Nazywam się Marek Kowalczyk, mam pięćdziesiąt cztery lata i przez ostatni rok byłem w tej historii tym złym. Wiem, jak to wygląda z zewnątrz: facet po dwudziestu sześciu latach małżeństwa zostawia żonę dla młodszej, zabiera firmę, a ona zostaje z długiem. Napisano by o mnie milion takich tekstów w internecie, gdyby Bogna chciała je pisać. Ale ja też mam swoją wersję, i chcę ją opowiedzieć, zanim ktoś inny zrobi to za mnie.
Firmę budowlano-wykończeniową założyłem w Radomiu dwadzieścia dwa lata temu, kiedy nasz syn Kuba miał trzy latka, a Bogna była w ciąży z Olą. Zaczynaliśmy od niczego — jeden kombi, drabina i telefon komórkowy na kartę. Bogna prowadziła księgowość od pierwszego dnia, to prawda. Siedziała przy stole w kuchni na Gołębiowie, w tym naszym pierwszym M3, i wpisywała faktury do zeszytu w kratkę, bo na program księgowy nie było nas stać. Nigdy tego nie umniejszałem. Ale też nigdy nie powiedziałem jej, że ma się nie liczyć — po prostu żyliśmy tak, jak żyło wtedy pół Polski: mąż na budowie, żona w domu i przy papierach, wspólny rachunek, wspólne wszystko.
To ja odbierałem telefony o piątej rano od klientów, którym zalał się sufit. To ja stałem w błocie na budowie, kiedy Bogna miała grypę i tak siedziała nad rozliczeniem VAT, bo termin gonił. Nie mówię tego, żeby się usprawiedliwiać z tego, co zrobiłem później. Mówię to, bo w tej historii było dwoje ludzi, którzy się zniszczyli, zanim pojawiła się Ilona.
Ilona zamówiła u nas remont łazienki w swoim mieszkaniu przy placu Konstytucji. Miała trzydzieści dwa lata, prowadziła własny gabinet kosmetyczny, i owszem — zaczęło się od tego, że ze mną rozmawiała, patrząc mi w oczy, a nie przez ramię, sprawdzając telefon. To nic nie usprawiedliwia. Ale prawda jest taka, że z Bogną od lat rozmawialiśmy już tylko o fakturach, o kredycie, o tym, że Ola potrzebuje nowych butów na WF. W pewnym momencie przestaliśmy być małżeństwem, a staliśmy się dwuosobową spółką z rozdzielonymi obowiązkami.
W tę niedzielę przy śniadaniu, kiedy powiedziałem Bognie, że odchodzę, nie planowałem tego tak zimno, jak to potem opisywała. Po prostu nie umiałem tego powiedzieć inaczej. Miałem w głowie tysiąc zdań i żadne z nich nie wychodziło, więc powiedziałem najprościej, jak umiałem: że w przyszłym tygodniu się wyprowadzam. Bogna zamilkła na dłużej niż minutę. Pamiętam, że w tym czasie w radiu leciała prognoza pogody, a ja gapiłem się w kubek z resztką kawy z tego ekspresu, który mi kiedyś kupiła na pięćdziesiątkę i który do dziś stoi u mnie w biurze.
Firma została zarejestrowana na mnie od początku — to fakt, nie manipulacja. Kiedy prawniczka Bogny zaczęła mówić o podziale majątku, o kredycie dziewięćdziesięciu tysięcy złotych, który wzięliśmy razem na rozbudowę magazynu przy ulicy Wośnickiej, poczułem, jakby ktoś zamknął mi gardło. Bo ja nie ukradłem tej firmy. Ja ją po prostu miałem na papierze, bo tak to sobie kiedyś ułożyliśmy, wygodnie, bez umów, jak to w rodzinie.
Rata kredytu w pewnym momencie zaczęła mi się sypać — nie dlatego, że chciałem zostawić Bognę z długiem, tylko dlatego, że rozjeżdżałem się finansowo na dwa domy naraz, na wynajem dla Ilony, na adwokata. Wiem, jak to zabrzmi. Ale rachunek bankowy nie kłamie: przez pół roku po prostu nie miałem z czego płacić obu stronom życia, które sobie zafundowałem.
