzej czy później i tak by odszedł.
Czemu?! Co ja zrobiłam źle?!
O rany! Ty nie zrobiłaś nic złego! Tacy są samce. Przepraszam, że tak mówię, ale taka prawda. I nie chodzi o ciebie czy inną taki i z nową odejdzie, zobaczysz! Najważniejsze, że od dzieci się nie odwracał. Może nie jest ci lepiej, ale to naprawdę dużo. Popatrz na mojego też dzieci zostawił, nie przejął się. Alimenty płaci ale to grosze. W święta nawet nie zadzwoni… Sama jestem dla swoich i ojcem, i matką. To sprawiedliwe? No i mówię Lidzi poradzi, ale Maksymilian? Jemu ojciec potrzebny… A nie ma go, jakby nigdy nie istniał…
Hala, co ja mam robić?
Nie awanturować się! To jedyne, co mogę doradzić. Reszta z czasem przejdzie.
Zaraz powiesz banał, że czas leczy…
Nie powiem. Nie leczy. Wszyscy kłamią. Po prostu pojawi się coś nowego, zakryje tę ranę. Nie usunie jej, nie zagoi, tylko przykryje innymi sprawami.
Skąd u ciebie ta mądrość, Hala?
Twojej babci zasługa! Umiała wyłożyć wszystko o życiu. To jej mądrość. Ja dzisiaj mówię, a słyszę, jakby ona była obok Tak, jak ciebie teraz…
Dziękuję, babciu… Teresa sięgnęła po suchą ściereczkę. Ale czemu tak boli?
I dobrze, że boli! Hala wycierała Teresie nos i się uśmiechała. Gdyby nie bolało, martwić by się trzeba było!
Miała rację. Z czasem Teresa się uspokajała. Było po prostu za dużo do roboty, by myśleć o cierpieniu.
Olek zajmował się dziećmi, zabierał na weekendy i robił wszystko, by nie czuły się odrzucone.
A kiedy powiedział Teresie, że będzie miał kolejne dziecko, już nie przeżywała tego aż tak.
To dobrze…
Dzięki ci, Teresa!
Za co?!
Za reakcję! Jesteś wyjątkową kobietą!
Wiem! Teresa znalazła w sobie siłę, by się uśmiechnąć.
Potem przyszła kolejna nowina.
Hala! Jak to?!
Eh, Tereska, bywa Sama jesteś matką, dwójkę masz. Chcesz szczegóły? żartowała, choć w oczach miała lęk.
No, a ojciec kto?
Nieważne. Jak się dowiedział, że jestem w ciąży, zniknął. Nie zdążyłam go nastraszyć!
Czym?
Że mam bliźniaki. Tereska, co robić? Nie pytam jako pielęgniarka wiadomo, co i jak. Ale tak po ludzku to źle chyba? Gdzie ja z nimi? Mieszkania nie mam, dzieci dwójka… A jeszcze dwójka?!
Hala zakryła twarz i uciekła do łazienki, a Teresa patrzyła na dzieciaki, które właśnie wpadły na kuchnię i wyżerały cukierki z miseczki.
Hej, dzieciaki! komenderował Maksymilian. Po równo! Nie zachłannie! Ciocia Teresa, a czemu jesteś smutna? Masz cukierka! Pomaga!
Patrząc w oczy tego ogarniętego, swojskiego chłopaka, Teresa podjęła decyzję, którą wielu uznałoby za szaleństwo.
Świrujesz! Hala patrzyła na akt notarialny i potrząsała głową. Ja nie mogę…
Możesz, wszystko możesz! Teresa zerknęła na notariusza, uśmiechnęła się. Tak trzeba. Babcia by zrozumiała. Masz cudowne dzieci, niech mają dom. Teraz taki, potem zobaczymy.
Babcine mieszkanie przeszło na Halinę, a cała ta nietypowa rodzina zaczęła niecierpliwie czekać na bliźnięta.
Sasienka i Marysia przyszły równo z terminem. Malutkie, jak laleczki, od razu dały znać, że będą się liczyć.
