Andrzej bardziej lubi letnie wędkowanie, ale zimą też regularnie wyjeżdża parę razy. Jak mawia, „posiedzieć na mrozie”. Ryb specjalnie nie przywozi, ale wystarcza przynajmniej na zupę rybną i jeszcze zostaje dla okolicznych kotów.
Właśnie teraz Andrzej upewnia się, że lód na jeziorze jest już mocny, i zaczyna się szykować do kolejnego wyjazdu. Rano po cichu bierze sprzęt, wyjmuje z lodówki kanapki i na palcach wychodzi na podwórko – żona i dzieci o tej porze śpią snem kamiennym.
Na jeziorze też nie ma nikogo. Najwyraźniej nawet zapaleni wędkarze wolą spędzać święta noworodowe w domu przy sałatkach, niż na mrozie. Andrzeja to jednak wcale nie martwi.
„Mnie więcej ryb się dostanie” – myśli mężczyzna i powoli zaczyna rozwijać sprzęt.
Mniej więcej w tym samym czasie zauważa jakieś poruszenie w pobliżu brzegu. Spory, kudłaty pies ostrożnie wchodzi na lód i patrzy prosto na Andrzeja. Wszystko wskazuje na to, że psiak przebywa w lesie od dawna: niechlujny wygląd, zapadnięte boki, ostrożne spojrzenie.
Pies ostrożnie podchodzi do Andrzeja, lekko merdając ogonem, jakby dając do zrozumienia, że nie należy się spodziewać żadnej agresji. Andrzej sam już dawno rozumie, że pies najprawdopodobniej był kiedyś domowym: dziki dawno by uciekł i nie próbowałby się zapoznać.
Pies uważnie śledzi przebieg wędkowania. Szczególnie cieszy go, gdy Andrzej wyciąga z przerębla kolejną rybę. Pies za każdym razem podskakuje i merda ogonem, jakby ciesząc się z powodzenia wędkarza.
Kanapki dzielą po równo: dobrze, że żona przygotowała Andrzejowi z zapasem. Pod koniec posiłku pies na tyle ośmiela się, że obwąchuje termos z herbatą. Jednak ten napój mu nie przypada do gustu.
Zakłopotanie pojawia się, gdy Andrzej zaczyna się zbierać do domu. Pies najwyraźniej nie zamierza nigdzie iść i kręci się przy samochodzie. Andrzej waha się: przyprowadzenie do domu dorosłego psa nie wchodzi w jego plany.
Kiedy samochód rusza z miejsca, psiak biegnie za nim truchtem, przy tym nie po jezdni, a po poboczu, grzebiąc łapami w śniegu.
Andrzej najpierw ogląda się, potem ponuro wpatruje się w drogę, ale po kilku minutach nie wytrzymuje i ogląda się za siebie. Pies, choć jest chudy, nie odstaje. Andrzej wzdycha i naciska hamulce.
Wędkarza na podwórku wita cała rodzina: dzieci i żona właśnie kończą śniadanie i wychodzą lepić bałwana.
„No i co, duży dziś mamy połów?” – uśmiecha się do Andrzeja żona. „Ryby nie tak dużo. Za to jaki duży okaz się trafił” – śmieje się Andrzej i otwiera tylne drzwi samochodu. Pies nieśmiało wychodzi i zaczyna merdać ogonem…
Po kolejnych kilku tygodniach wszelkie wątpliwości, czy zostawić psa, znikają. Pies, który otrzymał niezwykłe imię Karaś, już całkowicie zadomawia się na podwórku i nawet pozwala dzieciom na sobie jeździć. Weterynarz potwierdza, że pies jest całkiem zdrowy, tylko wychudzony. Ale to sprawa do naprawienia – na domowych posiłkach…
