Gdy sąsiad zapukał do moich drzwi o dziesiątej wieczorem, trzymał w ręku obcy klucz.

Kiedy sąsiad zapukał do moich drzwi tamtego wieczoru, było już dobrze po dziesiątej. W dłoni trzymał obcy klucz.
Stałam sama w kuchni i zmywałam talerze po długim, męczącym dniu. Marzyłam tylko o odrobinie ciszy. Gdy otworzyłam drzwi, spojrzałam na niego z lekkim zdziwieniem.
Czy to nie twój klucz? zapytał.
Zerknęłam na metalowy klucz, który trzymał. Był identyczny jak mój.
Nie odparłam. Mój jest tutaj.
Pokazałam mu swój klucz.
Sąsiad zmarszczył brwi.
Więc czemu ten otwiera twoje drzwi?
Początkowo myślałam, że żartuje, lecz jego twarz była całkiem poważna.
Jak to otwiera?
Pół godziny temu powiedział widziałem kobietę wchodzącą do środka. Byłem przekonany, że to ty, ale chwilę później zobaczyłem cię na balkonie.
Serce natychmiast zaczęło mi walić.
Od dwóch lat mieszkałam sama w mieszkaniu na Mokotowie w Warszawie. Po rozwodzie postanowiłam, że nie chcę już znosić cudzych przyzwyczajeń, cudzych hałasów ani cudzych kluczy.
Jak wyglądała? spytałam.
Włosy ciemne około czterdziestki skórzana torba na ramieniu odparł.
Przeszedł mnie zimny dreszcz. Nikt oprócz mnie nie miał już klucza do tego mieszkania.
Poza jedną osobą.
Moim byłym mężem.
Ale wyprowadził się dwa lata temu. Klucz, który miał, rzekomo mi zwrócił. Tak przynajmniej mówił.
Jesteś pewien, że weszła tutaj? dopytałam.
Widziałem wyraźnie odparł sąsiad. Nacisnęła klamkę i weszła do twojego mieszkania.
Odwróciłam się w stronę drzwi. W środku panowała cisza.
Aż za bardzo.
Poczekaj tutaj szepnęłam.
Ale pokręcił głową.
Nie zostawię cię samej.
Weszliśmy razem, krok po kroku. Salon wyglądał dokładnie tak, jak go zostawiłam. Lampa świeciła niewzruszenie.
Ale na stole stało coś, czego wcześniej nie było.
Szklanka.
Moja szklanka.
Z wodą.
Zatrzymałam się.
Nie piłam dzisiaj wody wyszeptałam.
Sąsiad podszedł i dotknął szkła.
Jest jeszcze ciepła.
W tym momencie z korytarza dobiegł cichy szelest. Jakby ktoś przestawił coś na podłodze.
Zamarliśmy.
Czy ktoś tam jest? zawołał sąsiad.
Cisza.
Pchnął przodem, a ja kroczek za nim. Drzwi do mojej sypialni były lekko uchylone.
Serca dudniły nam w uszach.
Otworzył je szybko.
Pokój był pusty.
Ale mój szafa stała otwarta. W środku ubrania były jasno rozrzucone.
I na łóżku leżało coś małego.
Koperta.
Podeszłam powoli i podniosłam ją. Na kopercie widniało tylko imię.
Moje.
Rozdarłam kopertę drżącymi palcami.
W środku była karteczka.
Jedno zdanie.
Gdy będziesz gotowa porozmawiać, wiesz gdzie mnie znaleźć.
Pismo rozpoznałam od razu.
Mój były mąż.
Sąsiad spojrzał na mnie.
On dalej ma twój klucz?
Pokręciłam głową z niedowierzaniem.
Nie powinien mieć.
Usiadłam na łóżku, próbując uporządkować myśli. Ostatni raz widziałam go w sądzie. Był dziwnie spokojny, aż nazbyt spokojny.
Wtedy powiedział:
Jeszcze kiedyś porozmawiamy.
Uznałam to za czcze słowa.
Ale teraz Ktoś wszedł do mojego mieszkania. Usiadł przy moim stole. Pijąc z mojej szklanki. Grzebiąc w mojej szafie.
Sąsiad stał w progu, patrzył na karteczkę.
To chore.
Wiem mruknęłam.
Nagle coś mnie tknęło. Podeszłam do szafki przy drzwiach wejściowych, gdzie zawsze trzymałam zapasowy klucz.
Nie było go.
To wtedy dotarła do mnie straszna prawda.
On nie zrobił kopii.
Po prostu nigdy nie oddał mi oryginału.
A ja mu uwierzyłam.
Sąsiad cicho powiedział:
Chyba czas wymienić zamek.
Spojrzałam jeszcze raz na tamtą kartkę.
Po chwili podarłam ją na pół.
Nie powiedziałam. Chyba czas zmienić coś więcej.