**Diario, 14 lutego**
Mój mąż, Wojciech, od pięciu lat kolejno wyjeżdża za granicę. Raz na ciężkim tirze woził w Niemczech, innym razem naprawiał instalacje w Czechach wszystko po to, by zgromadzić pieniądze na lepsze życie dla nas. W kraju zostaliśmy z dwoma chłopcami Kacprem i Michałem i z nadzieją, że w Polsce nie znajdziemy przyszłości.
Co miesiąc Wojciech wysyłał nam paczki: konserwy, kaszę, olej, słodycze. Do naszego konta w PKO wpłacał przelewy, które odkładaliśmy na lokatę, by naliczała odsetki. Zgromadziliśmy więc wystarczającą sumę, by kupić starszemu synowi mieszkanie w Poznaniu.
Wyglądało, że wszystko układa się po naszej myśli. Jednak kilka miesięcy temu poczułam, że w moim ciele coś jest nie tak. Najpierw pomyślałam, że to menopauza, ale objawy były inne przybrałam na wadze, ciągle chciałam spać, jadłam bez przerwy, a nastrój zmieniał się jak burza. Internet podpowiedział mi, że mogę być w ciąży. W czterdziestym piątym roku życia? Nie wierzyłam, ale zrobiłam test. Na pasku pojawiły się dwie wyraźne, czerwone kreski.
Nie chciałam nikomu o tym mówić ani synom, ani siostrom męża. Bałam się, że rodzina zacznie się śmiać, że matka w podeszłym wieku straciła rozum. Zima już była blisko, więc ubrałam się w grube płaszcze i puch, by nikt nie zauważył rosnącego brzucha.
Jednak nie zamierzałam przyjąć tego dziecka. Miałam 45 lat, już miałam synów i wnuki, a nie było środków na wychowanie trzeciego dziecka. Wojciech miałby znów wyjechać za granicę, a bez niego nie dałabym rady. Lekarze ostrzegli, że jest już za późno na bezpieczną operację i że ryzyko jest wysokie. Próbowałam przekonać samą siebie, że wszystko będzie dobrze. Może Wojciech ucieszy się, że w końcu będziemy mieli jeszcze jedno maleństwo? Postanowiłam zadzwonić do niego na Skype, ale bez włączania kamery tylko głosem.
Halo, Wojtku
To nie Wojtek. To Ola.
Ola? A kto pan jest?
Kobieta twojego męża. Czy coś pan chce? Męża nie ma, bo pracuje.
Poczułam, jak łzy spływają po policzkach. Myślałam, że to już koniec zdrada, rozpad małżeństwa, rozrzucenie wszystkich rzeczy męża. Miałam w głowie jeszcze jedno marzenie: że kochający mąż wróci, gdy dowie się o dziecku. Wiedziałam, że w lutym Wojciech miał urlop, bo synowie obchodzili urodziny, więc czekałam na niego, śniąc o spacerze w parku, gdy trzymałby naszą małą dziewczynkę w jednej ręce, a ja w drugiej.
To właśnie 14 lutego, w Dzień Zakochanych, Wojciech przyjechał. Przygotowałam romantyczną kolację, zapaliłam świeczki, włączyłam cichą muzykę chciałam stworzyć spokojną atmosferę.
Wojtku, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Mówią, że będzie dziewczynka.
Wojciech wybuchnął:
Ty drwinie! krzyknął, czerwieniąc się ze złości, przewracając talerze i stukając pięściami w stół. Czyżbyś, kiedy ja tam rywalizuję z koniem, ty podskakiwałałaś za obcymi mężczyznami? I teraz chcesz mi powiesić na szyi tego małego potworka?
Wojtku, wyjaśnię wszystko próba uspokojenia nie przyniosła efektu.
Odejdź, nie chcę cię widzieć! odrzucił mnie tak mocno, że wpadłam brzuchem na ostry brzeg stołu i upadłam.
Wyszedł, zabrał torbę i zamknął drzwi z hukiem. Krwi widać było na podłodze. Ból w brzuchu był nie do zniesienia, ale udało mi się wyciągnąć telefon i wezwać pogotowie. Czułam, że maleństwo zaraz przyjdzie na świat.
Gdy lekarze przybyli, trzymałam w ramionach naszą córeczkę. Leżała spokojnie, nie płakała, głęboko spała.
Czy jedziesz z nami, mamo? zapytali.
Nie. Weźcie dziecko, nie potrzebuję go.
Jak to proszę?
Zabierzcie, mówię wam! Ten maluch zrujnował mi rodzinę. Może ktoś inny go pokocha, ale ja na pewno nie. Weźcie, nie chcę go widzieć!
Bez żadnego wahania oddałam dziewczynkę lekarzom. Badania nie wykazały żadnych powikłań, poród minął bez komplikacji. Po wyjeździe karetki posprzątałam dom, wzięłam prysznic i położyłam się spać.
Nikt z dzieci nie wie, że oddałam córeczkę. Codziennie chodzę do kościoła i modlę się, by rosła zdrowa i znalazła swoją rodzinę. Rozumiem, że nie dam rady sama być matką kolejnego dziecka. Nie chcę znów przeżywać ciężaru macierzyństwa. Chcę tylko jednego żeby Wojciech wrócił do domu. Ale on znów wyjechał do Niemiec, rozmawiając tylko z synami.
Może wydaję się szalona, ale wybieram męża, a nie dziecko. Niech Bóg mnie osądzi.
**Lekcja, którą wyniosłem:** nie można szukać rozwiązania w odrzuceniu, lecz w przyjęciu odpowiedzialności i w zrozumieniu, że miłość to nie jedynie słowa, ale codzienne wybory, które kształtują naszą rodzinę.
