Dziennik, 14 listopada
Dzisiaj wydarzyło się coś, co na zawsze odmieniło moje życie. Wyszłam na podwórko po świeży koperek do zupy i nagle zamarłam w miejscu. Przy kompostowniku, wtulone jedno w drugie, cicho kwiliły dwa maleńkie kociątka. Jedno było zdrowe, puszyste, drugie… Drugie wyglądało naprawdę żałośnie. Przykucnęłam, delikatnie podniosłam drobnego kotka na ręce.
Boże, co ci się stało, biedaku?
Oczka były prawie całkiem zlepione ropą i osadzone tak blisko siebie, że wyglądały, jakby zabrakło miejsca między nimi. Łapki drżały, futerko było zmierzwione i posklejane. Obok siostra wyglądała zupełnie inaczej: pulchna, zadbana, proporcjonalna prawdziwa kocia piękność.
Bez słowa wróciłam do domu po apteczkę, wyciągnęłam krople do oczu i watką namoczoną w ciepłej wodzie zaczęłam ostrożnie czyścić pyszczek malca.
Przeżyjesz. Musisz przeżyć.
To był początek tygodni pełnych wizyt u weterynarza. A to alergia na karmę, a to problemy z koordynacją, słabe stawy Wydawało się, że lista diagnoz nie ma końca. Kociaka nazwałam Felkiem. Felek bardzo chciał żyć, choć każdy dzień był dla niego wyzwaniem.
Patrz, jaki śmieszny! śmiałam się, obserwując jak Felek próbując się myć, przewraca się na bok, bo nóżki nie bardzo go słuchają. Feluniu, jesteś moim cudem!
Siostrę Felka zabrano prawie od razu nowi właściciele zakochali się w niej od pierwszego wejrzenia. Felek został u mnie. Nigdy nie wątpiłam, że podjęłam słuszną decyzję.
Po pół roku, kiedy kociak prawie wydobrzał i rósł jak na drożdżach, pierwszy raz uważnie spojrzałam na jego pyszczek. Te nietypowe oczy, które wcześniej uważałam za wadę, nadawały mu wyraz wiecznego zdziwienia. Jakby w każdej chwili odkrywał coś niezwykłego i nie mógł wyjść z podziwu.
Felek, wiesz, że masz minę jak człowiek, który zapomniał wyłączyć żelazko? zaśmiałam się, robiąc mu kolejne zdjęcie.
Z każdym dniem galeria zdjęć Felka w moim telefonie rosła. Felek w pokracznej pozycji na kanapie. Felek z wiecznie zaskoczonym wyrazem pyska. Felek próbujący wskoczyć na parapet i znów chybiony skok koordynacji jak nie było, tak nie ma.
Wpadła do mnie koleżanka. Gdy zobaczyła Felka, o mało nie zakrztusiła się kawą.
Zoska, co to za stworzenie?!
To mój Feluś odparłam z dumą.
On on zawsze tak patrzy?
Zawsze. Jakby się właśnie dowiedział, że Wisła płynie do Bałtyku.
Oczywiście musiała zrobić mu zdjęcia.
Zaproś go na konkurs na najdłuższy ogon! W tym tygodniu robimy taki na naszym osiedlu.
Wzruszyłam ramionami. Ogon Felka rzeczywiście imponujący, ale do rekordu daleko. Ale co mi szkodzi? Przy okazji zobaczymy inne koty.
Na konkursie jury długo wpatrywało się w Felka, szeptało między sobą, czasem zerkało na mnie przez ramię. Pomyślałam, że pewnie zdziwiła ich jego nietypowa uroda.
Wie pani co podeszła do mnie dziewczyna z plakietką pański kot to wyjątkowy okaz. Powinna go pani pokazać w internecie. Nakręcić filmik, wrzucić do sieci.
Myśli pani, że to kogoś zainteresuje?
Jestem pewna.
W domu długo wahałam się z telefonem w ręku. W końcu spojrzałam na Felka, który siedział jak zwykle, lekko przechylony, szeroko otwartymi oczami jakby właśnie odkrył nowy świat.
No to co, Feluniu? Spróbujemy zostać sławni?
Pierwsze wideo obejrzało zaledwie trzysta osób. Drugie już tysiąc pięćset. A trzecie…
Trzeci filmik wywrócił wszystko do góry nogami.
Zosiu, widziałaś?! wpadł do pokoju mój mąż z tabletem. Twój Felek ma już siedemdziesiąt tysięcy obserwatorów!
Patrzyłam na ekran, nie mogąc uwierzyć. Powiadomienia migały jedno za drugim, komentarze pojawiały się lawinowo:
To najurokliwsze stworzenie, jakie widziałam!
Jego pyszczek to moje poniedziałkowe nastroje
Chcę mieć takiego kota! Gdzie go pani znalazła?
