Dzieci są sensem naszego życia.
Pewnego dnia postanowiłam pomalować ścianę w garażu i żeby moja córka nie została w domu sama, zabrałam ją ze sobą. Rysując kredą po podłodze, powiedziała:
– Tak się cieszę, że Bóg uczynił cię moją matką.
Nie zrozumiałam tego zdania i zapytałam ponownie:
– Co?
Tym razem wymyśliła jeszcze bardziej niezręczne zdanie:
– Cieszę się, że jesteś moją mamą od Boga.
Byłam wzruszona. Wtedy moje dziecko zaczęło się modlić:
– Panie, dziękuję ci, że dałeś mi moją ukochaną mamusię. I dziękuję (nie rozumiałam tego zwrotu). Dziękuję, że zawsze robi mi śniadanie. Dzisiaj zrobimy ciasteczka z dyni.
Potem otworzyła oczy i dalej rysowała.
– Kto cię tego wszystkiego nauczył?pytałam ją.
Łzy spływały mi po twarzy, bo nigdy nie spotkałam się z czymś takim. Ma dopiero trzy lata i zdecydowanie nie spodziewałam się takich zwrotów.
Jej maleńkie serduszko kryło w sobie więcej miłości niż mogłam sobie wyobrazić, a jej myśli obejmowały takie pojęcia jak Bóg, miłość i wdzięczność… Nie zawsze widzi się to u dorosłych.
– Dziękuję, – powiedziałam, uśmiechając się, – bardzo, bardzo się cieszę, że Pan zesłał mi taką córkę.
Zdziwiona zacząłem kontynuować malowanie ściany, gdy moja córka zadała kolejne pytanie:
– Czy długo musiałaś na mnie czekać, mamo?
Opowiadałam jej tę historię już milion razy, ale ona chciała usłyszeć ją jeszcze raz. Zostawiłam farbę i podeszłam do niej:
– Tak, moja droga. Bardzo długo prosiłam Boga o dziecko, ale mi go nie dawał. I wtedy ty pojawiłaś się w naszej rodzinie. Jesteśmy bardzo szczęśliwi!
– Czy wiesz, dlaczego Bóg tak długo nie dawał ci dziecka? – Zapytała dziewczynka.
– Nie, kochanie, nie wiem, – odpowiedziałam zmieszana.
– Wiem dlaczego, – powiedziała córka, – bo mnie tworzył.
Patrząc w jej niebieskie oczy, naprawdę zobaczyłam nieziemski cud. Promieniowały taką mądrością, jakby miała tysiąc lat.
Taka prosta odpowiedź dziecka, a tak wiele znacząca. Naprawdę miałam wrażenie, że to dziecko spało na piersi Boga od bardzo dawna, jakby niebo nie chciało jej wypuścić.
Tą historią chcę przekazać myśl, że każda para będzie miała dziecko. Na pewno będziecie na nie czekać. Nie wiem, czy będziecie mieli dzieci z urodzenia, czy z adopcji. Nikt nie jest w stanie zrozumieć, jak wszystko jest ułożone w niebie. Po prostu bądźcie pewni i nie traćcie nadziei.
Bóg słyszy wasze modlitwy!
