Izabela ledwo udało się wyjechać wózkiem z wejścia. Budynek, w którym mieszkała, miał pięć pięter i nie miał windy, a wąskie schody utrudniały poruszanie się z szerokim wózkiem. Na szczęście dzieci nie obudziły się. Gdyby tak się stało, w całym podwórku rozległby się ich głośny płacz.
Kobieta zmierzała do parku, z dala od ludzi, szczególnie od starszych pań, które zawsze zajmowały tę samą ławkę. Z pewnością znów zaczęłyby ją obdarzać głupimi uśmiechami, a potem plotkować za jej plecami. Starsze pokolenie nie rozumiało takich rodzin jak jej.
Izabela marzyła o pełnej rodzinie, ale niestety, jej mąż nie był gotowy na życie rodzinne, a tym bardziej na dzieci. Po prostu ich nie akceptował.
Kiedy dowiedział się, że Izabela jest w ciąży, zaczął ją namawiać do aborcji. Ona jednak była stanowcza i odmówiła. To było jej dziecko. Mężczyzna nie przestawał ją naciskać, wciąż namawiając ją do usunięcia ciąży. Gdy dowiedział się, że będzie miała dwoje dzieci, od razu uciekł. Nawet nie zabrał wszystkich swoich rzeczy.
Izabela przez miesiąc płakała, a potem jakoś się pozbierała. Dzieci zaczęły już mocno kopać, co dawało jej poczucie, że nie jest sama. Uspokajała je, śpiewając im kołysanki.
W głębi serca kobieta miała nadzieję, że po narodzinach bliźniaków mąż wróci, ale to się nie stało.
Izabela starała się robić wszystko sama, ale były rzeczy, które niełatwo było zrealizować przy jej delikatnych rękach. W pokoju dzieci stała rozmontowana sofa, na której chciała spać w pobliżu łóżeczka. Niestety, nie miała siły, by ją sama złożyć.
Przeglądając bezpłatną gazetę, Izabela natknęła się na ogłoszenie o „mężczyźnie na godzinę”. To było dokładnie to, czego teraz potrzebowała. Chwyciła telefon i zadzwoniła.
Mężczyzna zjawił się około dwóch godzin później. Był silny, uprzejmy, od razu poszedł do pokoju dzieci i zaczął składać kanapę. Bliźniaki spojrzały na niego, po czym wybuchły płaczem. Izabela, mając na kuchence gotujące się mleko, pobiegła do nich, niepewna, czy uda się je uspokoić. Ku jej zaskoczeniu, dzieci nagle przestały płakać.
Gdy wróciła do pokoju, zobaczyła wzruszający obrazek. “Mężczyzna na godzinę” siedział na podłodze obok łóżeczka i rozmawiał z dziećmi w ich języku. Małe dzieci patrzyły na niego poważnie i odpowiadały.
– Ma pan świetny kontakt z dziećmi – powiedziała Izabela. – Powinien pan zostać nauczycielem.
– Sam mam dwoje… miałem – odpowiedział mężczyzna, a jego głos się załamał. Odwrócił się, jakby próbował ukryć łzy.
– Może napijemy się herbaty? – zaproponowała Izabela, próbując złagodzić atmosferę.
Wkrótce oboje siedzieli przy stole, a Izabela nalała mężczyźnie herbaty.
– Proszę mi wybaczyć – zaczął Artur, jak się przedstawił. – Rok temu straciłem żonę i dwóch synów. Może słyszała pani o tej tragedii w sąsiednim mieście. Nie mogłem tam zostać, więc przeprowadziłem się tutaj. Bardzo kocham dzieci, ale chyba nigdy nie przyzwyczaję się do tego, że już nie jestem ojcem. Chociaż w sercu zawsze nim będę…
Izabela miała łzy w oczach, słuchając jego historii. W końcu, pod wpływem chwili, podeszła do niego i przytuliła się. Siedzieli tak przez dziesięć minut, milcząc i płacząc razem.
W końcu Artur zapytał cicho:
– Czy mogę przyjść jutro?
Izabela skinęła głową i uśmiechnęła się przez łzy.
Przyszedł następnego dnia, jak obiecał. I wkrótce został na zawsze. Oboje znaleźli w sobie to, czego tak bardzo potrzebowali.
