Mój mąż, Wacław, od pięciu lat kolejno wyjeżdżał zarabiać. Raz pracował jako kierowca ciężarówki w Niemczech, innym razem naprawiał maszyny w Czechach. Wyjechał, bo potrzebowaliśmy pieniędzy mieliśmy dwóch synów, Kacpra i Michała, i chcieliśmy im zapewnić lepszą przyszłość. Doskonale wiedzieliśmy, że w Polsce nie uda nam się tego osiągnąć bez dodatkowego dochodu.
Wacław miał szczęście. Co miesiąc podrzucał nam paczki z jedzeniem: konserwy, kasze, olej, słodkości. Do tego regularnie przelewał na moją kartę pieniądze, żebym mogła je deponować w banku i zarabiać odsetki. Zebraliśmy już przyzwoitą sumę, by kupić starszemu synowi mieszkanie w Warszawie.
Wyglądało, że w końcu mamy stabilność. Lecz kilka miesięcy temu poczułam, że coś jest nie tak w moim ciele. Najpierw pomyślałam, że to menopauza, ale nie. Przybrałam na wadze, miałam stałą potrzebę snu, jadłam bez ładu i nieład, a nastrój zmieniał się jak wicher. W Internecie po tych objawach każdy twierdził, że jestem w ciąży. Ciąża w 45te? pomyślałam. Zrobiłam test i na pasku pojawiły się dwie wyraźne czerwone kreski.
Nie chciałam mówić o dziecku ani synom, ani teściom. Po co? Żeby mnie wyśmiały? Żeby powiedzieli, że w podeszłym wieku tracę rozum? Zdecydowałam więc ukryć ciążę. Zima była już w pełni, ubrałam się ciepło i obszernie. Pod grubym puchowym płaszczem nikt nie dostrzegł mojego brzucha.
Jednak nie chciałam tego dziecka przynieść na świat. Ktoś może pomyślać, że nie mam serca, ale mam 45 lat, nie jestem już młodą kobietą. Mam synów i wnuki, którym chcę poświęcić czas, a nie bawić się w przewijanie. Poza tym nie mieliśmy środków na utrzymanie trzeciego dziecka. Wacław miał wrócić za granicę, a ja nie potrafiłam żyć bez niego.
Lekarze ostrzegli, że termin jest już późny i operacja byłaby bardzo ryzykowna. Nie wiedzieliśmy, czy nie zaszkodzi mi to jeszcze bardziej. Przez kilka dni przekonywałam samą siebie, że wszystko się ułoży. Może Wacław w końcu ucieszy się, że będziemy mieli jeszcze jedną pociechę? Postanowiłam zadzwonić do niego na Skypie i podzielić się wieścią, ale nie włączyłam kamery, tylko mikrofon.
Halo, Wacław
To nie Wacław. To Łucja.
Łucja? A pan kim jest?
Szanowny, a pan kim? Jestem żoną Wacława. Czy coś pan potrzebuje? Męża nie ma, jest w pracy.
Natychmiast odrzuciłam słuchawkę i zamierzyłam się rozpłakać. W życiu zdarza się, że mężczyzna zdradza gdziekolwiek i z kimkolwiek. Chciałam od razu złożyć pozew o rozwód, wyrzucić wszystkie rzeczy Wacława i nie widzieć go nigdy więcej.
Lecz w głowie tliła się jeszcze nadzieja, że kochanek wróci, gdy dowie się o maluszku. Wiedziałam, że w lutym mąż ma przyjechać, bo synowie mają urodziny i dostał urlop. Miewałam nawet sen, w którym spacerujemy we trójkę po parku, a Wacław trzyma naszą córeczkę jedną ręką, a mnie drugą.
Właśnie 14 lutego, w Dzień Zakochanych, Wacław przybył. Przygotowałam romantyczną kolację, rozstawiłam świece, włączyłam delikatną muzykę. Chciałam stworzyć spokojną atmosferę.
Wacławu, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Mówią, że będzie dziewczynka.
Ty draniu! wykrzyknął mężczyzna.
Zaczerwienił się ze wściekłości, przewrócił talerze na podłogę, zaczął uderzać pięściami w blat:
A więc gdy ja tam haruję jak koń, ty ganiasz się z obcymi mężczyznami? I teraz chcesz mi powiesić na szyi tego szubrawca?
Wacław, wszystko ci wyjaśnię
Odejdź, nie chcę cię już widzieć! zepchnął mnie tak mocno, że wpadłam brzuchem na ostry brzeg stołu i upadłam.
Wacław odszedł, zabrał torbę i hucznie zamknął drzwi. W głowie zakręciło się, zobaczyłam czerwone krople rozlane po podłodze. Brzuch boleł jak sztylet, aż jęczałam z bólu. Ledwie wyciągnęłam telefon i wezwałam karetkę, czując, że dziecko zaraz przyjdzie na świat.
Gdy przyjechali lekarze, trzymałam już w ramionach naszą córeczkę. Dziewczynka spała spokojnie, nie płakała, głęboko zasnęła.
No co, mamo, jedziesz z nami?
Nie. Zabierzcie dziecko, nie jest mi potrzebne.
Jak to?
Tak. Zabierzcie, mówię! To dziecko zrujnowało mi rodzinę! Może ktoś je pokocha, ale nie ja. Wystarczy, weźcie je, nie chcę jej widzieć!
Bez żadnych wyrzutów sumienia oddałam dziewczynkę w ręce lekarzy. Badania nie wykazały żadnych powikłań, poród minął spokojnie. Po odjeździe karetki sprzątałam mieszkanie, wzięłam prysznic i położyłam się spać.
Żadne z dzieci nie wie, że oddałam córeczkę. Codziennie chodzę do kościoła i modlę się, by rosła zdrowa i znalazła swoją rodzinę, bo wiem, że nie dam sobie rady sama. Nie chcę znów nosić ciężaru macierzyństwa. Pragnę tylko jednego żeby Wacław wrócił do domu. Niestety wyjechał znów do Niemiec i rozmawia jedynie z synami.
Możecie mówić, że jestem nieszczęśliwą kobietą, ale wybieram męża, nie dziecko. Niech Bóg będzie moim sędzią.
Przyjaciele, jeśli chcecie więcej historii, zostawcie komentarz i nie zapomnijcie o lajku. To daje nam siłę do dalszego pisania.
