Jagodo, odwróć się! Za kogo się zamierzasz rozwieść? krzyczała mama, poprawiając mi warkocz.
Wyjaśnij przynajmniej, co ci nie odpowiada w Sergiuszu? rozpadłam się od jej łez.
No cóż, matka jego jest sprzedawczynią na bazarze, szczeka na wszystkich. Ojciec zniknął gdzieś nie wiadomo kiedy i w młodości jedynie się upijał i hulił.
Nasz dziadek też był pijakiem i po całej wsi ganiał babcię. I co z tego?
Twój dziadek był szanowanym człowiekiem w wiosce, rozpoznawanym wśród ludzi.
Tylko babci nie było łatwiej. Pamiętam, że bała się go, kiedy byłam mała. A z Sergiuszem, mamo, wszystko będzie w porządku. Nie należy oceniać ludzi po ich rodzicach.
Kiedy przyjdą wam dzieci, wtedy zrozumiesz! powiedziała matka, a ja tylko westchnąłem.
Trudno będzie żyć, jeśli matka nie zmieni zdania o Sergiuszu. Mimo to wzięliśmy wesołe wesele i założyliśmy własną rodzinę. Na szczęście Sergiusz miał w gospodarstwie domowym dom, odziedziczony po dziadku i babci, po tym niewidzialnym ojcuhulancie.
Dom był stopniowo rozbudowywany, aż stał się nowoczesny dworek z wszelkimi wygodami. Żyliśmy, ciesząc się. Oto mój wspaniały mąż cóż, mówiła o mnie matka, a ja tylko się uśmiechałem.
Rok po ślubie przyszedł na świat nasz syn Jan, a cztery lata później córeczka Zuzanna. Gdy dzieci zachorowały albo coś się stało, natychmiast pojawiała się matka z własnym mówiłem ci! i zawsze dodawała: Małe dzieci, małe kłopoty! Dorosną i dadzą ci jeszcze większy kłopot, z jakąś spadkobierczą historią.
Starałem się nie zwracać uwagi na jej uwagi, choć z czasem stała się stałym narzekaniem. Dziewczynka poślubiła się bez zgody rodziców, co rozgniewało matkę.
Matka lubi, gdy wszystko układa się po jej myśli. Jednak w głębi duszy przyjęła mój wybór i wiedziała, że Sergiusz jest w porządku. Nie przyznałaby tego głośno, bo to oznaczałoby przyznanie się do błędu.
O wnukach mówiła niepoważnie, przynajmniej z obawy. W rzeczywistości kochała ich szaleńczo i gdyby coś im się stało, pierwsza wskoczyłaby do rzeki, z włosami potarganymi z rozpaczy.
Czasem bałem się tych wielkich kłopotów, które przychodziły z dorastaniem dzieci. Dzieci w końcu rosły. Nasz syn Jan skończył 11klasę i ruszył w dorosłe życie. Miał rozpocząć studia w prestiżowym uniwersytecie w pobliskim mieście zaledwie 143 kilometry od domu.
Dla matki te 143 kilometry zdawały się być odległością ziemi od Merkurego. Niewyobrażalnie daleko!
Pierwsze cztery noce nie spała, rozmyślając, co się dzieje z jej synkiem. Czy ktoś go zrani? Czy źle się odżywia? Czy miasto go zepsuje? Jan był przecież dobrym chłopcem.
Na początku Jan mieszkał w akademikowym pokoju, typowym dla wiejskich chłopców. Moje serce nie wytrzymało tego i namówiłem go, żebym razem z żoną wynajęliśmy mu w mieście mieszkanie. Jan postanowił częściowo płacić i dorabiać w internecie był najbystrzejszy.
Co weekend jeździłem do miasta, by zobaczyć Jana, pomóc, posprzątać, ugotować. W jego nowym mieszkaniu było niebywale czysto.
W domu Jan nie sprzątał, wolał bałagan. Jedzenie zawsze było pyszne pierogi, gulasz w garnku. Mądry chłopiec! mawiałem.
Moje częste wizyty zaczęły drażnić męża.
Jagodo! Dość już trzymasz Jana przy swojej spódnicy! Nie dajesz mu odetchnąć! Nie masz dla mnie czasu! Idę do Larysty, listonoszki, ona wszystkich wita!
Zrobiłem to żartobliwie, ale i tak trochę go przestraszyłem. Bez niego nie dałoby się poradzić sobie. Sergiusz miał rację trzeba puścić syna w świat.
Jeszcze trochę zachowywałem się jak kurczak w klatce, ale w końcu nauczyłem się dawać mu wolność. Nie pomogło to jednak.
