Moja żona była kiedyś bardzo troskliwą matką. Nie spaliła po nocach, gdy córka była chora, nigdy nie opuściła koncertu w szkole ani recitalu tanecznego. Ale odkąd nasza córka skończyła trzynaście lat, moja żona stała się zdystansowana. Teraz więcej czasu poświęca swojemu starszemu ojcu. Jest sam, często się nudzi i wykorzystuje dobroć córki, bo uważa, że ojciec potrzebuje jej bardziej niż ja i córka. Ponieważ ma niewielką emeryturę, jesteśmy teraz zobowiązani dawać mu połowę naszych zarobków na leki i wszystkie inne potrzeby. To jakiś nieracjonalny podział środków, on jest sam, a nas jest troje.
Jak to mówią, wszystko co najlepsze powinno być dla dzieci – naszej córki, bo uważam, że ważniejsze jest odkładanie na jej wyjazd z grupą taneczną, opłacenie jej kursów niż ładowanie pieniędzy w siedemdziesięciopięcioletniego staruszka. Kiedy mówię o tym żonie, ona przyjmuje to wszystko z przymrużeniem oka, przypominając mi, że ja też dbam o swoich rodziców. I to prawda, ale niestety nie pomagam im finansowo, moja mama daje też wnuczce kieszonkowe ze swojej emerytury.
Podczas kłótni powiedziałem jej, że ani jeden grosz z mojej pensji nie trafi do jej ojca, na co bardzo się obraziła. Od dwóch dni śpi u ojca i ignoruje mnie i córkę. Nie rozumiem, kiedy i z jakiego powodu obudziła się w niej tak silna miłość do ojca … Może teść opowiada jej o nas jakieś kłamstwa? A może w jakiś inny sposób miesza jej w głowie, żeby zdobyć pieniądze? Nie mogę powiedzieć, że mój teść jest bardzo miłym człowiekiem, wręcz przeciwnie, jest surowy i twardy i moja córka prawie nigdy nie chodzi do niego w odwiedziny. A moja żona siedzi u niego i nie chce wracać do domu.
Jak zmusić ją do przewartościowania priorytetów i wytłumaczyć, że rodzice są ważni, ale ważniejsza jest przyszłość jej własnych dzieci. Jej ojciec może obejść się bez smakołyków i innych rzeczy, a dla córki musimy oszczędzać na studia.
