Wyszłam za mąż w wieku 18 lat, zakochałam się w moim mężu i wydawało mi się, że bez niego umrę.
Teraz mam 22 lata, mamy dwójkę dzieci, a mój mąż został niedawno zwolniony, więc nie wiem, jak żyć, przetrwać, czy cokolwiek innego…
Moje życie nie było najlepsze. Wyszłam za mąż bardzo szybko, więc nie miałam czasu na zdobycie wykształcenia.
Moi teściowie mnie nie lubili, więc od razu powiedzieli nam, żebyśmy nie oczekiwali od nich żadnej pomocy, a moi rodzice dużo pracowali, ale nie zarabiali dużo, więc pomagali, jeśli mogli.
Od 18 do 22 roku życia uczyłam się jak zostać gospodynią domową: nauczyłam się gotować, utrzymywać dom w porządku i samodzielnie zajmować się dziećmi. Mój mąż wszystko rozumiał, więc nie obwiniał mnie, a raczej pomagał mi, jak tylko mógł.
Nie zwykłam narzekać na swoje życie, nigdy nie miałam lepszego, starałam się cieszyć tym, co mam. Jednak kiedy mój mąż został zwolniony, byłam całkowicie załamana, nasze oszczędności się kończyły, miałam mało jedzenia i nie mogłam znaleźć pracy.
Pewnego dnia w rozmowie poskarżyłam się na to mojemu tacie. Następnego dnia przyjechał w odwiedziny, gdy mój mąż był na rozmowie o pracę. Długo rozmawialiśmy, a potem tata podsunął mi trochę pieniędzy i powiedział, żebym nic nie mówiła mężowi.
– Oszczędzałem te pieniądze na czarną godzinę, ale wolę dać je tobie. Ale obiecaj mi, że nic nie powiesz mężowi, to tylko dla ciebie i dzieci, kup wszystkie niezbędne rzeczy, ale nic więcej. Jeśli zobaczy, że masz pieniądze, nie będzie chciał szukać pracy! Nakazał mi ojciec.
Byłam bardzo zadowolona, że tata przyszedł mi z pomocą, ale czuję się z tym źle. Wychodzi na to, że moi rodzice są gotowi oddać mi swój ostatni grosz, a co z nimi?