A po co tu do mnie przyjechałaś, mamo? Przecież całe życie pomagałaś Zosi, więc teraz do niej zwracaj się po pomoc! powiedział mój syn. Kamil nawet nie zaprosił mnie do środka, rozmawiał ze mną stojąc w progu, jego słowa były zimne, a spojrzenie obce.
Synku, naprawdę nie wpuścisz własnej mamy do domu? nie potrafiłam powstrzymać łez, z trudem łykając wzruszenie.
Mamo, nie rozumiem tych twoich sentymentów. Jestem zajęty, nie mam czasu na gadki-szmatki Kamil już miał zamknąć mi drzwi przed nosem, kiedy nagle odezwała się synowa.
Kamilu, z kim ty tam rozmawiasz? zapytała Kinga i wyszła do przedpokoju.
Mamo, to Pani? zdziwiła się. No to dlaczego stoicie na zewnątrz, proszę wejść do środka.
Kamil tylko machnął ręką, odwrócił się i poszedł w głąb mieszkania, a ja, uradowana propozycją synowej, zaczęłam się rozbierać, wchodząc do środka. Wiedziałam, że muszę z nimi poważnie porozmawiać.
Rzeczywiście, zawiniłam wobec syna, ale to dopiero teraz do mnie dotarło. Mam dwoje dzieci: syna Kamila i córkę Zofię. Stało się tak, że przez całe życie wspierałam Zofię, a o synu zapomniałam.
Wydawało mi się, że on sobie świetnie poradzi beze mnie i mojej pomocy niestety myliłam się, a wszystko, co osiągnął, zrobił nie tylko dzięki swojej pracy, ale i po to, by mi udowodnić, że potrafi wszystko bez moich pieniędzy i wsparcia.
Pieniądze miałam, bo od 20 lat pracuję za granicą, jednak wspierałam tylko córkę, czego dzisiaj bardzo żałuję Zofia nie tylko tego nie doceniła, ale i w najtrudniejszym dla mnie momencie po prostu się ode mnie odwróciła.
Wyjechałam do Niemiec, kiedy Kamil miał 18 lat, a Zofia 16. Dziećmi zajęła się moja mama, mąż od dawna nas opuścił. Żyliśmy bardzo biednie, więc praca w Niemczech wydawała się jedynym wyjściem.
Za pierwsze euro, które zarobiłam, zaczęłam remontować nasz dom mama się bardzo cieszyła, bo w końcu zrobiłam łazienkę i wodę do domu.
Później Zofia zapowiedziała, że wychodzi za mąż. Uważałam, że w jej wieku to trochę za wcześnie, 19 lat to jeszcze dziecko, ale nie próbowałam jej odwieść od tego pomysłu. Mąż Zosi był stąd, z naszej wioski, i młodzi zamieszkali u nas.
Kamil z zięciem od początku nie mogli się dogadać, więc i on szybko znalazł dziewczynę i wyprowadził się z domu. Kinga, moja synowa, wychowywała się w domu dziecka, była bardzo biedna państwo przydzieliło jej pokój w akademiku, gdzie zamieszkali razem z Kamilem.
Zosia miała prosty sposób na pieniądze:
Mamo, ja zostałam w domu, więc wszystko powinno być dla mnie oznajmiła.
Kamil milczał, nigdy nie wspominał o pieniądzach, więc ja wszystkie moje ciężko zarobione euro wysyłałam Zosi, a ona decydowała, na co je przeznaczyć. Kamil sam sobie radził i troszczył o swoją rodzinę.
Potem życie skomplikowało się jeszcze bardziej. Zmarła moja mama. Wkrótce po tym Zofia ogłosiła, że rozwodzi się z mężem. Zawsze była uparta, czego się podjęła, to musiało być po jej myśli.
I co teraz będziesz robić? zapytałam.
Pojadę z tobą do Niemiec odpowiedziała bez wahania.
Wyjechałyśmy razem, ale Zofia nie chciała ciężko pracować. Podejmowała się sprzątania, lecz zarobione pieniądze wydawała od razu na wynajem i jedzenie.
Ja pracowałam przy opiece nad starszymi, więc na życie nie musiałam wydawać prawie nic. Tę tysiąc euro, którą dostawałam, zabierała Zofia wymyśliła, że kupimy mieszkanie w Niemczech.
Skoro nie chciała już wracać do Polski, przekonała mnie, żeby sprzedać dom na wsi to miały być środki na wkład własny.
Oczywiście i tych pieniędzy nie wystarczyło. Sprzedałyśmy dom, coś tam uzbierałyśmy, a kiedy Zofi zabrakło jeszcze gotówki, znalazła sobie męża, który dołożył brakującą sumę i przeprowadzili się do własnego, małego mieszkania.
Dopóki pracowałam, nie myślałam, co będzie dalej, ale zachorowałam i nie mam już siły pracować. Poprosiłam Zofię, żeby mnie przyjęła, tak jak ustalałyśmy, ale ona powiedziała, że nie mają miejsca i żebym się wyleczyła i wracała znowu do pracy.
Nie słuchając jej, przyjechałam do Polski. Niestety domu już nie mam sprzedałyśmy go. Posiadam tylko spory ogród na wsi, niemal cały hektar, ale trzeba by go sprzedać albo budować się na nowo, a pieniędzy zero.
Dlatego postanowiłam poprosić o pomoc syna, żeby pomógł mi sprzedać ziemię, a co dalej już nie wiem.
Kamil jest tak bardzo na mnie zły, że nawet nie chciał ze mną rozmawiać, ale na szczęście synowa, Kinga, nie tylko wpuściła mnie do domu, ale nawet znalazła rozwiązanie.
Mamo, z Kamilem właśnie szukamy działki, bo chcemy zbudować dom. Jeśli się Pani zgodzi, zaczniemy tu budować, a jak skończymy, zamieszka Pani z nami zaproponowała Kinga.
Kamil burczał pod nosem, ale pomysł żony w końcu mu się spodobał i do wieczora zapomniał o złości na mnie.
Kinga nie pozwoliła już mi wyjść, zrobiła kolację, pościeliła łóżko i powiedziała, że rano idziemy razem do lekarza na badania.
Dlaczego to wszystko dla mnie robisz? spytałam.
Bo ja nigdy nie miałam mamy, a teraz mam uśmiechnęła się.
I tak wyszło, że własna córka się ode mnie odwróciła, a synowa mnie przyjęła jak najbliższą rodzinę.
