Diagnoza zdrada
Wy już chyba jesteście razem naprawdę na poważnie zagaiła z uporem Teresa Władysławowna i spojrzała przenikliwie na przyszłą synową. Macie już w planach ślub, Jagna?
Myślę, że na razie jeszcze nie czas odpowiedziała dziewczyna z wymuszonym uśmiechem, próbując dobrać słowa, by nie urazić przyszłej teściowej. Dopiero mieszkamy razem od miesiąca. Może warto dać sobie jeszcze chwilę, bliżej poznać się na co dzień Kto wie, może okaże się, że zaczniemy się kłócić o drobiazgi?
Teresa Władysławowna uniosła lekko brew, nie rezygnując z dociekliwości. W sumie Jagna ją nawet lubiła Zdecydowanie bardziej niż poprzednią sympatię syna, Izę, która była nie do zniesienia i bezczelna! Dobrze, że Piotr zostawił tamto dziwadło.
A jak ci się układa z Michałkiem? spytała Teresa, zmieniając temat, ale jej uważne spojrzenie nie zniknęło. Chłopiec już duży, no, ale dzieci to jednak dzieci.
Jagna na wspomnienie syna Piotra poczuła ciepło na sercu. Pamiętała swoje obawy z pierwszych dni znajomości, jak to będzie, czy chłopiec nie przyjmie jej z niechęcią, nie potraktuje jak intruza, próbującego zająć miejsce mamy
Jest cudowny odpowiedziała szczerze, a jej uśmiech zyskał naturalną czułość. Bałam się na początku, że Michał może być wobec mnie zamknięty albo nieufny. Tymczasem wszystko ułożyło się znakomicie! To naprawdę otwarty i serdeczny chłopak.
Zachowała na chwilę milczenie, przypominając sobie, jak pewnego dnia Michał wrócił ze szkoły, spróbował jej placka i od razu zadeklarował, że odkąd zamieszkała z nimi, domowa kuchnia będzie nie do przebicia.
Co więcej kontynuowała z lekkim uśmiechem cieszy się, że teraz gotuje ktoś, kto na pewno radzi sobie w kuchni lepiej niż tata. A czasem sam mnie prosi, abym nauczyła go jakiejś potrawy.
Piotr, dotąd tylko słuchający rozmowy, podniósł wzrok i kiwnął głową na znak potwierdzenia. Na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu jakby cieszył się, że jego partnerka i syn tak dobrze się dogadują.
A o braciszku już cię nie pytał? Teresie nie umknął wątek i posłała Jagni wymowne spojrzenie.
Słysząc to pytanie, Piotr skrzywił się i posłał matce zarazem ostrzegawcze, jak i zmęczone spojrzenie. Dobrze znał swoje rodzicielkę nigdy nie miała oporów przed poruszaniem nawet najdelikatniejszych tematów, i wyglądało na to, że nie zmieni się już nigdy.
No co? odpowiedziała Teresa, nawet nie mrugając. Jej głos był wesoły, lekko żartobliwy, jakby mówiła o pogodzie. Michał to tylko dzieci uwielbia, przy kuzynostwie cały czas biega! A ty masz dopiero trzydzieści pięć lat! Spokojnie zdążysz urodzić jeszcze dwójkę.
Jagna poczuła narastającą falę skrępowania. Rozmowa o takich sprawach przy ledwie znanej kobiecie była dla niej bardzo nieprzyjemna. Zacisnęła ręce pod stołem, by zachować spokój.
Boję się, że to wykluczone odpowiedziała spokojnie, starając się brzmieć neutralnie. Lekarze stanowczo odradzili mi rodzenie dzieci.
W pokoju na moment zapanowała cisza. Teresa tylko uniosła brwi, a jej wyraz twarzy stężał, jakby obliczała nową sytuację.
Kłopoty zdrowotne, tak? odparła lekko współczującym tonem, lecz było w nim coś z góry. Medycyna idzie do przodu. Co kiedyś było niemożliwe, dziś się da leczyć.
Jagna westchnęła cicho. Chciała już zakończyć temat, ale wiedziała, że nie może się wycofać milczeniem. Spojrzała na Piotra, licząc na jego wsparcie, ale wzruszył tylko ramionami.