Dzwonił dekretor i mówił, że Jan opuszcza zajęcia i grozi mu wykreślenie. Byłem w szoku. Wziąłem kilka dni wolnych i pojechałem do miasta. Sergiusz nie mógł mnie powstrzymać, stałem się jak czołg.
Jan nie spodziewał się mojego przyjazdu. Nie zdążył ukryć przyczyny swoich nieobecności. Okazało się, że była to dziewczyna, Hania piękna, jak anioł.
W mieszkaniu był jeszcze mały chłopiec, roczny, w ramionach Hani. Od razu zrozumiałem, że dziewczyna próbuje wciągnąć mojego syna i poślubić go, zostawiając dziecko.
Jestem nowoczesną mamą, ale w tym wieku Jan nie powinien się żenić ani mieć własnych dzieci. Hania wyglądała na osiemnaście lat skąd wzięła niemowlę?
Burza w sercu, ale starałem się zachować spokój. Przywitałem się z Hanią, a z Janem zamknąłem się w kuchni na poważną rozmowę.
Janie, czy naprawdę się zakochałeś? zapytałem, ukrywając uśmiech.
Bardzo, mamo odpowiedział Jan, uśmiechając się.
Co z nauką? dopytałem, ostrożny jak saper.
Wiem, że spóźniłem się z zajęciami, ale to przejściowy okres. Nie martw się, nadrobimy.
Co to za okres? naciskałem.
To jeszcze tajemnica. Może później, gdy lepiej się poznacie, powiem.
Nie wiedziałem, co zrobić, by nie odwrócić syna od siebie. Wziąłem przerwę i wróciłem do domu.
To twoja wina! wykrzyknąłem na Sergiusza. Daj synowi wolność! Co teraz zrobimy?
Co się stało? zapytał optymistycznie. Czy nie chcesz przyjąć tej małej istoty? Jeśli Jan ją kocha, nie jest obca.
Czy jesteś gotów zostać jej dziadkiem? dopytał.
Dlaczego nie? odpowiedział Sergiusz. Kiedy pojawią się dzieci, zostanę dziadkiem.
Ale to nie jest nasza własna?
Jagodo, mam wrażenie, że rozmawiam z kimś innym. Dziecko nie może być obce! Pomyśl o tym.
Mężowi udało się przejść do innego pokoju, a ja błąkałam się po pustej sypialni, wyładowując gniew na życie, Hanię, Jana i męża. Stopniowo uspokoiłem się i zrozumiałem, że Sergiusz miał rację.
Dziecko nie jest winne. Hania też nie, choć los bywa różny. Rankiem przeprosiłem siebie, otarłem łzy i przytuliłem się do męża, który spał na kanapie.
Sergiuszu, wybacz mi! Naprawdę otworzyłam oczy. Kocham was wszystkich!
Chodź tutaj, głupia! podniósł kołdrę i położyłem się obok niego.
Zaśniemy, a na moich ustach pojawił się szczęśliwy uśmiech. Teraz będę babcią! Co tam, chłopiec w mieszkaniu Hani, cudowny, imię ma Michał.
Jednak nie wszystko było tak proste. Po pewnym czasie Jan poinformował, że przenosi się na studia wieczorowe i zamierza poślubić Hanię.
Tym razem nie działałem pochopnie najpierw przemyślałem sytuację. Potem z Sergiuszem pojechaliśmy na weekend do miasta. Sergiusz, jak zawsze, pomógł nam rozgryźć sprawę.
W przedpokoju spotkaliśmy Hanię, która z łzami w oczach powiedziała:
Przepraszam, nie chciałam, by Jan tak postąpił, ale jest uparty. Pewnie wiecie.
Uparty? odparł mąż, zrzucając buty. Nasz syn nie jest głupi. Jeśli tak decyduje, musi to być konieczne.
Poszliśmy do kuchni, a Jana nie było.
Jan poszedł po mleko, zaraz wróci, przepraszam rzekła Hania.
Czemu ciągle przepraszasz? zapytał Sergiusz. Nie wiemy jeszcze, w czym jesteś winna. Najpierw rozwiążmy to. Poproszę herbatę dla zmęczonych gości. Właśnie wróciłem z drogi 143 km.
Ojej, przepraszam wymamrotała Hania.
Sergiusz przewrócił oczami, a dziewczyna uśmiechnęła się. Zrozumiałem, że przyjął decyzję syna i westchnąłem.
W naszych filiżankach unosił się aromat herbaty, a Sergiusz chrupał trzecie ciastko, własny wypiek, którego Jan nie mógł sam zrobić. Jan przyniósł zakupy, a w jego oczach błyszczał stalowy blask nowa męskość.
Więc zdecydowaliście się wziąć ślub? zapytał mąż przy stole.
