**Dziennik 19 czerwca 2026**
No tak, Anielko, nie znajdą cię w małżeństwie, powiedział spokojnie Arkadiusz, są kobiety do przygód i przyjemności, a są te, które zachowują się aż do ślubu. Niestety ty nie wpasowujesz się w tę drugą grupę.
Co we mnie ci nie pasuje? Gotuję wyśmienicie, wyglądam świetnie, w domu czysto, a jako kobieta podobam ci się? zapytała Aniela, patrząc zaskoczona na mężczyznę, którego uważała za ukochanego.
To właśnie jest problem! Jesteś już zniszczona. Zrozum: takich jak ty nie biorą za żony. Z takimi można się spotykać bez zobowiązań. A żenią się z dziewczynami czystymi, które są pierwszym wyborem. Gotowe myć mężczyźnie stopy i pić wodę, jak w przysłowiu. Arkadiusz, zadowolony z ostatniego zdania, odwrócił się do ściany i ziewnął.
Tydzień wcześniej Aniela siedziała w kawiarni Stary Młyn z przyjaciółkami i opowiadała o planach. Mówiła: Życie się układa. Mam trzydzieści lat, nie jestem już dziewczyną, ale mam karierę, mieszkanie w Warszawie, auto, wyglądam super. Mogę i poślubić, i mieć dzieci!. Dodatkowo znalazła idealnego kandydata niczym z bajki. Arkadiusz: nigdy nie był żonaty, mieszkał sam, choć kupił mieszkanie obok matki. Czternaście lat różnicy, przystojny, zadbany, prawie bez złych nawyków i z poważnym stanowiskiem. Pełne szczęście.
Spotkaliśmy się w pracy przyjechał do mnie na wizytę w gabinecie dentystycznym, a wyjechał zakochany. Wtedy pracowałam w przychodni i w prywatnej klinice, więc nie miałam czasu dla siebie. A on przyniósł kwiaty, nie zwykłe róże, a piwonie. W lutym! Restauracja I wszystko się zakręciło.
Jedyną wadą było to, że po dwóch latach związku nie otrzymałam propozycji małżeństwa. Przyjaciółki zaczęły podpowiadać: Czas, Anielo, poślubić. Ja sama to czułam. Odważyłam się więc porozmawiać przed snem i usłyszałam: jestem zniszczona, nie do małżeństwa.
Nie mogłam tego pojąć. Co on sobie wymyślił?! Następnego wieczoru znów spotkałam się z przyjaciółkami w kawiarni, potrzebowałam rady.
Wyobraźcie sobie, dziewczyny zaczęła Aniela on powiedział, że już nie jestem! Że na takich nie wychodzi się za mąż!
Serio? zdziwiła się Katarzyna. Jesteś piękna, mądra, samodzielna!
Mówi, że żeni się tylko z dziewczynami czystymi. A ja, podobno, trzeciego gatunku niedoskonała. Co mam teraz zrobić? W każdym innym aspekcie pasuje mi: jest inteligentny, ma pieniądze, w łóżku wszystko gra.
Aniu, odrzuć go, zanim zruinuje twoją samoocenę westchnęła Lidia.
A jeszcze lepiej dodała Katarzyna przywieźcie go do nas! Mamy z Mariuszem rocznicę dziesięć lat małżeństwa! Niech zobaczy, czym jest rodzina.
Postanowiliśmy więc zaprosić go. Arkadiusz, który zwykle nie lubił takich spotkań, nagle się zgodził i sam usiadł za kierownicą. Aniela już wyobrażała sobie przyjemny wypoczynek z przyjaciółkami w końcu nie ja będę prowadzić powrót.
Na wsi u Katarzyny i Mariusza było przytulnie: dzieci, kiełbaski z grilla, ptaszki, a pies Burek biegał, jakby miał niewidzialną baterię. Biesiada trwała od południa do wieczora. Starsi rozeszli się, dzieci poszły spać. Przy stole zostali swoi przyjaciółki, gospodarze i Arkadiusz.
Piliśmy herbatę z domowym ciastem jagodowym i rozmawialiśmy. Nagle Arkadiusz znów zabrał głos:
Powiedzcie mi, Katarzyno, dlaczego Aniela wciąż nie jest zamężna? Przecież wy już dziesięć lat w małżeństwie.
Nie każdemu udało się zakochać na trzecim roku studiów, tak jak mnie wzruszyła ramionami Katarzyna. Aniela wtedy uczyła się i pracowała, nie miała czasu.
A wy wyszłyście za mąż jako czyste?
Co ty! zaśmiała się Katarzyna. My z Mariuszem od pierwszego roku razem!
Ale on był pierwszy?
Chcesz paszport zobaczyć? oburzył się Mariusz. Moja żona to ja, i tyle.
Widzicie! To znaczy, że była czysta. To szacunek. A jak poślubić kobietę, która miała kilku? To hańba dla rodziny!
A wy jakimś tak szlachetnym rojem jesteście, że musicie bez przeszłości przyjąć? zaśmiała się Lidia. Po co dawałeś Anieli nadzieję?
Nic nikomu nie obiecywałem wzruszył ramionami Arkadiusz. Twoja przyjaciółka powinna rozumieć: jest kobietą drugiego gatunku. A do małżeństwa z nią potrzebne są poważne powody, których nie widzę.
A więc ja jestem trzecim gatunkiem, rozwiedziona z dzieckiem uśmiechnęła się Lidia. Szkoda ci, człowieku. Ty i twój ród.
Jak ty rozmawiasz z kobietami w moim domu? wstał Mariusz. Gaty u niego! Ty sam jesteś przeterminowaną śledzią! Chwycił Arkadiusza i wyciągnął go na podwórko. Dla niego to nie było trudne miał dwa metry wzrostu, był muskularny.
Zejdź stąd! Nie pozwolę zepsuć święta. Gdyby nie dziewczyny, dawno bym cię przygwoździł. Nie jesteś naszym gościem.
Anielko, jedźmy. Zostajesz ze mną, czy zostajesz? dumnie ogłosił Arkadiusz, chwytając torbę.
Aniela, wybuchając śmiechem, nie potrafiła odpowiedzieć. Arkadiusz, nie czekając na jej wsparcie, otworzył bramę i odjechał.
Mariuszu, dzięki chichotała Aniela. To wszystko! Żadnego mężczyzny już nie przyjmę, nawet przeterminowanego!
To był zły pomysł, próbować go oświadczyć uśmiechnęła się Katarzyna. Ale cóż za postać! Dziewczyny, słyszycie? Ja jestem pierwszego gatunku! A wy już tak wyszło.
Żarty trwały całą noc. Potem Lidia odwieźła Anielę do domu. Życie wróciło do zwykłych wizyt pacjentów i wypełniania kart historii choroby. Arkadiusz już do mnie nie dzwonił.
Anielko, zostawiłam ci kopertę na recepcji.
Dziękuję, Łucjo, zajrzę później.
Po skończonych przyjęciach otworzyłam kopertę. W środku było
**Lekcja:** nie warto tracić energii na ludzi, którzy widzą w nas jedynie gatunek. Lepiej wybrać szacunek do samego siebie i pozwolić, by prawdziwa miłość przychodziła, gdy będziemy gotowi, a nie wtedy, gdy ktoś chce nas naprawić.