Ola wyjechała na studia do Wrocławia. Kuba, już dorosły, mieszkał w Radomiu i przez jakiś czas w ogóle się do mnie nie odzywał. Rozumiałem to. Bogna przez trzy miesiące pracowała jako kasjerka w markecie budowlanym przy Wjazdowej — wiem to, bo powiedziała mi to Ilona, która akurat kupowała tam silikon i ją tam zobaczyła. Wróciła tego wieczoru do domu i długo milczała przy kolacji. Ja wtedy jeszcze nie wiedziałem, co się szykuje.
Bo Bogna nie usiadła i nie płakała nad kredytem. Poszła do sąsiadki, pani Grażyny z drugiego piętra, która od lat prowadziła własne biuro rachunkowe na Wyścigowej, i zapytała ją wprost, jakie kursy trzeba skończyć, żeby dostać uprawnienia. Zapisała się na bezpłatne szkolenie z funduszy unijnych przy Powiatowym Urzędzie Pracy. Pół roku uczyła się wieczorami tego, co przez dwadzieścia lat robiła w praktyce — tylko teraz dostawała za to papiery.
O tym, że wynajęła lokal, dowiedziałem się od kolegi z budowy, Rysia, który akurat robił tam gładzie. Trzydzieści metrów kwadratowych, parter kamienicy przy ulicy Żeromskiego — dwie przecznice od mojego biura na Traugutta. Zadzwoniłem do niej pierwszy raz od miesięcy. Głos mi się łamał, jakbym połknął coś ostrego.
— Podobno otwierasz biuro rachunkowe. Na Żeromskiego?
— Tak — powiedziała spokojnie. — To dwie ulice od ciebie.
— Wiem.
Zapadła cisza, w której szukałem jakiegoś argumentu, żeby ją od tego odwieść. Nie znalazłem żadnego. W tle u niej ktoś odkurzał — chyba Ola przyjechała na weekend.
— Powodzenia — powiedziałem w końcu i się rozłączyłem.
Wczoraj, jak mi powiedział Kuba, Bogna podpisała u notariusza umowę najmu tego lokalu. Właścicielka kamienicy, starsza pani, podobno obniżyła jej czynsz, kiedy usłyszała historię — nikt jej o to nie prosił. Ola przyjechała z Wrocławia na weekend i razem wybierały kolor ścian, jakiś zgaszony szałwiowy zielony. Kuba zamówił jej szyld — biały, z granatowymi literami: "Bogna Kowalczyk — Biuro Rachunkowe". Podobno stał przy nim i robił zdjęcia przez dłuższą chwilę, zanim wysłał je matce.
Ja tego szyldu jeszcze nie widziałem na żywo. Ale wiem, że codziennie rano, jadąc do biura Kombiwozem na Traugutta, będę musiał przejechać obok tych dwóch przecznic. Dziś rano stałem na czerwonym świetle przy skrzyżowaniu z Żeromskiego i patrzyłem w tamtą stronę, choć jeszcze nic tam nie było widać z tej odległości — tylko rusztowanie i jakiś mężczyzna malujący framugę drzwi.
Nie wiem, co czuję dokładnie. Coś pomiędzy wstydem a czymś, co chyba jest ulgą — że ona sobie poradzi, że nie zostawiłem jej bez niczego, mimo że sam tak to zaplanowałem. Rata kredytu wciąż jest wspólna, do spłacenia zostało jeszcze sześćdziesiąt trzy tysiące złotych, i wiem, że prawniczka Bogny już złożyła wniosek o podział majątku z uwzględnieniem wartości firmy. Adwokat mówi mi, że mogę się spodziewać, że sąd każe mi wypłacić jej połowę wyceny spółki za tamte dwadzieścia lat pracy bez umowy. Prawdopodobnie ma rację.
W zeszły czwartek, siódmego sierpnia, dostałem od notariusza kopię pełnomocnictwa, które Bogna złożyła w sprawie majątkowej — leży teraz w teczce na moim biurku, obok kubka z tym samym ekspresem do kawy. Nie otworzyłem jej jeszcze do końca. Wiem, co w niej jest. Wiem też, że kiedy w przyszłym tygodniu pojadę na budowę przy placu Konstytucji, będę musiał przejechać tą samą ulicą, na której teraz wisi jej szyld, i że to się nie zmieni, dopóki jedno z nas się stąd nie wyprowadzi.