Tak, i nie ma dyskusji odpowiedział stanowczo syn.
Zgoda. Co popycha was do takiego pośpiechu? Czy oczekujecie kolejnego dziecka?
Nie, co ty! zakrzywiła się Hania, czerwieniąc się.
W głowie nasunęła się szalona myśl: czy naprawdę mogą mieć dziecko, skoro dopiero co się poznali? To wydawało się niemożliwe, ale…
Co więc was tak spieszy?
Bo Misiu zabiorą do domu dziecka, odwróciła wzrok Hania.
Dlaczego dziecko mogłoby zostać zabrane? zapytał stanowczo Sergiusz.
Bo matka go zostawiła w więzieniu, szepnęła, drżąc.
Hania, nie musisz nic tłumaczyć! przerwał Jan. Proszę, przyjmijcie naszą sytuację taką, jaka jest.
Janie, poczekaj przerwała Hania. Jeśli jesteśmy razem, nasze rodziny muszą to zaakceptować. Nie będę ukrywać prawdy.
Cisza zapadła, a my spojrzeliśmy na siebie.
Hania, czy Michał nie jest twoim synem? zapytałam nieśmiało.
Nie! To mój brat ze strony matki, rodzice się różnią.
W tym momencie miałem ochotę rozszarpać wszystkich, ale powstrzymałem się. Hania kontynuowała swoją opowieść:
Moja matka zmarła w areszcie, miała wrodzoną wadę serca. Przeżyła długo, choć chorowała. Była porywcza i miałam trudne dzieciństwo.
Hania wypiła herbatę i westchnęła ciężko. Mówiła, że po wypadku rodziców jej matka uderzyła sąsiada, co skończyło się w gazetach. Po jej aresztowaniu ojciec zabrał ją, a potem ponownie się ożenił. W nowej rodzinie, z Tatią, znalazła wsparcie i uważa ich za prawdziwą rodzinę.
Znowu zamilkła, a ja zobaczyłem, jak Jan i Hania trzymają się za ręce pod stołem. Najgorsze dopiero miało nadejść.
Trzy lata temu moja matka zakochała się w mężczyźnie dziesięć lat młodszym. Miał syna, Misię. Razem byli szczęśliwi, ale sąsiedzi słyszeli ich kłótnie i hałas.
Podczas jednej kłótni matka odrzuciła mężczyznę, on upadł, uderzył się w stolik i dwa dni później zmarł w szpitalu. Matka trafiła do aresztu i zmarła w izolatce, zanim doszło do procesu. Prosiła, by nie osądzać jej surowo była jak koliber, barwna i nieokiełznana, a ja ją kochałem.
Teraz wybacz nam, Haniu rzekł Sergiusz, kiedy ucichła. Dziękujemy, że podzieliłaś się historią. Jesteśmy rodziną i musimy się wspierać.
Wtedy poczułem impuls, by krzyknąć: Co robisz, Janie! Nie potrzebujemy takiej rodziny! W naszej linii nie ma przestępców!. Zatrzymałem się, widząc matkę w sukni ślubnej, płaczącą, by odmówić ślubu z Sergiuszem.
W myślach powtarzałem: Nie oceniaj ludzi po rodzicach! Nie wiesz, co przeżyli!. Burzliwe myśli zamieniły się w pomysł. Spojrzałem na męża, który się uśmiechał, i pomyślałem: tak, zgoda!
Sergiusz kiwnął głową i powiedział:
Co powiecie na taki układ? Przyjmiemy opiekę nad Michałem, a wy poczekacie z własnym małżeństwem i dokończycie studia.
Jak to? zapytała Hania.
Tato, przestań! zawołał Jan.
Michał w wiosce będzie miał dobre warunki, pamiętasz, jak wyglądało twoje dzieciństwo. Jeśli zechcecie, zawsze możecie go zabrać.
Z nami będzie nudno, więc z przyjemnością zajmiemy się Michałem.
Twoja siostra teraz bardziej interesuje się chłopakami niż rodzicami.
Hania, decyzja należy do ciebie spojrzałem jej w oczy. Nie mogę położyć na was takiego ciężaru. Nawet mój ojciec z Tatą nie zgodzili się go przyjąć.
Nagle z kanapy wyłonił się nasz syn, sięgnął po Michała i podniósł go.
O, jaka ciężka sprawa zażartował Sergiusz, trzymając chłopca w ramionach.
Sergiuszu, ciągle coś na barki kładziesz, a nie na dziadka zaśmiała się ja.
Poczekaj zagroził, przyciskając się przy uchu i szepnął: PokaWtedy wszyscy zgodnie podnieśli kieliszki, świętując nowy początek, który połączył nasze losy w jedną, silną rodzinę.