Głos mają! I to jest dobre! Jak je nazwiecie, mamusiu?
Jedną na cześć mamy Aleksandra, drugą po cioci Maria.
To ciocia musiała być dobrym człowiekiem, skoro jej imieniem córkę chcesz nazwać?
Wspaniałym! Bez niej tych dzieci by nie było…
Z porodówki Halinę odbierali dzieci i Teresa.
No i jest nas odrobinę więcej! wyszeptała Teresa, ściągając koronkowy róg becika. Jakie śliczne!
Oby tylko były szczęśliwe… Hala przytulała dzieci i skrywała to, co nie dawało jej spokoju.
Gdyby podzieliła się z Teresą swoimi obawami, gdyby na czas zgłosiła się do lekarza, wszystko mogłoby się potoczyć inaczej.
Tylko która matka martwi się o siebie, gdy ma przy sobie niemowlę?
Źle się Halinie zrobiło tydzień po porodzie. Zawołała Maksymiliana, który szykował się do szkoły, wskazała na łóżeczka bliźniąt.
Popilnuj ich. Pogotowie już wezwałam. Dzwoń do Teresy. I nie płacz. Nie strasz Lidzi. Na razie nie mówcie…
Hali nie uratowano.
Serce, na które nigdy nie narzekała, nagle odmówiło posłuszeństwa.
Teresa znów została postawiona przed trudną decyzją. Ale czy mogła podjąć inną?
Jest pani najbliższą krewną, to prawda kiwała głową pracownica opieki społecznej. Ale to ogromna odpowiedzialność Czworo dzieciaków! A pani ma jeszcze dwoje własnych! Nie, musimy się zastanowić! To wielka sprawa.
Teresa nie sprzeczała się.
Co tu dyskutować? Trudniejszego wyboru nie było nigdy. Ale oddać Maksymiliana, Lidzię i bliźniaki do domu dziecka lub innej rodziny…? Nie, to nie do pomyślenia. Dzieci mają być razem, po prostu!
Pomógł Olek. Znalazł dobrego prawnika, pomógł w załatwieniu dokumentów. Siedział z dziećmi, gdy Teresa latała po urzędach, udowadniając, że da sobie radę.
A twoja żona się nie oburza?
Nie. Ona też jest matką. I wie jedno.
Co takiego?
Nie przyjmiesz mnie z powrotem, prawda?
Prawda.
Więc czego ma się bać? A poza tym… Teresa, jesteś pewna?
Czego?
Że sześć dzieci to dużo…
W niczym nie jestem pewna, Olek. Boję się! Szczerze jestem przerażona! Ale inaczej nie mogę, rozumiesz? To są moje dzieci. Jak je dzielić? Jak oddać komuś?
A czego się boisz?
Jak to czego? Że nie dam rady! Zostałam sama…
Nie sama. Jeżeli pozwolisz, będę pomagał. Wisi mi to. Pamiętasz? Olek wytarł łzy z policzków byłej żony. Nie płacz! Damy radę. I wiesz co, Tereska?
Co?
Lepszej kobiety nie spotkałem! Takoż człowieka! Nie ma takich jak ty. Dasz radę, jestem pewien! Kto inny może nie, ale ty na pewno!
Twoje słowa niech Bóg usłyszy, Olek!
Myślę, że słyszy i wie. Tam jest przecież twoja babcia. Jak czegoś nie zrozumieją, ona im powie!
To prawda! po raz pierwszy, odkąd zabrakło Hali, Teresa się uśmiechnęła.
Później już było trudno.
Teresa trzymała się, ale czasem w nocy pozwalała sobie na płacz, jak za dzieciństwa, okładając poduszkę pięściami i gryząc jej róg, żeby dzieci nie usłyszały.
Babciu, co robić dalej? Ty zawsze wiedziałaś! Podpowiedz… Jak mam z nimi?