U mnie to nie wchodzi w grę powiedziała spokojnie, patrząc w dal. Zastanawiała się, po co w ogóle musiała się tłumaczyć przed obcą kobietą z własnej sytuacji zdrowotnej. Ale przemilczeć temat też nie mogła, żeby się niczego nie domyślili To poważny problem ze wzrokiem. Diagnozę dostałam w wieku osiemnastu lat przez ten czas zdążyłam się pogodzić: dzieci mieć nie będę.
Teresa na chwilę zamarła, wyraźnie zaskoczona. Na jej twarzy zarysowało się prawdziwe zdziwienie, niemal jakby nie rozumiała, o co chodzi.
Ale co wzrok ma do dzieci? wypaliła, przechylając lekko głowę. Szczerze nie widziała związku, była przekonana, że to wymówka. Nie rozumiem
Jagna westchnęła głębiej, zbierając się w sobie. Nie chciała opowiadać szczegółów medycznych, ale nie mogła już uciec.
Istnieje dziewięćdziesiąt procent szans, że całkowicie stracę wzrok wyjaśniła spokojnie. Taki wysiłek jest dla mnie zbyt ryzykowny! Nie zaryzykuję. Jaki sens mieć dziecko, którego nigdy się nie zobaczy?
Zamilkła, dając Teresie czas na przemyślenie. Nerwowo poprawiła okulary. Chciała, by dobitnie wybrzmiało: to nie żaden kaprys czy chęć dbania o sylwetkę, ale poważne zagrożenie.
Odczuwała narastające rozczarowanie gospodyni, widziała ukryte niezadowolenie w krótkich, rzucanych kątem oka spojrzeniach. Było jasne, że taka kandydatka na synową nie spełniała wyobrażeń Teresy. W jej marzeniach pojawiała się zapewne kobieta zdrowa, silna i tuż przygotowana do macierzyństwa.
Jednak Jagna nie odczuwała ani winy, ani potrzeby tłumaczenia się. Z Piotrem dawno rozważyli wszystkie za i przeciw. Rozmowy z lekarzami, doinformowywanie się, wieczorne debaty wszystko to doprowadziło do wspólnej decyzji. Ryzyko było za duże. Mogli pomyśleć o adopcji albo matce zastępczej. W dzisiejszych czasach to żaden problem.
Kiedy wychodzili od Teresy, atmosfera nieco się rozluźniła. Teresa na pożegnanie przytuliła syna, Jagnię tylko skinęła to był raczej gest dla zachowania pozorów niż z sympatii. W przedpokoju Piotr wyłapał spojrzenie Jagny. Przeprosił ją wzrokiem.
Wyszli na świeże, chłodne powietrze. Oboje poczuli ulgę. Jagna ścisnęła Piotra za rękę, a on odpowiedział tym samym. Nikt nie poruszył tego tematu, ale wiedzieli: nieudane spotkanie z rodzicami nie ma znaczenia byli razem i będzie tak bez względu na cudze oczekiwania czy stereotypy.
***
Trzy miesiące później.
Jagna zauważyła, że czuje się inaczej niż zwykle. Na początku nie przejęła się pomyślała, że to przemęczenie w pracy albo lekka infekcja. Ale po kilku dniach stałego osłabienia zaczęła się martwić.
Miała ciągłe mdłości rano. Denerwowały ją zapachy, na które wcześniej nie zwracała uwagi. Brała tabletki przeciw wirusowi, piła dużo wody, starała się więcej spać. Brak poprawy. Coraz częściej dekoncentrowała się w pracy, a wieczorami zasypiała jeszcze przed kolacją.
Przy wieczornej rozmowie z mamą zadzwoniła zapytać, co się dzieje. Głos mamy brzmiał troskliwie, lecz zarazem jakby ostrożnie.
Jagnuś przerwała mama jesteś pewna, że nie jesteś w ciąży?
Jagna się zdziwiła. Zamrugała, po czym odpowiedziała pewnie:
Jestem pewna. Nie zapomniałam ani jednej tabletki. Mam je przepisane po gruntownych badaniach, wszystko zażywam zgodnie z zaleceniami.
A mimo wszystko, dla pewności zrób test, córeczko. Lepiej mieć pewność powiedziała mama.
