Dzisiejszego ranka osiemnastoletnia dziewczyna urodziła córeczkę. Zaraz potem złożyła papiery…, zamówiła taksówkę i wyszła ze szpitala położniczego, nie obracając się nawet przez ramię. Ale nie miała pojęcia, jaką niespodziankę zostawia za sobą tej maleńkiej istocie
Gdy z mężem przyjechaliśmy do szpitala wieczorem – ja już trochę się skręcałam z bólu – nasze serca aż kipiały radością na myśl o narodzinach czwartego dziecka. Nasza rodzina już i tak nie należała do najmniejszych.
Trzeba wspomnieć, że nasze drugie i trzecie dziecko to bliźniaki, co było kompletnym szokiem, bo w naszych rodowych kartotekach taka sytuacja wcześniej się nie zdarzyła. Przy kolejnej ciąży żartowaliśmy: No, ciekawe, czy znowu bliźniaki a może i trojaczki?
Rodzice po usłyszeniu nowiny byli w siódmym niebie i bardzo nam pomagali przez pierwsze dni. Już podczas drugiego USG lekarz powiedział nam, że tym razem bliźniaków raczej nie przewiduje.
Ostatecznie na świecie pojawił się nasz czwarty ninja jeden egzemplarz, żadnych dublerów. Szybko więc emocje opadły i zrelaksowaliśmy się w oddzielnej sali, którą mój mąż, Wojtek, opłacił z wyprzedzeniem (no, bo jak na Polaka przystało, lubi mieć wszystko załatwione wcześniej).
Parę godzin później przyszli i podali mi dziecko do karmienia. Nagle do sali wpadł ordynator z miną, jakby zobaczył ceny na stacji benzynowej, i powiedział poważnie: Mamy drobny kłopot…
Otóż tego samego ranka osiemnastoletnia dziewczyna urodziła córeczkę, napisała podanie o zrzeczenie się praw i zniknęła ze szpitala, łapiąc taksówkę.
Po porodzie ledwo chodziła, ale jakoś tak pilnie chciała zniknąć, że została u nas tylko tyle, ile musiała. Musieliśmy ją, niestety, wypuścić.
Dziewczynka urodziła się zdrowa jak rydz i śliczna, po prostu do schrupania. Wtedy pomyślałam: Całe życie marzyłaś o bliźniakach… Może byś sobie jednak przygarnęła tę malutką?
Możemy wpisać, że to ty ją urodziłaś Ale nie chcę, żeby trafiła do domu dziecka. Jakie to życie dla takiego maleństwa? Aż się serce łamie Oczywiście, to nie do końca zgodne z prawem.
Teoretycznie można rozpocząć formalną adopcję, ale to potrwa całe wieki i wcale nie ma gwarancji, że się powiedzie. A zanim to wszystko załatwią, dziecko pewnie zahaczy o dom dziecka.
Smutno aż w gardle ściska Szczerze mówiąc, byłam mocno zaskoczona taką sytuacją. Z główną położną, panią Stanisławą Jaworską, dobrze się znałam to naprawdę porządna, serdeczna kobieta. Nawet poza szpitalem utrzymywałyśmy kontakt.
Może właśnie dlatego to ona zaproponowała mi udział w tej całej, nie tak oczywistej sprawie.
Young Młoda mama wybrała natychmiastową ewakuację ze szpitala zaraz po porodzie;
Dziecko urodziło się zdrowe i potrzebuje troski;
Oficjalne procedury adopcyjne trwają długo i nie dają gwarancji szczęśliwego finału;
Główna położna zaoferowała pomoc, kierując się współczuciem i zrozumieniem sytuacji.
Cała ta historia przypomina, że ścieżki życiowe wokół narodzin bywają wyboiste i pełne niespodzianek, a człowiek czasem gotów jest na wszystko, by pomóc drugiemu.
Podsumowując, narodziny dziecka to zawsze wydarzenie pełne nadziei, emocji i oczekiwań. Czasem jednak życie pisze swoje, niekoniecznie łatwe scenariusze i od nas zależy, czy okażemy serce innym ludziom, zwłaszcza wtedy, kiedy sytuacja tego najbardziej wymaga. Ta historia, choć przewrotna i nieoczywista, daje do myślenia o wadze zwykłej, codziennej ludzkiej dobroci.
