Tak, rozumiem, że nie jesteście zobowiązani! Ale to przecież wasza rodzona krew! Naprawdę zostawicie chłopca zimą bez ciepłych ubrań? Szymku, czy tego cię uczyłam w dzieciństwie? naciskała teściowa.
Telefon leżał na stole. Po kilku rodzinnych awanturach Szymon zrozumiał jedno: gdy dzwoni jego matka, lepiej włączyć głośnik i rozmawiać z Jadwigą Stanisławową razem z żoną. W przeciwnym razie rozłoży ich na łopatki pojedynczo.
Jadwigo Stanisławowo, przecież nie odmawiamy pomocy sprzeciwiła się Kinga. Ale jeśli tak ci ciężko z Miłoszem, to oddaj go nam. Ania nie ma nic przeciwko, rozmawiałam z nią.
Teściowa milczała przez chwilę. Widocznie ważyła, co się bardziej opłaca: zrzucić z siebie niechciane obowiązki czy zachować kontrolę nad córką. Wygrała druga opcja.
Nawet nie wiecie, na co się porywacie! odparła Jadwiga z wyższością. Przecież nigdy nie mieliście ani dziecka, ani nawet kotka. Oboje pracujecie całymi dniami, kto się nim zajmie? Myślicie, że dzieci rosną jak chwasty? Dziecko potrzebuje opieki, uwagi, ciepła!
Rozumiem to spokojnie powiedziała Kinga. Ale jakoś byśmy sobie poradzili. Mogłabym rzucić pracę. Traktuj to jak urlop macierzyński zamiast Ani.
Aha, a na co będziecie żyć, bogacze?
Sami mówiliście, że zarabiam grosze. Jakoś byśmy się bez tych groszy obeszli.
Teściowa ucichła. Szymon zmęczony westchnął: Kinga była w ich rodzinie nowa, ale on miał już dość tego ciągłego nacisku.
No dobrze. Stawiacie mi ultimatum w końcu burknęła Jadwiga. Proszę bardzo. Jesteście młodzi, głupi, nie wiecie, w co się pakujecie. Ja chcę wam pomóc, biorę cały ciężar na siebie. Ale upierajcie się dalej. Pamiętajcie tylko: podczas gdy wy tu swoje “ja” demonstrujecie, dziecko marznie i choruje przez was.
Po tych słowach teściowa rzuciła słuchawką. Kinga przysunęła się do Szymona, objęła go i przypomniała sobie, jak to wszystko się zaczęło.
…A początkowo Jadwiga Stanisławowa wydawała się miłą, choć kapryśną kobietą. Przyjmowała Kingę w swoim domu z uśmiechem, choć ta nie była jeszcze jej synową. Nakrywała stoły, aż uginały się od jedzenia, a gdy młodzi wyjeżdżali obładowywała ich torbami z zapasami.
Szybko weszła w życie Kingi. Dzwoniła codziennie, pytała, czy wszystko w porządku, czy Szymon jej nie krzywdzi, zapraszała w gości. Pewnego razu nawet pomogła załatwić miejsce w szpitalu dla matki Kingi przez znajomych lekarzy. Kinga była jej za to ogromnie wdzięczna.
Ale zauważała też coś innego. Wystarczyło nie odebrać telefonu lub przerwać rozmowę w pośpiechu, a przyszła teściowa zmieniała się nie do poznania. Potem tygodniami nie dzwoniła pierwsza, mówiła z góry i wyraźnie oczekiwała przeprosin.
No tak, teraz wszyscy tacy zajęci, że już mnie nie potrzebują mówiła wtedy urażona.
Kinga śmiała się, próbując żartować, ale czuła, że ta “troska” ma w sobie coś duszącego.
Jadwiga miała nie tylko syna, ale i córkę, Anię. Siostra Szymona również budziła w Kingi mieszane uczucia. Ania prawie się nie uśmiechała, wzdrygała się przy głośniejszych dźwiękach, zawsze starała się jak najszybciej zamknąć w swoim pokoju.
Kinga zrzucała to na wiek. Ania miała wtedy zaledwie szesnaście lat. Pewnie nudziło jej się wśród starszych.
A czym Ania się interesuje, jeśli to nie tajemnica? spytała Kinga pewnego razu przed świętami. Bo już nie wiem, co jej kupić.
Niczym się nie interesuje odparła Jadwiga z irytacją. Siedzi całe dnie w tym telefonie. Wszystko jej nie tak, wszystko za trudne. Nic jej w życiu nie potrzeba. Obibok…
Wtedy Kinga zrozumiała, że między matką a córką coś jest nie tak. Jej własna mama nigdy by tak nie powiedziała. Matka Kingi zawsze mówiła o córce dobrze i doskonale wiedziała, co ją interesuje.
Z czasem Kinga utwierdziła się w przekonaniu, że Jadwiga nie lubi Ani. Teściowa mogła uśmiechać się do synowej, by zaraz potem krzyczeć na córkę za źle umyte naczynia. Źle się ubiera, nieodpowiednie towarzystwo, zła muzyka… A to tylko to, co Kinga widziała na własne oczy.
Nic dziwnego, że w wieku osiemnastu lat Ania szybko wyszła za mąż. Nie z miłości, lecz z desperacji, by uciec z domu.
Co za głupia! oburzała się wtedy Jadwiga. Związała się z jakimś karłem. Myśli, że szczęście gdzieś na nią czeka? Porzuci ją w miesiąc!
Gdy Ania uciekła spod skrzydeł matki, cała uwaga Jadwigi skupiła się na Kindze i Szymonie. Jeśli wcześniej teściowa wydawała się synowej dziwaczna, ale zasadniczo dobrą osobą, teraz Kinga nie wiedziała, gdzie się schować. Natrętne rady, niespodziewane wizyty, ciągłe pytania: “kiedy w końcu wnuki?”… Pełen zestaw.
Kinga, może pora rzucić ten sklep? Dostajesz tam grosze powiedziała pewnego dnia Jadwiga. Załatwiłabym ci coś lepszego przez znajomych.
Wtedy Kinga już wiedziała: wystarczy raz się zgodzić, a będzie wiecznie winna. Oczywiście niewdzięczna, bo teściowa oczekiwałaby całkowitego podporządkowania. A w razie czego równie łatwo mogłaby doprowadzić do jej zwolnienia.
Nie, dziękuję, lubię swoją pracę. Mam fajny zespół odparła Kinga.
Jadwiga natychmiast się obraziła, zacisnęła usta i odwróciła się do okna.
No, jak chcesz burknęła. Chcę tylko waszego dobra, żebyście nie wegetowali od pierwszego do pierwszego. Ale skoro nie chcesz iść do przodu, to moja wina. Siedź dalej.
Nawiasem mówiąc, co do Ani, Jadwiga miała niemal rację. Jej małżeństwo przetrwało nie miesiąc, ale półtora roku. W tym czasie Ania zdążyła urodzić dziecko.
Mimo że Kinga i Ania nie były blisko, pewnego dnia siostra Szymona nie wytrzymała. Najpierw poprosiła o rady dotyczące związku, potem wybuchnęła płaczem i zaczęła się żalić.
On prawie nie nocuje w domu skarżyła się Ania. Mówi, że zostaje u kolegów, ale
