Byłam w szpitalu po operacji kręgosłupa, a moje dzieci codziennie sprawdzały co u mnie, pytały lekarza, kiedy będą mogły zabrać mnie do domu. Córka nie chciała mnie zostawić, a wnuk tym bardziej. Gdyby nie szkoła, zostałby ze mną w szpitalu przez cały dzień. Kilka razy załatwiał za mnie sprawy — coś do pobrania, coś do kupienia z automatu na pierwszym piętrze. I podobno, gdy kręcił się po oddziale, poznał sześcioletnią dziewczynkę. On sam miał dziewięć lat, niewiele więcej.
Dziewczynka była w szpitalu z powodu problemów z kolanem, jechała na rowerze i spadła. Była z domu dziecka, po upadku postanowili zatrzymać ją w szpitalu na kilka dni.
Wnuk zapytał dziewczynkę, o co chodzi z tym sierocińcem, dlaczego ktoś miałby tam trafić i jak się z niego wydostać, i przyszedł do mnie i rodziców z mocną decyzją, że zabieramy dziewczynę ze szpitala do domu.
– Musimy! Powiedziała, że zostanie dana tylko rodzinie, a my mamy rodzinę, – powiedział.
Moja córka i zięć wcześniej o tym nie myśleli, nie byli gotowi na kolejne dziecko, tylko ja czasami im mówiłam, że powinni mieć kolejne. Chciałam mieć wnuczkę.
Kilka miesięcy załatwiania formalności i rzeczywiście miałam wnuczkę, a wnuk miał siostrzyczkę. Obie świetnie się dogadują, są nierozłączni, a nasza rodzina stała się jeszcze większa i przyjaźniejsza.
Teraz żałuję, że jak byłam młoda nie pomyślałam o adopcji, chociaż mąż prosił o drugie dziecko, a my nie mogliśmy… Ale teraz możemy rozpieszczać nasze wnuki
