Na początku jesieni moja Sara zaczęła często wychodzić na spotkania ze znajomymi. Tak naprawdę nigdy nie miała przyjaciół, ze znajomymi rozmawiała głównie przez internet. Nie była zbyt towarzyska. Nie raz prosiła mnie, żebym okłamał jej znajomych co do naszych planów, żeby nie musiała iść na tę czy inną imprezę z “ważnego powodu”. A tu nagle “wychodzę na spacer” albo “mam spotkanie”.
Ponieważ w tygodniu pracowała, nie miała czasu na wyjścia, a w weekendy, kiedy mogliśmy spędzić czas razem, wychodziła na godzinę lub dłużej. Po czwartym razie, gdy znudziła mnie ta tendencja, postanowiłem ją śledzić. A co jeśli ona mnie zdradza? Wszystko może się zdarzyć. Kłamie, że kocha i spotyka się z kimś innym.
Nie poszła daleko, spotkała jakąś młodą kobietę w kawiarni. Zakradłem się, czując się co najmniej jak szpieg, i podsłuchałem, jak rozmawiają o kotach perskich. Wtedy wszystko stało się jasne.
Moja żona i ja od dawna chcieliśmy mieć zwierzę domowe. Ja chciałem psa, a ona była przeciwna, więc zgodziliśmy się, że powinniśmy mieć kota. Ona nie miała nic przeciwko jednemu ze schroniska, ale ja chciałem mieć ładnego. Postawiłem więc Persa jako przykład.
Przez kolejny miesiąc czekałem na małe puchate cudo, ale nic się nie działo. Moja żona nie chciała przynieść do domu kota. Musiałem wprost zapytać, gdzie jest kotek.
– Czy ty mnie szpiegowałeś? – obraziła się. – Przecież to miała być niespodzianka!
– Zachowywałaś się podejrzanie, co miałem zrobić? Więc gdzie jest ten kot? Powiedz mi natychmiast, inaczej będę cię podejrzewać o coś złego.
Jak się okazało, właśnie znalazła hodowcę kotów i umówiła się na zabranie jednego z kociąt. Kotka jeszcze nie urodziła, ale zaraz miała urodzić. Taki to był spisek. Miała mi zrobić niespodziankę na święta, a ja wszystko zepsułem swoją inwigilacją i niecierpliwością.
