Od kilku tygodni razem z moją siostrą staramy się przekonać naszą mamę, aby przemyślała swoje decyzje i zrozumiała, w jak absurdalnej sytuacji się znalazła. Z trudem przyjmujemy do wiadomości jej zamiar wyjścia za mąż za mężczyznę, który ma już 80 lat. Przez ten czas zrobiłyśmy wszystko, by ją powstrzymać, ale ona nadal upiera się przy swoim, twierdząc, że naprawdę go kocha.
Z każdym dniem staje się to coraz bardziej niezrozumiałe, a my zaczynamy podejrzewać, że może to skończyć się czymś złym. Wszystko zaczęło się robić dziwne, gdy mama wspomniała, że chce zameldować swojego przyszłego męża w swoim niewielkim mieszkaniu. Okazało się, że ten starszy pan nie ma gdzie mieszkać.
Historię tego mężczyzny zaczęłyśmy poznawać dopiero teraz. W przeszłości posiadał dwa mieszkania i domek letniskowy. Kiedy jego dzieci dorosły, przekazał im nieruchomości. Na początku mieszkał w domku letniskowym, ale potem postanowił sprzedać go i kupić mieszkanie w mieście. Jednak mieszkanie nie zostało zapisane na niego, ale na jego najstarszego wnuka, który poślubił swoją partnerkę i, mimo iż mieszkanie formalnie należało do dziadka, wyrzucił go z niego. Dziadek nie chciał zostać na ulicy, więc przypomniał sobie, że kiedyś miał przyjaciela, który mieszkał w sąsiedztwie, a była to nasza mama. W ten sposób zaczęły się przygotowania do ślubu.
Nasza mama, choć początkowo miała wątpliwości, przymykała oko na sytuację i pozwalała, by toczyły się sprawy po ich myśli. Twierdziła, że jesteśmy przeciwko jej szczęściu, ale my zaczęłyśmy myśleć, że to wszystko idzie za daleko. Choć początkowo próbowałyśmy się sprzeciwić, w końcu zaakceptowałyśmy jej decyzję. Niemniej jednak nasza mama, już planując dalsze kroki, zaczęła mówić, że kupiła suknię ślubną i oczekuje, że pomożemy w organizacji wesela – w znalezieniu sali, fotografa, zaproszeniu gości.
Zaczęłyśmy mieć wątpliwości, czy takie wesele w jej wieku to naprawdę dobry pomysł. Oczywiście, jeżeli mama chce się ożenić, to jej sprawa, ale przecież organizowanie wielkiego wesela w tym wieku to coś zupełnie innego. Próbujemy zrozumieć, dlaczego wciąż upiera się przy tym pomyśle, ale nie potrafimy znaleźć sensownego wytłumaczenia.
Zaczynamy się martwić, że mama po prostu oszalała, bo inaczej nie da się tego wyjaśnić. Zadajemy sobie pytanie: Czy naprawdę w wieku 75 lat konieczne jest, by brać ślub i urządzać wesele? Zdajemy sobie sprawę, że w niektórych przypadkach, szczególnie w tym wieku, ludzie podejmują decyzje z różnych powodów, ale wciąż mamy ogromne wątpliwości.
Piszę do Was, ponieważ nie wiem już, jak poradzić sobie z tą sytuacją. Może ktoś ma jakąś radę, jak przekonać mamę, że to naprawdę zły pomysł i że taki ślub to błąd?
