We wsi, w której mieszkała moja babcia, historia Moniki była powszechnie znana.
Jej syn Marek zniknął bez śladu. To było niezrozumiałe: dorosły mężczyzna, taki jak Marek, nie mógł tak po prostu się zgubić. Monika była zdeterminowana, by go odnaleźć. Zgłosiła jego zaginięcie na policję, przyciągając uwagę zaniepokojonych mieszkańców wioski, którzy przyłączyli się do poszukiwań. Minął jednak rok, a o Marku nie było żadnych wieści. Śledztwo nie przyniosło żadnych rezultatów.
Monika każdej nocy siadała na wysłużonej kanapie, patrząc na zdjęcie syna, a łzy spływały jej po twarzy.
Pewnego dnia spotkała dawno niewidzianą koleżankę. Podczas rozmowy Monika opowiedziała jej swoją smutną historię. Z poważnym wyrazem twarzy koleżanka zapytała:
– Próbowałaś wołać go do domu?.
Oczy Moniki rozszerzyły się ze zdziwienia.
-C o to znaczy ? – zapytała.
– Jest taki rytuał, – wyjaśniła jej. Wieczorem otwierasz okno i wołasz zaginioną osobę, tak jak robiła to mama, gdy byłaś dzieckiem… i czasami ta osoba wraca.
Monika nie odrzuciła tego pomysłu, ale w głębi duszy uważała, że to tylko przesąd.
Tego wieczoru, siedząc na kanapie, Monika przypomniała sobie sugestię przyjaciółki. Czując, że nie ma nic do stracenia, postanowiła spróbować, licząc na cud.
– Marku, wróć do domu! Mój synu, wróć do domu! – Zawołała ze łzami spływającymi jej po twarzy.
Następnego ranka obudziła się z silnym pragnieniem zrobienia pierogów, ulubionego dania jej syna. Kiedy doszła do ostatniego etapu, zadzwoniła do siostry i zaprosiła ją do siebie. Niespodziewanie, godzinę później rozległo się pukanie do drzwi. Monika była zaskoczona tak szybkim przybyciem siostry. Otworzyła drzwi, a tam stał Marek, cały i zdrowy!
Przepełniona emocjami matka mocno przytuliła syna, jakby chcąc nadrobić stracony czas. Nie mówiąc ani słowa o tym, gdzie był i co się stało, Monika po prostu przylgnęła do syna, ocierając łzy radości.
