Mój ojciec zabronił mi nosić moją córkę. Niedawno moja córka zaczęła raczkować i za każdym razem, gdy wychodziłam z pokoju, podążała za mną, i chciała, żeby wzięła ją na ręce. Ojciec poradził mi, żebym jej nie rozpieszczała, sugerując, że inaczej nie nauczy się radzić sobie sama. Niemniej, nie mogłam się powstrzymać przed przytuleniem mojej córki, co sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie jestem nadopiekuńcza.
Zdaję sobie sprawę, że mam tendencję do bycia zbyt łagodną w stosunku do niej, pocieszania jej, gdy płacze, obsypywania jej dobrocią i powstrzymywania się od karcenia jej. Być może rekompensuję sobie w ten sposób miłość i troskę, których brakowało mi w dzieciństwie. Dorastałam w sierocińcu i nigdy nie poznałam swoich biologicznych rodziców. Moi obecni rodzice, rodzina kuzyna, przyjęli mnie, gdy dowiedzieli się o mojej sytuacji i zapewnili mi nowy dom.
Na początku było trudno, ponieważ mój nowy ojciec był wycofany, a moja matka pracowała niestrudzenie, aby utrzymać rodzinę, pozostawało jej więc niewiele czasu na miłość. Chociaż wiedziałam, że mnie kochają, trudno im było to wyrazić. Nauczyłam się więc tworzyć własną narrację, wyobrażając sobie świat, w którym byłam kochana i chwalona jak księżniczka rządząca krainą miłości.
Gdy dorastałam, szukałam aprobaty i uczucia u innych, zwłaszcza w romantycznych związkach. Czepiałam się każdej oznaki zainteresowania i przez pięć lat pozostawałam w niezdrowym związku, bojąc się, że nie znajdę miłości gdzie indziej.
Mój troskliwy mąż zna część mojej przeszłości i wspiera mnie, ale nie wie wszystkiego. Pomimo moich przeszłych doświadczeń, nie mogę powstrzymać się od obsypywania mojej córki miłością, wierząc, że zasługuje na całą miłość, jaką może otrzymać, w przeciwieństwie do tego, co ja miałam jako dziecko.
