Większość swojego życia zawodowego spędziłem za granicą. Pieniądze były dobre, ale jednocześnie tęskniłem. W takich chwilach powtarzałem sobie, że jestem tu tylko dla nich, muszę zapewnić im mieszkanie, nikt poza mną o to nie zadba.
W ostatnich latach było coraz trudniej, lata i ciężka praca przez całe życie zbierały swoje żniwo. Myślałem o powrocie do domu. Moje dzieci już od dawna miały własne lokum, teraz ja mogłem pomyśleć o sobie. Postanowiłem, że ostatni rok będę pracował, zbierał własne pieniądze na remonty, a potem przejdę na emeryturę.
Powrót do domu był radością, przez tyle lat tęskniłem za rodzinnymi stronami. Z zarobionych pieniędzy chciałem robić remonty – mieszkanie przez lata popadło w ruinę i wymagało poważnych inwestycji.
Byłem już w domu, ale dzieci mnie nie odwiedzały, nie dzwoniły też często, miały swoje życie. W końcu najstarszy syn zaprosił mnie w odwiedziny. Byli tam wszyscy. Byłem szczęśliwy, przytulałem i całowałem swoje dzieci, cieszyłem się, że choć nie widziałem jak dorastają, to teraz wszyscy są szczęśliwi i spełnieni.
Długo rozmawialiśmy, opowiadali mi o swoim życiu i pytali o zagranicę. Wieczorem już się zbierałem do domu, ale dzieci poprosiły, żeby zostać. Rozmowę zaczęła córka – studiuje ostatni rok, a potem chce otworzyć salon. Pieniędzy na rozkręcenie interesu oczywiście nie ma, więc postanowiła zapytać, czy pojadę jeszcze na rok , żeby zarobić.
Moje zdziwienie było wielkie, ale starałem się spokojnie, bez emocji wyjaśnić, że mój wiek i zdrowie nie pozwala na taki wyjazd. A potem nastąpiło przerażenie. Dzieci, okazało się, żyją dobrze beze mnie, a zarobione pieniądze chcą zobaczyć bardziej niż mnie.
Rodzina przyjęła moją odmowę boleśnie, dzwonili jeszcze rzadziej i głównie po to, by prosić o pieniądze lub zapytać, czy zmieniłem zdanie na temat wyjazdu do pracy. Potem prosili, żebym im oddał to, co zarobiłem dla siebie i odłożyłem na życie, i wcale nie interesowało ich, jak będę się czuł bez grosza.
