Przez długi czas Maks nie rozumiał, dlaczego Sara nie chce za niego wyjść. Miała już trzydzieści lat, a on uważał, że wszystkie dziewczyny w tym wieku chcą wyjść za mąż i mieć dziecko. Zegar tykał. Prosił ją i prosił, ale ona wciąż powtarzała mu, żeby się nie spieszył. Głowił się z jakiego powodu ona nie chce brać ślubu, a potem wpadł na nią i jej męża w parku. Nie zdążył się przywitać ani nic powiedzieć, bo Sara zaczęła odciągać męża w drugą stronę, a potem odebrali syna z placu zabaw i odeszli.
Maks robił sobie wyrzuty, że był tak ślepy i nie domyślał się, że skoro Sara nie przyprowadziła go do swojego domu to musiała mieć jakieś powody, i że prawie nigdy nie została u niego na noc… Tego wieczoru postanowił z nią zerwać, a ona nie miała nic przeciwko temu. W końcu, po kłótni, rzuciła, że spodziewa się jego dziecka, ale niech Maks nawet nie myśli o tym, żeby wszystko zepsuć, bo ona ma już rodzinę. Była zdecydowana skłamać, że dziecko jest jej męża.
Po tej wiadomości nie było mowy, żeby Maks mógł odejść i zapomnieć o Sarze. Pisał do niej, wysyłał jej pieniądze i od czasu do czasu łapał ją w pracy, by upewnić się, że ciąża przebiega prawidłowo. Po urodzeniu córki pomagał jeszcze bardziej, mimo że Sara prosiła go na wszelkie sposoby, by nie przychodził do jej domu, pracy i nie dawał jej pieniędzy.
– To córka moja i mojego męża, a ty nie jesteś jej ojcem – powtarzała, chcąc go bardziej zranić.
A potem i tak pozwalała mu wychodzić z córką przez dwa lata, dopóki jej mąż nie dostał nowej pracy i nie pomyśleli o przeprowadzce. Sara zmieniła numer, nie zostawiła Maksowi nowego adresu i w ogóle nic, odcinając mu w ten sposób kontakt z córką. Teraz mieszkają gdzieś daleko, a Maks obwinia się, że nawet nie próbował legalnie odzyskać córki i w ogóle nic nie robił, zaprzepaszczając swoje szczęście. Nie chciał zniszczyć szczęśliwej rodziny, czuł się winny, a Sara to wykorzystała i zrobiła co chciała.
