Roman, mamy dziewczynkę, 3500 zł! radośnie wykrzyknęła Grażyna przez telefon.
Stałem pod oknem szpitala miejskiego w Warszawie i machałem do żony, która w ramionach trzymała nowonarodzone dziecko.
Mamy córkę. Ja ojciec! Grażyno, a co z obietnicą chłopca?!
W linii zapanowała cisza, po czym żona szepnęła:
Chyba się pomyliliśmy…
Odwróciłem się i przeszedłem obok szczęśliwych ojców, którzy kredą wykręcali wyznania miłości na chodniku i wypuszczali do nieba kolorowe balony, obok lśniących samochodów i zgromadzonych wokół nich krewnych.
Zawsze marzyłem o synu, dziedzicu, kontynuatorze rodu. Gdy Grażyna była w ciąży, wyobrażałem sobie nasze przyszłe chwile: razem gramy w piłkę na podwórku, łowimy ryby nad jeziorem, prowadzimy męskie rozmowy i przynosimy matce pokaźny połów, a wieczorem zasiadamy przy wspólnym stole, opowiadamy, jak minął dzień, a obok mnie leży mój syn, moja duma
Grażyna długo nie mogła zajść w ciążę, jeździliśmy na badania nawet do znanego lekarza, można by nazwać go gwiazdą medycyny, i dopiero po pięciu latach żona przyniosła mi radosną nowinę.
Romku, ty?!
Usłyszałem za plecami głos odwróciłem się, to Paweł, mój kolega z uczelni.
Ile lat, ile zim, co u Ciebie?
Przyjechałem do matki, trochę przeziębiony, potrzebny odpoczynek, ona jest sama, ojca już pięć lat nie ma. A Ty?
Właśnie wychodzę ze szpitala, żona urodziła córkę.
Gratuluję! A czemu nie cieszysz się?
Uśmiechnął się przyjaciel.
No
Rozejrzał się, a kiedy zobaczył przytulną kawiarnię kilka kroków od nas, zaprosił mnie do środka, by pogadać.
Czekałeś więc chłopca? Wszyscy czekamy na chłopców, dziedziców, to normalne. Kiedyś ja też przygotowywałem się, by zostać ojcem syna, a moja żona urodziła córkę.
A jak Twoi? Przyjechali z Tobą?
Paweł opuścił wzrok i milczał, po chwili spojrzał na mnie takim spojrzeniem, w którym utkwiła cała kosmiczna tęsknota i rozpacz.
Jestem sam, nie mam już rodziny. Roman, nie na to nasz temat, Ty masz radość.
Co się stało?
Wypadek nie chcę o tym myśleć. Jestem sam od roku, zamierzam przeprowadzić się na stałe do matki, znajdę pracę, remont w mieszkaniu zrobię.
Siedzieliśmy jeszcze długo, wspominając studenckie lata, wspólnych znajomych, dzieląc się planami na przyszłość. Oddałem Pawłowi numer telefonu i powiedziałem, że może dzwonić w każdej porze dnia i nocy.
Następnego ranka, z ogromnym bukietem ulubionych piwonii Grażyny i wiązką balonów przewieszonych na ramieniu, pospieszyłem do okien szpitala.
Grażyna!
Wykrzyknąłem, słysząc jej ukochany głos w słuchawce.
Przepraszam! Jestem tak szczęśliwy z naszej wyczekiwanej córeczki! Jak ona wygląda?
Jak Ty, Roman, wybornie!
Naprawdę? Wczoraj zachowywałem się jak
Nie musisz, wszystko rozumiem
Przecięła mi żona.
Roman, dziewczynka zdrowa, spokojna, je i śpi, a we śnie się uśmiecha. Wkrótce nas wypiszą, zobaczysz sam
P.S. Nie udało nam się już mieć więcej dzieci, poród był trudny i odcisnął piętno na jej zdrowiu.
Minęło dwadzieścia lat, nasza córka wyrosła na bystrą i piękną kobietę, kochamy ją i jesteśmy z niej dumni, Paweł został jej chrzestnym.
Do dziś dziękuję mu za rozmowę, która otworzyła mi oczy i przede wszystkim nauczyła cenić i kochać wszystkich, którzy są teraz przy mnie.
