Dziewczyna nie była zbyt ładna – miała nadwagę i była źle ubrana. Pracowała jako sprzątaczka, choć nazywano ją “panią z biura”. I w ciągu dnia, w swoim boksie, robiła kawę rozpuszczalną. A na obiad jadła ciasteczka. Nie było to właściwe jedzenie, ale było tanie. Pewnego dnia szef przyszedł do jej boksu w jakiejś potrzebie, a ona zaproponowała mu kawę i ciasteczka.
Filip wypił kawę i zjadł ciasteczka – żył w szaleńczym tempie, nie miał nawet czasu na jedzenie. Siedział na żelaznym stołku, o ciastkach powiedział, że jak był dzieckiem, to były takie ciastka! “Jubileuszowe” – takie smaczne! Dziadek je przynosił; po prostu rozpływały się w ustach. A potem były takie małe karmelki, z wierzchu czekoladowe, a w środku nadziewane karmelem. Bardzo smaczne! A czekolada była zupełnie inna, kiedy był dzieckiem.
Tak opowiedział i wyszedł.
A potem Filip przyniósł ciasto. I wcale nie powiedział do Moniki: “Powinnaś jeść mniej“. Wręcz przeciwnie, plastikowym nożem odkroił największy kawałek.
I ciągle opowiadał i opowiadał… Jak umarł jego syn, jak zostawiła go żona, jak w złych latach trafił do więzienia i jak przeżył… To była długa historia, ale potem wzięli ślub. I to było wszystko. Filip jest starszy od Moniki o dwadzieścia lat – i co z tego? Strasznie się w niej zakochał za jej inteligencję i życzliwe serce. I za jej urodę – Monika naprawdę wygląda ładniej. Widocznie kawa się przydała. Albo miłość.
Albo opowieści Filipa – uwielbiał opowiadać o swoim życiu. Ale przez całe jego życie nikt ich nie słuchał. Taka historia o strasznym napoju, który okazał się eliksirem miłości. I o tym, że jest tam mnóstwo ludzi sukcesu, pięknych, silnych, którzy nie mają z kim porozmawiać. Których nikt nie słyszy i nie słucha. Bo szczerość i uczciwość na zawsze wiążą dobrych ludzi.
I swojemu dziecku, które wkrótce się urodzi, Filip też wszystko powie. I będzie go słuchać.
A Monika niewiele mówi; za to wieczorami śpiewają w domu piosenki – rzecz śmieszna jak na małżeństwo. Ale jest to bardzo dobre; prawie jak opowieści o dzieciństwie…
