Kiedy Dawid wręczył Grażynie klucz do swojego mieszkania, ona zrozumiała: twierdza została zdobyta. Żaden Leonardo DiCaprio nie czekał na Oscara tak niecierpliwie, jak Grażyna czekała na swojego Dawida, a do tego z własnym “kurenem”.
Zrezygnowana, trzydzieścipięcioletnia, coraz częściej rzucała współczujące spojrzenia w stronę ulicznych kotów i wystaw w sklepie Wszystko dla rękodzieła.
A tu on samotny, który poświęcił młodość karierze, zdrowemu odżywianiu, siłowni i innym bzdurnym poszukiwaniom siebie w tym świecie, i jeszcze bezdzietny.
Grażyna marzyła o tym prezencie od dwudziestu lat i najwyraźniej gdzieś w niebie w końcu dotarło, że nie żartowała.
Mam ostatnie w tym roku delegację i cały jestem Twój powiedział Dawid, podając wymarzone klucze. Tylko nie bój się mojej barlogi. Zazwyczaj wracam do domu wyłącznie po drzemkę dodał i odleciał w inną strefę czasową na cały weekend.
Grażyna wzięła szczoteczkę, krem i pojechała sprawdzić, co takiego kryje barloga. Problemy pojawiły się już przy wejściu. Dawid uprzedził, że zamek czasem się zacina, ale Grażyna nie sądziła, że tak bardzo.
Szło jej otwierać drzwi fortecznie przez czterdzieści minut: pchała, ciągnęła, wkładała klucz po omacku, wsuwała go na pół ząbka, lecz drzwi wyraźnie nie chciały ustąpić nowemu lokatorowi.
Zaczęła wywierać presję psychologiczną, jak kiedyś uczono w szkolnych latach kolegów przy garażach. Na hałas otworzyły się drzwi sąsiadki.
Dlaczego włamujecie się do czyjegoś mieszkania? zapytała zaniepokojona kobieta.
Nie włamuję się, mam klucz rzuciła wściekła Grażyna, wycierając pot z czoła.
A pan, panie, kim pan jest? Nie widziałam pana wcześniej wtrąciła sąsiadka, wchodząc w sprawy nie swoje.
Jestem jego dziewczyną! wykrzyknęła Grażyna, odwracając się i przyciskając ręce do boków, lecz zobaczyła jedynie szczelinę, przez którą rozmawiano z nią.
Pan? zdziwiła się kobieta.
Tak, to ja. Coś nie tak?
Nie, nic. Po prostu on nigdy tu nikogo nie przywoływał (w tej chwili Grażyna pokochana jeszcze bardziej Dawida), a tu od razu takie
Co to za takie? nieogarnięta Grażyna.
To nie moja sprawa. Przepraszam zamknęła drzwi sąsiadka.
Zdając sobie sprawę, że albo ona, albo jej, Grażyna włożyła klucz i z całym swoim pragnieniem wślizgnęła się w ten kuren, że prawie zwaliła całą klatkę schodową. Drzwi otworzyły się.
Wewnętrzny świat Dawida dosłownie stanął przed dziewczyną, a jej dusza pokryła się szronem. Oczywiście, samotnemu młodemu człowiekowi przysługuje pewien ascetyzm, ale to była prawdziwa królowa.
Biedaczko, twoje serce dawno zapomniało, a może nigdy nie znało, co to przytulność wybuchło z ust Grażyny, gdy rozglądała się po skromnym lokum, w którym odtąd miała często przebywać.
Z drugiej strony była szczęśliwa. Sąsiadka nie oszukała: kobieca dłoń nigdy nie dotknęła tych ścian, tej podłogi, tej kuchni i szarych okien. Grażyna była tu pierwsza.
Nie mogąc wytrzymać, podbiegła do najbliższego sklepu po piękną firankę i dywanik do łazienki, a przy okazji po ręczniki i podkładki kuchenne.
W sklepie przyciągnęło ją Do dywanika i firanki dołączyły odświeżacze powietrza, ręcznie robione mydła i wygodne pojemniki na kosmetyki.
Dodawać takie drobiazgi do czyjegoś mieszkania to nie jest w ogóle bezczelność pocieszała się Grażyna, ciągnąc drugi wózek z towarami za pierwszym.
Zamek już nie stawiał oporu. W rzeczywistości przestał pełnić swoją funkcję i przypominał bramkarza hokejowego, który zapomniał założyć maskę przed meczem.
Zdawszy sobie sprawę, co zrobiła, Grażyna używając kuchennych noży do północy wykręcała stary zamek, a rano poszybowała po nowy. Noże też trzeba było wymienić. A jeszcze widelce, łyżki, obrusy, deski do krojenia i podstawki pod gorące naczynia. I przy okazji podać firanki własną ręką.
W niedzielę w południe zadzwonił Dawid i oznajmił, że musi zostać jeszcze kilka dni w delegacji.
Będę tylko szczęśliwy, jeśli wprowadzisz odrobinę ciepła i przytulności do mojego mieszkania uśmiechnął się przez słuchawkę, gdy Grażyna przyznała się, że popełniła pewne swobody w jego wnętrzu.
A tak przytulność już przywoziła się ciężkimi ciężarówkami i rozkładała według technicznego planu i odpowiedniej dokumentacji. Lata gromadziły się w samotnej kobiecie, a teraz, gdy ręce były wolne, nie mogła przestać.
Po powrocie Dawida w starym mieszkaniu został jedynie pająk przy wentylacji. Grażyna chciała go wypędzić, lecz widząc jego osiem oczu, rozświetlone nagłymi zmianami, postanowiła zostawić go jako symbol nienaruszalności cudzej własności.