I dziwna sprawa wspomnienia podsuwały Teresie to czy tamto. Była odpowiedź. Może niepełna, jakby wskazówka, a nie rozkaz, ale łzy przechodziły i Teresa zasypiała, znajdując swoją ścieżkę przez życie. Może nie zawsze właściwą, ale dzieci rosły. Nie było dla nich nikogo bliższego niż Teresa. Każde wiedziało co by się nie stało, trzeba lecieć do mamy. Ona zrozumie, pomoże, wybaczy. Nigdy nie zrani.
A dziś właśnie Sasienka tuliła do siebie znalezioną kotkę i uparcie kręciła głową na słowa sąsiadki:
Teresa cię wyrzuci z tą kotką! Zobacz, Sasienko, jaka brudna! Ma chyba grzybicę! Zostaw ją!
Nie! Sasienka spojrzała błagalnie na starszego Maksa, a potem na drzwi klatki.
Tego dnia Teresa planowała zabrać dzieci do zoo. Wcześnie wstała, przygotowała śniadanie, poderwała całe towarzystwo i zorganizowała wyjazd w godzinę. Zostało tylko znaleźć pudełko z butami dla najmłodszych.
Weź je na huśtawki, Maks! Daj mi dwie minuty! Gdzie ja rzuciłam te stare trampki?
W szafie u Lidki, ona tam porządek zrobiła! My jesteśmy na podwórku! Maks wypchnął siostry za drzwi i odwrócił się do mamy. Mamo, pomaluj też drugi oko, bo dziwnie wygląda. I nie śpiesz się! Popilnuję ich.
Teresa krążyła po mieszkaniu. Znalazła trampki, pomalowała nie tylko drugie oko, ale i usta, czego zwykle sobie nie pozwalała w weekendy. Na co dzień w pracy to co innego. Po pracy wystarczy, byle jak. Ale tej soboty, patrząc w lustro, uznała, że tak być nie może. Ma co prawda gromadę dzieci i obowiązków na głowie tyle, że i na sto lat by nie starczyło, ale czy to powód, by się zaniedbać? I tak postanowiła o siebie zadbać, by nie straszyć zwierząt w zoo, a przy okazji spędzić dzień przyjemnie.
Od pewnego czasu Teresa zrozumiała, jak to się robi.
Można biegać za dziećmi, wiecznie strofując i narzekając na każdą plamę z czekolady na T-shircie.
Albo można inaczej.
Kupić watę cukrową, dać dzieciom kolejne lody i powiedzieć:
A ja idę oglądać słonia! Kto idzie ze mną?
I przypomnieć sobie, jak to kiedyś z babcią szło się do zoo domowy kompot, kanapka na ławce przy wybiegu dla słoni. Trzymała ją mocno za rękę i marzyła, by ten dzień się nie kończył.
A teraz to ona sama warzy kompot. Kanapki w torbie dla wszystkich dzieci. I jej dzieci kiedyś zrobią to samo dla swoich. I dobrze.
Teresa spojrzała raz jeszcze w lustro, chwyciła plecak i wybiegła z mieszkania.
Sąsiadka, która wchodziła do góry, zaśmiała się cicho:
Idź, idź, Tereska! Czeka cię niespodzianka!
Sasienka rzuciła się do mamy, pokazując swoje znalezisko.
Mamo! Mamo! Zobacz! Ona przecież jest piękna?!
I co miała jej odpowiedzieć Teresa?
Nic.
Podniosła kota za kark, obejrzała dokładnie, westchnęła.
Zoo się nie odbędzie. Mamy swojego własnego tygrysa. Maks, gdzie tu najbliższa lecznica dla zwierząt? Ruszamy!
To będzie dobry dzień. Może do zoo tego dnia nie dotrą. Ale będzie się działo.
Wychudzona kotka, którą Sasienka z dumą prowadziła przed całym podwórkiem do domu, już po paru miesiącach zamieni się w piękną, zadbaną mruczącą księżniczkę, która przyniesie do domu Teresy jeszcze jedną kropelkę radości i od razu cały ocean szczęścia.
I nikogo to nie zdziwi. Ani Teresy, ani dzieci. Bo dla nich wszystko jest bardzo proste i oczywiste: tam, gdzie jest miłość, nigdy nie jest jej zbyt wiele.