Wygląda, jakby przez życie nie dowierzał, że w ogóle istnieje w tym ciele
Szybko zrozumiałam, że jedna strona na Facebooku to za mało. Założyłam Felkowi własne konto i zaczęłam publikować nie tylko zdjęcia, ale krótkie historie z jego życia: o tym, jak ganiał za refleksami światła i wpadł w ścianę, jak spał z lekko uchylonymi oczami, bo nawet powieki nie działały mu idealnie, jak siedział na parapecie i wyglądał jak rozważający sens istnienia filozof. Obserwatorzy przybywali codziennie. Piętnaście tysięcy. Dwadzieścia. Trzydzieści Liczby rosły tak szybko, że trudno było nadążyć.
Po jakimś czasie zaczęły spływać wiadomości od dziennikarzy. Najpierw napisała Gazeta Krakowska, potem portal z Warszawy, aż w końcu duże ogólnopolskie media. Ale na tym się nie skończyło.
Zosiu, pisze do ciebie jakiś Amerykanin! zawołał mąż, wręczając mi telefon. Chce chyba zrobić wywiad.
Okazało się, że The Mirror, czyli jedno z największych amerykańskich portali, planuje artykuł o nietypowym kocie z Polski. Niedługo potem zgłosili się Niemcy, Australijczycy, gazeta z Japonii
Feluś, jesteś międzynarodową gwiazdą uśmiechnęłam się, drapiąc go za uchem. Wyobraź sobie, że o tobie rozmawiają w Tokio!
Felek spojrzał na mnie swoim wiecznie zdziwionym wzrokiem, po czym przewrócił się na grzbiet, jakby zupełnie nie pojmował, ile dzieje się wokół niego.
Po paru tygodniach dojechała do nas ekipa z Niemiec. Denerwowałam się czy Felek się wystraszy kamer, schowa? Ale on jak zwykle: siedział przechylony, wybałuszał oczy, próbował wskoczyć na kanapę i znów spadał.
Fantastisch! zachwycał się operator. On jest taki naturalny!
Kiedy skończyli nagrania, reżyser mocno uścisnął mi dłoń.
Dziękujemy za uratowanie tego kota. Dzięki pani świat jest ciut lepszy.
Odprowadziłam ich ze ściśniętym gardłem. Czy to naprawdę się dzieje? Z tym samym chorym kociakiem, którego kiedyś znalazłam przy kompostowniku?
Wieczorem siedziałam na kanapie, a Felek zwinięty leżał mi na kolanach. Za oknem padał deszcz, lampa rzucała ciepłe światło po pokoju.
Wiesz, Feluniu powiedziałam cicho, głaszcząc kotka kiedy cię znalazłam, wszyscy mówili, że nie ma sensu się starać. Że szkoda sił i pieniędzy na zwierzę, które i tak nie ma szans. A dzisiaj o tobie pisze cały świat. Ludzie patrzą na twoje zdjęcia i się uśmiechają. Piszą, że pomagasz im przetrwać trudne dni, że twój pyszczek rozbawia ich w najgorszych chwilach.
Felek zamruczał cicho i spojrzał na mnie jak zawsze jakby właśnie rozwiązał największą zagadkę świata.
Ty jesteś dowodem, że każde życie jest warte szansy. Że to, co dla jednych jest wadą, dla innych może stać się wyjątkową cechą. Że miłość naprawdę czyni cuda.
Telefon znów zawibrował tym razem wiadomość z Litwy.
Uśmiechnęłam się do siebie. Nigdy nie myślałam, że będę rozmawiać z dziennikarzami z zagranicy czy że mój kot zostanie gwiazdą, a historia chorego kociaka spod płotu dotrze do ludzi z całego świata. Najważniejsze jednak było to, że Felek żył, czuł się szczęśliwy na tyle, na ile pozwalały mu jego ograniczenia. Nie umiał się wspinać po drzewach jak inne koty, ale potrafił swoją nietuzinkową urodą rozjaśnić dzień tysiącom ludzi. I to się naprawdę liczyło.
Dziękuję ci, Feluniu wyszeptałam. Za to, że jesteś. Za to, że walczyłeś. Za to, że pokazałeś mi oraz tysiącom innych ludzi: nie ma sytuacji bez nadziei. Jest tylko brak miłości i cierpliwości.
Felek zaczął mruczeć jeszcze głośniej i zamknął oczy. Nawet we śnie na jego buzi gościł cień zdziwienia jakby sam nie do końca wierzył, jaką niesamowitą drogę przeszedł.
Gdzieś daleko ludzie otwierali stronę o niezwykłym kocie z Krakowa, oglądali jego fotografie i pojmowali prostą prawdę: piękno to rzecz względna, a dobroć absolutna. I to dobroć właśnie potrafi zamienić chore, opuszczone kociątko w prawdziwą gwiazdę, rozświetlającą świat tysięcy ludzi.