Chciała się sprzeciwić, że to absurdalne, ale matczyna troska sprawiła, że zaczęła się jednak wahać.
Dobrze, pójdę do apteki. Piotr dziś na dyżurze, mam czas.
Narzuciła płaszcz i szybkim krokiem wyszła. Do apteki była minuta drogi przez plac Nowy wszystko pod ręką, bo mieszkała w samym centrum Krakowa. Szybko kupiła dwa testy ciążowe, zapłaciła kartą, nawet nie patrząc na kwotę. Schowała testy do torby i wróciła do mieszkania.
Zanim zdążyła się rozebrać, wykonała testy według instrukcji. Czkała długie trzy minuty. W dłoniach trzymała oba testy oba pokazały dwie kreski.
To niemożliwe! szepnęła z niedowierzaniem. Przecież wszystko kontrolowałam!
W tej chwili ktoś zadzwonił do drzwi. Podskoczyła pewnie Michał, który często zapomina kluczy, wracając ze szkoły.
Szybko wrzuciła testy do kosza i pogniała otworzyć. Michał stał w progu z zadyszką.
Znowu klucze? zaśmiała się, wpuszczając go do przedpokoju.
Tak odparł, zdejmując adidasy Spieszyłem się i wyleciały z głowy.
Zdążyła dostrzec, że jeden z testów wypadł na podłogę i nie trafił do śmietnika.
***
Piotrze, jadę na tydzień do mamy, źle się czuje powiedziała Jagna, unikając jego wzroku. Miała wyrzuty, że zataja prawdę przed swoim narzeczonym, ale nie potrafiła inaczej. Jej decyzja była już podjęta, nie mogła ryzykować zdrowiem.
Piotr momentalnie odłożył laptop. W jego oczach pojawiła się troska.
Może zawieźć cię na dworzec? Albo coś kupić? Chcesz, żebym pojechał z tobą?
Jagna z wdzięcznością, lecz z nutą poczucia winy, odmówiła.
Na razie nie trzeba, dzięki. Odezwę się, gdyby coś się działo.
Spakowała się szybko. Sweter, dwie koszulki, jeansy, szczoteczka, bielizna. Na autobus została jej niecała godzina. Mama obiecała odebrać ją z dworca w Bielsku.
Dzwoń, jakby co. Pamiętaj cicho dodał Piotr.
Jasne, niedługo wrócę. Nawet się nie zdążysz stęsknić.
Podróż była jak przez mgłę, wciąż coś sprawdzała w telefonie, a w głowie powtarzała: dojechać, podjąć decyzję, wrócić. Potem rozmowa z Piotrem szczerze i bez niedomówień.
Następnego dnia zarejestrowała się do prywatnej kliniki. Lekarka, kobieta dobrze po pięćdziesiątce, dokładnie przeanalizowała jej historię choroby, zrobiła badania i USG.
Tak, jest pani w ciąży potwierdziła. Około szóstego tygodnia.
Jagna milczała. Jeszcze miała cień nadziei na jakąś pomyłkę, ale wszystko było jasne.
Przecież brałam tabletki! odezwała się. Jak to się stało?
Lekarka była spokojna.
Być może lek nie zadziałał, coś zadziałało na jego skuteczność: antybiotyk, inny lek, kłopoty z wchłanianiem. To się zdarza rzadko, ale jednak.
Lekko się uśmiechnęła.
Rozumiem, że nie planuje pani tej ciąży?
Jagna przytaknęła. Dziewięć na dziesięć szans, że oślepnę całkiem. Jak pani myśli, mogę ryzykować?
Lekarka kiwnęła głową.
Zważywszy na pani dokumentację, to zrozumiałe. Wypiszę komplet skierowań do dalszych badań i zaproszę panią jutro. Omówimy wtedy plan.
Jagna zabrała wydruki, wyszła i przez chwilę stała na korytarzu z zamkniętymi oczami. Wiedziała, że przed nią ciężka droga, ale już miała plan. Jutro nowy dzień
***
Jagna! ucieszył się Piotr, dzwoniąc. Dlaczego nic nie mówiłaś?
Zamroziła się z telefonem w dłoni.
O czym? zapytała spokojnie.
Że jesteś w ciąży! w głosie Piotra było podniecenie, jakby już widział ich rodzinę.
