Zbigniew usmażył ziemniaki na starej patelni, otworzył słoik kiszonych ogórków. Minął rok, odkąd nie ma już Irenki. Nagle rozległo się pukanie do drzwi. To Ty przyszłaś uśmiechnął się Zbyszek, widząc w progu sąsiadkę Edytę, i zaprosił ją do kuchni. Usiedli. Pomilczeli razem, wspominając Irenkę. Zbyszek niespodziewanie wyjął z kieszeni jakiś kopertę. Edyto, tę kopertę dała mi Irenka, zanim odeszła wyjaśnił i wręczył ją Edycie. Przecież to dla ciebie, nie dla mnie zdziwiła się Edyta. Przeczytaj, a wszystko pojmiesz wyszeptał Zbyszek. Edyta ostrożnie rozerwała kopertę, przeczytała i aż westchnęła z wrażenia.
Zięć obiecał przyjechać po panią Edytę w sobotę rano. Trochę żal było opuszczać działkę, ale październik dogasał. Odcięli wodę, czas wracać.
Eee-ddy-ta! Edyto, jesteś?, zapukał do drzwi sąsiad z domku obok, pan Zbigniew.
Wchodź, Zbyszku, jeszcze pakuję. Zięć zabierze mnie pojutrze, więc trochę czasu jeszcze mam. Pewnie znowu powie, że za dużo toreb. No ale jak tu zostawić? To wszystko moje zbiory. W tym roku jabłka jak nigdy. Ususzyłam, ogórki zamarynowałam, dżemy. I dla kogo to robiłam? Dla swoich. Mnie tak naprawdę niewiele potrzeba.
Ty to wiesz, Edyto. Sam zostanę jeszcze trochę tu pięknie jesienią. Irenka kochała tę porę roku. Właściwie, dlatego przyszedłem… Pamiętasz, jak kiedyś wszyscy razem kończyliśmy sezon na działce? Twój Stefan jeszcze żył, dzieciaki były małe. Teraz każda parcela pozarastała, a niegdyś tyle pracy, drzewa młode… Chciałem cię zaprosić. Dziś mija rok po Irenie. Posiedzieć razem dobrze na wspomnienia. Mam jeszcze jedną sprawę do ciebie. Przyjdziesz?
Pewnie, Zbyszku. Słoik kiszonych ogórków przyniosę. Do pół godziny będę, bo tu wszystko rozrzucone.
Przyjaźnili się rodzinami przez lata. Razem budowali domki, sadzili drzewa, pomagali sobie. Latem zawsze razem obchodzili urodziny, bo lato to drugi oddech życia. Teraz Edyta miała wnuki przez całe lato, nie narzekała na samotność. Stefana jej nie było już siedem lat. Ale Zbigniew z Irenką, jak dawniej, byli jej podporą już tylko Zbyszek, bo Ireny zabrakło w zeszłym roku. Jeszcze pokazywała, że schudła, jak modelka wyglądała. A potem… A i to lato było dziwne. Zbyszek ciągle nie mógł znaleźć sobie miejsca, coś kopał na działce, ale kto posadzi? Tylko słychać, jak w szopie majsterkuje zły był, bo nie szło jak chciał. Edycie rzadko przywozili wnuki raz na obóz, raz nad morze. Sama nie wiedziała, dla kogo tyle wszystkiego sadzi. Podlewała, plewiła, byle być w ruchu.
Westchnęła. Przebrała się i poszła do sąsiada, tak przecież obiecała.
Zbyszek czekał. Na stole przykrytym ceratą gorące ziemniaki, pomidory, kiszone ogórki już Edyty, świeżo odkorkowane.
Siadaj, Edytko, dzieci do mnie jutro wpadną, a dziś pomyślmy o Irenie. Popatrz, znalazłem nasze stare zdjęcia. Tu Stefan sadzi wiśnię z tobą. A tutaj wszyscy wracamy z lasu z grzybami, pełne kosze. Tu ognisko, Irenka mruży oczy. Zbyszek nalał kieliszki za naszych, za Irenkę i Stefana. Chwilę posiedzieli w ciszy, chrupiąc ogórka. Nagle Zbyszek wyciągnął z kieszeni kopertę:
Edyta, teraz nie zdziw się, tylko posłuchaj. Jesienią Irenka gasła na moich oczach. Latem wyjechaliśmy z działki, ale trzymała fason. Wyciągnęliśmy stare filmy, oglądaliśmy, rozmawialiśmy o wszystkim. A potem poprosiła mnie: Zbyszku, obiecaj, że zrobisz coś dla mnie, że spełnisz moją wolę. Nie dyskutuj obiecaj. I dała mi ten list. Sama napisała. Przeczytaj powiedział i podał kopertę Edycie.
Ale… przecież to do Ciebie…
Czytaj, wszystko zrozumiesz.
Edyta otworzyła kopertę. Zdrętwiałymi dłońmi rozłożyła kartkę zapisaną pismem Irki:
Zbyszku, kochanie, wiem, muszę już odejść. Ale życie biegnie dalej. Żyj za nas oboje! Zostawiam Ci testament szczęścia. To nie znaczy, że mnie zapomnisz. Po prostu nie chcę, abyś smucił się tam, a ja stamtąd patrzyła i widziała Twój smutek. Nie bój się być szczęśliwy. Zawsze kochaliśmy życie. Nie chcę żebyś był sam. Może los sprawi, że spotkasz kogoś, nawet Edytę zawsze myślałam, że jest Ci bliska. Jest dobrym człowiekiem. Zaproponuj jej wspólne życie. Tak byłoby najlepiej. My nigdy się nie poddawaliśmy. Proszę, nie poddawaj się, Zbyszku. Twoja Irenka
Edyta raz to przeczytała, potem jeszcze raz. Spojrzała na Zbyszka.
Obiecałem, że zrobię, jak prosiła. Opowiem Ci, a decyzja będzie Twoja Zbyszek mówił niepewnie. Edyta, spróbujmy. Mamy ciepło przyjaźni, to dużo. Nie ma nas co potępiać. Radość każdego dnia to dar. Zostań moją żoną. Obiecuję, nie pożałujesz.
Edyta nie wiedziała, co powiedzieć to ją zaskoczyło. Spojrzała na Zbyszka. Ale w tych słowach była racja:
Dobrze, Zbyszku. Pomyślę. Powiem zięciowi, że nie zdążyłam się spakować i jeszcze tydzień zostanę.
Tak się umówili, a Zbigniew odprowadził Edytę pod dom.
Tej nocy Edyta nie mogła zasnąć. Decyzja to była trudna, całe życie przewinęło się przed oczami. Nad ranem przyśnił się Stefan. Stał w drzwiach i się uśmiechał: No i co Ty się zastanawiasz? We dwoje łatwiej wszystko przeżyć. Wychodź za Zbyszka i basta. Cieszę się, że nie będziesz sama.
Następnego lata Edyta i Zbigniew wyburzyli płot między działkami. Wnuków przybyło im dwa razy, mogą biegać wszędzie. Zbyszek zbudował huśtawkę, przekopał ogródek. Edyta obsadziła go czym się dało dla dużej rodziny starczy. Wnuczki pomagają na grządkach, mają swoje własne poletka. Dzieci wpadają w weekendy, ciesząc się, że rodzice nie są już samotni.
Może znajdą się tacy, co ich potępią. Ale Irenka i Stefan patrzą z góry i się uśmiechają. Przekaz szczęścia został wypełniony. A życie, nieważne co się stanie, zawsze trwa dalej.