Mieszkanie Dawida wyglądało teraz tak, jakby od osmiu lat był szczęśliwy w małżeństwie, potem się rozczarował, a potem ponownie odnalazł radość.
Grażyna nie tylko zadbała o mieszkanie, ale i ogłosiła wszystkim na klatce, że jest nową gospodynią i wszystkie sprawy można kierować do niej. Obrączki na palcu jeszcze nie ma, ale to tylko techniczny szczegół.
Sąsiedzi najpierw patrzyli z podejrzliwością, a potem po prostu wzruszali ramionami: Jak powiesz, my już mamy.
***
W dniu przyjazdu Dawida Grażyna przygotowała prawdziwą domową kolację, zapakowała jeszcze jędrne filetowe kawałki w eleganckie i jednocześnie wulgarne opakowanie, rozłożyła wokół aromaty i przygasła nowe oświetlenie, czekając.
Dawid wciąż się spóźniał. Gdy Grażyna poczuła, że opakowanie zaczyna wdzierać się w róg, w którym pół roku ćwiczyła na siłowni, włożyła klucz do zamka.
Zamek nowy, po prostu wciśnij, nie zamykaj! odpowiedziała nieco niepewnie, ale z nutą rozmarzenia Grażyna. Nie bała się oceny. Zrobiła tak dobrze, że wszystko jej wybaczą.
W chwili, gdy drzwi się otworzyły, Grażyna otrzymała nagłe SMSa od Dawida: Gdzie jesteś? Jestem w domu. Patrzę, mieszkanie nie zmieniło się wcale. A przyjaciele ostrzegali, że okryjesz je całym kosmetycznym stosem.
SMS odczytała dopiero później. Tymczasem do mieszkania weszło pięć zupełnie obcych osób: dwaj młodzi mężczyźni, dwie nastoletnie dziewczynki i bardzo stary dziad, który, widząc Grażynę, natychmiast podwinął się i pogładził siwe włosy.
No proszę, tatusiu, go witamy. Po co ci ten sanatorium, skoro w domu taki all inclusive? zagadał pierwszy młodzieniec i natychmiast otrzymał szlag od swojej, przypuszczalnie żony, za wygłupy.
Grażyna stała w progu z dwoma pełnymi kieliszkami, nie mogąc ruszyć się z miejsca. Chciała krzyknąć, ale paraliżował ją szok.
W rogu chichotał radosny pająk.
Przepraszam, a wy kim jesteście? pisnęła Grażyna.
Właścicielem lokalnego kurenu. A pan z kliniki przybył po przewiązanie zrobić? Tak że chyba sam radzę sobie odparł dziad, spoglądając na mundur pielęgniarki, w którym stała Grażyna.
Mmm, tak, Adam Matwiejewicz, u was tu przytulność i błogość królują wtrąciła za plecami żona młodego mężczyzny. Całkiem inny klimat niż w krypcie. A jak się pani nazywa? Nie jest już za stara dla naszego Adama Matwiejewicza? Oczywiście szacunek dla pana, z własnym mieszkaniem
Eegrażyna
Aha! Dobry pan, Adamie Matwiejewiczu, ludzi potrafi pan dobierać, nic nie powiesz!
Dziad, patrząc w lśniące oczy, uznał to za udany zbieg okoliczności.
A gdzie Dawid? wyszeptała Grażyna, wypijając oba kieliszki w jednej chwili.
Ja Dawid! podniósł radośnie rękę chłopiec w okolicach ośmiu lat.
Poczekaj, jeszcze za wcześnie być Dawidem mama odsunęła mu rękę i wysłała oboje z ojcem do samochodu.
Przepraszam, chyba pomyliłam mieszkanie w końcu zaczęła odzyskiwać przytomność Grażyna, przypominając sobie zamkowy incydent. To Bułkowa, osiemnaście, mieszkanie dwadzieścia sześć?
Nie, to Bukowa, osiemnaście poprawił ręce dziad, gotów już rozpakować swój niespodziewany prezent.
No właśnie westchnęła tragicznie Grażyna pomyłka. Wchodźcie, rozgośćcie się, a ja pójdę, muszę zadzwonić.
Chwyciła telefon i wybiegła do łazienki, zamykając drzwi i owinięta ręcznikiem, odczytała SMS od Dawida.
Dawidzie, zaraz będę, utknęłam w sklepie napisała.
Dobrze, czekam. Jak możesz, weź butelkę czerwonego odezwał się jego komunikat głosowy.
Czerwone wzięła już w sobie. Zwijając dywanik pod pachą i zrywając firankę, poczekała, aż nieznajomi przejdą do kuchni, po czym wybiegła z łazienki.
Spakowała rzeczy w torbę i wybiegła z mieszkania.
***
Opowiem później wyjaśniła swoisty wygląd Grażyna, gdy młody mężczyzna otworzył jej drzwi.
Przemieszczając się jak we mgle, przeszła obok niego, nie spoglądając wstecz. Najpierw weszła do łazienki, wymieniła firankę i rozłożyła dywanik, potem przeszła do pokoju, gdzie padła na kanapę i przespała noc, aż cały stres i czerwień odparowały.
Po przebudzeniu zobaczyła przed sobą nieznajomego młodego mężczyznę, który czekał na wyjaśnienia.
Powiedzcie, jaka to jest ulica?
Bydlowa, osiemnaście.
Przyjaciele, jeśli macie ochotę na kolejne historie zostawcie komentarz i nie zapomnijcie o lajku. To nas motywuje do pisania dalej!