Po czym wnioskujesz?
Znalazłem test z dwoma kreseczkami w kuchni. Już umówiłem cię do wybitnego lekarza! Chciałbym być przy wszystkim, razem.
Jagna westchnęła. Musiała go zatrzymać, nie raniąc.
Nie ciesz się tak. Najpewniej to błąd testu. Przecież wiesz, biorę regularnie tabletki i nigdy nie zaniedbałam dawki.
Po chwili Piotr zaczął się plątać w tłumaczeniach.
Słuchaj Mama przyszła do nas i zobaczyła te twoje tabletki. Stwierdziła, że za bardzo się przejmujemy i że masa kobiet z problemami gorzej sobie radzi, a rodzi zdrowe dzieci Mówiła, że jesteś młoda i powinniśmy zaryzykować. Przez chwilę może trochę uległem Po jej wizycie upuściłem twój lek i zamieniłem tabletki na witaminy. Chciałem, byśmy zostali rodzicami i wierzyłem, że wszystko się ułoży.
Jagna oniemiała.
Ty naprawdę to zrobiłeś? Zamieniłeś moje leki na witaminy, za plecami, wiedząc o moim stanie?
Piotr spuścił wzrok.
Chciałem tylko szczęścia dla naszej rodziny
Dla rodziny?! Nie spytałeś mnie, ty zaryzykowałeś moim wzrokiem! głos jej drżał.
Potrzebowała czasu, żeby się uspokoić.
Nie mogę teraz rozmawiać. Spotkajmy się pojutrze, na Plantach w południe.
Będę, na pewno! Wierzę, że wszystko się ułoży!
Do zobaczenia odpowiedziała sucho i rozłączyła się.
W środku kipiała. Piotr dobrze wiedział, dlaczego tak ważne jest regularne branie leków nie raz mu tłumaczyła. A on powierzył swoje decyzje opinii swojej matki, nie konsultując się z nią i jej lekarzem.
Postanowiła, że to koniec.
W wyznaczonym dniu Piotr był już z kwiatami na Plantach dużo przed czasem. Wierzył, że wszystko naprawi. Kiedy Jagna przyszła pod rękę z bratem, jej twarz była chłodna i nieugięta. Nawet nie spojrzała na bukiet białych róż.
Co to? zapytał zdezorientowany, gdy podsunęła mu kartkę.
To dokument od lekarza. Nie będzie dziecka. Zamieniłeś leki, ryzykowałeś moim zdrowiem za namową mamy. Nigdy ci tego nie wybaczę. Jutro przyjadę po rzeczy, nie sama z bratem, żeby nie było wątpliwości.
Odwróciła się. Kiedy Piotr próbował powstrzymać ją, brat Jagny, Andrzej, stanął mu na drodze, pokazując jednoznacznie, by się nie zbliżał.
Jesteś kłamczuchą! Lekarze twierdzą, że dzisiaj ryzyko jest minimalne! Nie chcesz dziecka, więc szukasz wymówek! rzucił Piotr.
Jagna przystanęła i spojrzała na niego zimno.
Chodziłeś do lekarzy beze mnie, rozmawiałeś o moim zdrowiu bez mojej zgody? Znasz w ogóle nazwę mojego schorzenia? Liczbę komplikacji?
Piotr zamilkł.
Chciałam być z tobą, rozważaliśmy adopcję i inne możliwości. Ale moje zdrowie to nie eksperyment. Jeśli nie rozumiesz, jak wygląda życie w ciemności, nie masz prawa za mnie decydować.
Wyprostowana, pewna siebie powiedziała:
Zdradziłeś moje zaufanie. Nie będę żyć w strachu, że znowu zrobisz coś za moimi plecami. Żegnam.
Andrzej przesunął się bliżej siostry, a Piotr milczał, z bukietem w ręku. Patrzył, jak znika w czerwcowych promieniach Jagna, a z nią całe jego wyobrażenie o wspólnym życiu.
Dopiero wtedy dotarło do niego, co stracił. Czasem wystarczy chwila lekkomyślności, by zawalić życie i już nigdy go nie poukładać. W związkach najważniejsze są szacunek, zaufanie i rozmowa bez nich nie ma szczęścia.
